Zondagavond laat, op weg naar de Engelse boekhandel Shakespeare & Co loop ik langs het Louvre. Het verkeer staat vast en te midden van alle auto’s geeft een ambulance met zijn loeiende sirenes het signaal af haast te hebben. Tevergeefs, de auto’s kunnen geen kant op en de ambulance moet op het groene licht wachten.

Voor mij springt het licht eerder op groen, ik steek over en loop de Pont du Carrousel op. Het is koud, ik loop snel en luister naar de componist Erik Satie op mijn iPod. Achter mij komt het verkeer weer op gang. Op de stenen brugleuning staat een meisje en bij haar staat een groepje mensen.

Ik bedenk me nog dat ik dat vrij ver vind gaan voor een leuke foto tot de loeiende ambulance naast me stopt. De ambulancebroeders rennen naar het meisje toe maar voordat ze bij haar zijn, springt ze de Seine in. Door de filmische muziek van Satie leek het net alsof het in een film gebeurde. Maar ook als ik mijn iPod uitzet is het meisje weg.

Van de andere kant komt een luidruchtige rondvaartboot aan. Ik loop door. Ik hoef niet per se te weten hoe dit eindigen zal.

Elk jaar proberen er ongeveer negentig mensen zichzelf te verdrinken in de Seine waarvan het merendeel jonge vrouwen met liefdesverdriet betreft. Klinkt aannemelijk. Als Parijs de stad van de liefde is, dan is zij dat net zo goed van het liefdesverdriet.

In de negentiende eeuw werd er vlak bij het Louvre een dood meisje in de Seine gevonden met een Mona Lisa-achtige glimlach op haar gezicht. De patholoog die haar onderzocht vond haar zo mooi dat hij een masker maakte van haar gezicht, zo vertelt de overlevering.

Het masker werd een hebbedingetje voor kunstenaars en voor schrijvers een inspiratiebron. Er was zo weinig over deze ’Inconnue de la Seine’ bekend dat de schrijvers hun eigen romanverhaal rond haar dood verzonnen.

In de jaren ‘50 gebruikte de maker van de reanimatiepop haar gezicht en zo werd ‘Rescue Annie’ geboren. Gestorven uit liefdesverdriet om vervolgens de meest gekuste vrouw op aarde te worden.

Lise Evers

Column, Lise Evers Column