Foto: Ewoud Rooks

Om een echte amateurwielrenner te worden moeten ze kaal. Lekker glad, bruin en, als het nog even kan, ingewreven met olie. Mannen die hun benen scheren; het lijkt volslagen onzin, maar als je in het peloton wilt meedoen zul je moeten. Niet omdat je er harder van gaat fietsen, nee, omdat het zo hoort.

Shag op de benen

Een echte wielrenner ben je pas als je wedstrijden rijdt. Als je dat niet doet, ben je gewoon fietser. Wielrenners dienen zich verder aan de etiquette te houden. Dat betekent onder meer je benen scheren. Zonder gladde benen hoor je dus echt niet bij het peloton. Wanneer er toch iemand tijdens een wedstrijd met haar op zijn benen rondrijdt zal er niemand in zijn wiel gaan zitten. ‘Dat kan toch nooit een echte zijn (?), hij heeft verdomme shag op de poten!’ Dat lijkt handig als je helemaal vooraan rijdt, maar daar zul je helaas niet komen, omdat de ‘gladde’ renners er alles aan zullen doen om jou klem te rijden. Je komt als een dode mus achter het peloton aan. In de woorden van zelfbenoemd wielrenfilosoof Maarten Ducrot: ‘Je tactiek is zo goed als je benen het toelaten.’

Lappen vel

De reden waarom amateurs hun benen scheren is simpel: de profs doen het ook. De profs dragen voor dat scheren verschillende argumenten aan. Het is aerodynamischer (gelul) en minder pijnlijk bij het masseren, maar het meest gehoorde: hygiënischer bij wonden. Dat laatste is een feit. De bekende schaafwonden na valpartijen van decimeters, zo niet meters afgescheurd vel zijn te beperken met scheren. Er wordt simpelweg minder vel van je lijf gescheurd, als je de benen hebt geschoren. Maar dat wielrenners moeiteloos 6 uur of meer op een fiets pijn kunnen verbijten en niet tegen enige massagepijntjes kunnen klinkt totaal niet plausibel. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De allerbelangrijkste reden – haast nooit door wielrenners genoemd – is namelijk dat het mooier staat. Michael Boogerd gaf het tijdens een interview een keer toe: ‘Gladde benen accentueren de spieren beter’. Diezelfde Boogerd vertelde later overigens ook dat je op de dag van de wedstrijd niet moet scheren, ‘want dan scheer je de macht uit de benen’. Ja, ja…!? En in de winter kan je beter beginnen met het linker been te scheren en daarna de rechter. Heeft met de stand van de maan te maken…

Glaswol

Compleet doorgeslagen of extreem professioneel met je hobby bezig, dat is de huiskamervraag. Om achter het antwoord te komen zou je eigenlijk eens moeten proberen die harde haren van je benen te scheren. Die gaan er echt niet zomaar af! Hou het asjeblieft wel bij scheren, want harsen ligt qua pijn niet ver uit de buurt van amputeren. Wie voorlopig denkt klaar te zijn, omdat de aardige juffrouw van het harsen vertelde dat het weken zo niet maanden glad zal blijven, komt bedrogen uit. Na een dag of vijf zijn ze weer terug. En dan merk je het, jeuk! En niet zo’n beetje ook. Je bent vast wel eens in aanraking geweest met glaswol: dat gele isolatiemateriaal voor huizen. Eerst is het lekker zacht, maar na 5 minuten begint het te jeuken en dat doet het vervolgens 4 uur lang. Wat op zich niet gek is als er duizenden minuscule glassplinters onder je huid zitten te steken. Dat is namelijk het gevoel wat je op je benen krijgt. Daartegenover staat dat je met je gladde benen wel lekker langs die van je vriendin kunt glijden. Wie heeft de gladste? Samen romantisch dezelfde ladyshave gebruiken. Welkom bij de Smoothy Club! Amateurwielrennen is daarom eigenlijk een raar begrip, want je kunt niet zomaar meedoen. Er gelden codes, nog veel meer; tot en met ventieldopjes en sokken aan toe! Mart Smeets (veruit de slechtst geklede man van Nederland) kan bijvoorbeeld uren lullen over de lelijke hoog opgetrokken zwarte sokjes van Lance Armstrong. Wielrennen is veel meer dan alleen een sport, het is een levensstijl. Smeets zou zeggen: ‘Welkom in het circus dat WIJ het wielrennen noemen.’

Column, Gladde Benen, Sport, Tom Plat, Wielrennen Column, Sport