Foto: Eveline Vaessen
De warme voorjaardagen met de bloemetjes, de bijtjes en de vogels die fluiten brengen doen in mij voornamelijk het positieve ‘lentegevoel’ opborrelen, maar heel af en toe wordt dat geluksgevoel overschaduwd door de nadelen van de hitte. Want al groeit en bloeit alles weer in volle glorie, ook de tijd van klotsende oksels, zweetvoeten en plakkende broeken breekt weer aan.
In de kroegen begint door de toenemende hitte en de afwezigheid van rook een zweetlucht te overheersen, en uitbundige partypics met armen in de lucht bevestigen de broeierige avonden die zich hebben voorgedaan: Lachende gezichten met donkere plekken onder hun armen.
Mijn persoonlijke probleem centreert zich ook voornamelijk rond het okselgebied. Niet alleen tijdens een avondje stappen, maar ook tijdens warme lentedagen. ’s Ochtends snooze ik net één keer te vaak, waardoor ik precies tien minuten te laat de deur uitga. Die minuten moet ik onderweg inhalen. Op dat moment lijkt er niets aan de hand, totdat ik mijn fiets afstap, dan overvalt het me, de voortijdige zweetlozing.
Het valt op zo´n moment nog mee, een paar kleine stipjes, maar het psychologische proces dat er op volgt zorgt voor de grootste ellende. Ik krijg het alleen al warm als ik denk aan twee ministipjes die zich uitbereiden tot aan mijn middel en niet meer simpel te verdoezelen zijn door mijn armen suf langs mijn lichaam te laten bungelen.
Ik broed op oplossingen. Droog laten blazen op de WC, Een jasje ophalen, of gewoon armen wijd en luchten. En terwijl ik blijf denken blijven de stippen groeien.
“Doe er dan een paar zakdoeken onder kind, dat deed ik vroeger ook”, zegt oma als ik weer eens zit te zeuren. Dat probeerde ik, ik probeerde alles.
De zakdoeken vielen halverwege de dag op de grond. Drypads, de moderne zakdoek die je als inlegkruisje onder je arm plakt, pluisde en knisperde bij elke beweging die ik maakte. Dan was er nog Odorex dat me drie droge dagen beloofde, maar met het oplossen van het ene probleem voltrok zich het volgende, het was zo geconcentreerd dat het mijn huid aantastte.
Als laatste redmiddel heb ik botox overwogen. Alles om die kliertjes lam te leggen. Maar dat leek me uiteindelijk iets té overdreven. Daarbij moet het zweet er toch ergens uit, is het niet onder je oksels dan is wel op je rug of voorhoofd.
Dus zit er echt niks anders op dan ook deze lente de oncharmante broeiplekjes weer te accepteren en de ‘grote golven van vernedering, die mijn oksels met geweld omspoelen’ te aanvaarden . Gelukkig zijn er de bloemen, de bijen en de fluitende vogels.
stel je niet aan.