Ik ben verliefd. Absoluut. Helemaal tot over m’n oren. Mijn nieuwe liefde heeft alles wat een liefde moet bezitten: passie, humor, karakter en een Italiaans accent. Zijn naam: Napoli.
Na een drie maanden in het noordelijke deel van Italië te hebben doorgebracht, werd het hoog tijd mijn neus richting het zuiden te keren. En hoe. Nu begrijp ik waarom ze zeggen dat je Italië niet hebt gezien zonder het Zuiden te bezoeken. Met de trein (die overigens best op tijd was) een zes uur lange reis, maar zeker de moeite waard. De kleine straatjes, klassieke balkonnetjes, waslijnen tussen de huizen en grote vensters waar de tanige, oude Napolitaanse oma’s de hele dag voorbijgangers begluren en bediscussiëren wie geschikte trouwkandidates zijn voor hun kleinzoons. De geringe bewegingsvrijheid in de straten zal de vespabestuurder echter een worst wezen: mamma rijdt met haar drie kneuters achterop rustig met 60 door de steeg en toetert er vrolijk op los. Ondertussen word je doof gemaakt door luidruchtige fruitverkopers die hun koopwaar aanprijzen, obers maken ruzie met gasten die hun bord niet leeg eten, koks dansen tussen de tafels en straatmuzikanten zijn op elke straathoek te vinden. Eén keer in de zoveel tijd is het echter leeg en verlaten in de straten. Zondagmiddag. Dan sluit iedereen zich op in huis om te genieten van een minimaal vier uur durend middagmaal.
En trots! Allemaal klagen ze over afval in de straten, corrupte politici, slecht georganiseerd openbaar vervoer, et cetera, maar ondertussen zal elke Napolitaan je vertellen dat het de mooiste plek op de wereld is.
Hemel en hel in één, zo beschreef mij een praatgrage limoncello-verkoper. Inderdaad, in sommige wijken kun je je na een bepaald tijdstip beter niet meer laten zien op straat, er zijn werkelijk ‘bergen’ afval te vinden en er heerst grote werkloosheid. Tijdens mijn verblijf heb ik geen enkele student ontmoet die verwachtte werk te vinden in Napoli (wat mij toch te denken gaf: volgens mij kunnen ze nog wel wat afvalmannen gebruiken…). Maar als toerist heb je weinig te maken met werkloosheid, onveilige delen van de stad zijn te ontwijken en die bergen afval noem ik met mijn grote roze bril gewoon ‘deel van de cultuur’. Daarom: Forza Napoli! (en dat is heel wat voor een meisje dat haar leven lang fervent Heerenveen-fan is geweest)
Haha, ik wou nog iets te ptsoen over de voorbije dagen en eigenlijk heb jij dat al meer als perfect gedaan. Schitterend toch dat teamwork xXx