Craig Thompson – Habibi
Uitgeverij De Bezige Bij/Oog & Blik
Het heeft zeven jaar moeten duren, maar het is eindelijk zover: er ligt een nieuwe beeldroman van Craig Thompson in de schappen. (Zijn vorige boek Een deken van sneeuw niet gelezen? Nu doen!) Grote vraag is of zijn nieuwste werk kan voldoen aan de hoge verwachtingen die zijn doorbraak heeft geschapen. Het antwoord is ‘ja’, maar niet op een manier die iemand verwacht zal hebben…
De achterflap bestempelt Habibi als een ‘tijdloos liefdesverhaal’, maar zo’n simpele omschrijving doet het boek geen recht aan. Waar het verhaal wel over gaat is moeilijk te zeggen: Habibi is een ongrijpbare, gelaagde vertelling die meerdere keren gelezen moet worden om volledig tot je door te laten dringen. Qua thematiek blijft Thompson redelijk dicht bij zijn vorige roman, maar de situering verplaatst hij van de christelijke Verenigde Staten naar een islamitische fantasiewereld, waarin sprookjes-sultans en moderne technologie zonder problemen samenvloeien. De liefde komt aan bod, maar ook seksualiteit (en de schuldgevoelens daar omheen), het contrast tussen arm en rijk, slavernij, racisme, spiritualiteit en verhalen. Vooral heel veel verhalen.
Het plot van de beeldroman zelf maakt niet buitengewoon veel indruk. In de tweede helft van de bijna 700 pagina’s wint het aan kracht, maar op andere plekken vervalt het soms in het karikaturale. Het verhaal is niettemin mooi, maar waar het werkelijk om gaat is de manier waarop het verteld wordt. Doorspekt met oude (islamitische) volksvertellingen, meditaties over kalligrafie en symboliek – dit alles aan elkaar geregen op een manier die aan geen andere logica voldoet dan de poëtische – is Habibi in de eerste plaats een ode aan het vertellen van verhalen.
Ook visueel is Habibi verbluffend. Dat Thompson meester is van het penseel, was al bekend, maar in zijn nieuwste boek spreidt hij ook een ongekend oog voor detail ten toon. Nergens is Habibi gewoon een opeenvolging van plaatjes, op elke pagina klopt de compositie en over alles is nagedacht. Indrukwekkender zelfs nog zijn de pagina’s waarop de tekenaar zich overgeeft aan de symboliek: in staaltjes van ware visuele poëzie laat Thompson zien dat de strip tot dingen in staat is die geen enkel ander medium kan. Hier toont hij zich werkelijk de meester van zijn kunst.
Laat er geen twijfel over bestaan: Habibi moet gelezen worden.
