Illustratie: Johan Stolk
Dit is een omgangsadvies voor het verschijnsel ‘Henk’ op de werkvloer. Henk is de 45 jarige banenswitcher die overal op onverklaarbare wijze overbodig wordt. Een man die denkt de waarheid in pacht te hebben. Een man van veel gepraat maar weinig resultaat. Henk lult alles krom wat recht is. Henk rijdt naar Klazienaveen op de TomTom als Assen de eigenlijke bestemming is. Henk is de ‘gewone man in de wijk’.
Henk heeft bijna altijd een geschiedenis bij defensie, waar hij vanzelfsprekend de ‘held’ van de eenheid was. Vrouwtjes oppikken bij het leven en bier drinken als een malle. De keer dat Henk rijles had in het leger in de omgeving Den Helder blijft hem nog lang bij, een donker vrouwtje vraagt aan hem ‘Kun je mij niet een keer rijles geven?’ Henk, naïef als hij is, zegt ‘ja, tuurlijk’ wat vervolgens uitmond in een ordinaire sekspartij in een steegje nabij de kroeg waar ze zijn beland na de ‘rijles’. Het overkomt Henk ook allemaal maar.
Wanneer Henk dan de vrouw heeft gevonden die wel kinderen wil, laat Henk zich natuurlijk makkelijk overrulen. Henk wil helemaal geen kinderen, althans niet met haar, maar voor hij het weet is het weer squashen met een badmintonracket voor Henk. Henk met 2 kinderen en een vrouw die almaar dikker en lelijker wordt. Henk trekt het niet meer, hij wil ook wel weer eens een lekker strak meisje. Vreemdgaan volgt, met daarna scheiden, huilen, veel geld betalen, kinderen bijna nooit meer zien, behalve als ze naar de voetbal gebracht moeten worden, en zijn baan verliezen door een burn-out. Dit is niet wat Henk voor ogen had. De praktijk is weerbarstig.
Het mooie van Henk is dat hij altijd meepraat met degene die op dat moment de bovenliggende partij lijkt. Henk gooit af en toe een balletje op over discriminatie, hopend dat iemand met hem meegaat in zijn gedachten. Wanneer dit niet het geval blijkt is Henk natuurlijk de eerste die zal beamen dat discriminatie echt een doodzonde is. Wel een gekleurde scharrel erop nahouden natuurlijk, hypocrisie is nooit ver weg bij Henk.
Vanzelfsprekend heeft Henk een hekel aan flexibel gedrag, proberen te veranderen wat al afgesproken was is een schier onmogelijke taak. Henk zal er alles, maar dan ook alles, aan doen om de structuur in stand te houden. Behalve als het hem zelf niet uitkomt natuurlijk, dan zijn er legio excuses die boven tafel komen. Het is natuurlijk niet voor niets dat hypocrisie en Henk allebei met de letter H beginnen.
Werken met Henk is praktisch onmogelijk. Niet zozeer vanwege zijn mindere capaciteiten, maar meer omdat Henk altijd de waarheid in pacht heeft, althans volgens hemzelf. Uiteindelijk is het weer een droge boterham zonder pindakaas als lunch. Met zijn bluf van abominabel niveau jaagt hij iedereen in het harnas, tot het kassameisje bij de HEMA aan toe. Henk snapt ook niet waarom mensen altijd tegen hem zijn. Op een correct zelfbeeld heeft Henk zichzelf nog nooit kunnen betrappen.
Het beste kun je het verschijnsel Henk op de werkvloer uit de weg gaan, het levert slechts stress op. Mocht dit niet lukken zijn er wel een paar trucs om het wat dragelijker te maken;
- Test Henk zoveel mogelijk. De kennis van Henk is zo groot als een pantoffeldiertje klein is.
- Irriteer Henk zo vaak als mogelijk. De irritatiegrens van Henk is zo laag als Challenger Deep.
- Lul zo vaak mogelijk met Henk mee en ontken dan alles glashard. Henk wordt zo gek als een gekko aan de xtc.
- Confronteer Henk zo vaak mogelijk met zijn mankementen. De confrontatie zal harder worden dan een erectie van Ben Hard.
- Spreek Henk zo vaak mogelijk tegen. Henk wordt zo wild als een regenworm die doormidden is gehakt.
- Corrigeer Henk zo vaak mogelijk. De corrigerende tik komt bij Henk aan als een hamer op een naaktslak.
n.b. de naam Henk in dit stuk is niet gefingeerd
