Zelden heeft een film zo hard ‘arthouse’ geschreeuwd als de nieuwste titel van Roman Polanski. Om te beginnen werd Carnage oorspronkelijk geschreven als toneelstuk, en dat is er nog goed aan af te zien: de cast bestaat uit welgeteld tien personages (onbelangrijke bijrollen meegeteld) en het hele stuk speelt zich, met uitzondering van de begin- en eindscène, af op één enkele locatie. Tel daar nog bij op dat de film, begin- en eindscène opnieuw uitgezonderd, het zonder soundtrack moet doen en je hebt de klassieke ingrediënten voor een tergende het-is-goed-omdat-het-kunst-is productie. Gelukkig blijkt niets minder waar.
Opvallend is dat tijdens het kijken van de film het minimalisme geen moment opvalt. De dialogen zijn prima in staat om 80 minuten lang de aandacht vast te houden en de acteurs, waaronder Jodie Foster en Kate Winslet, zetten stuk voor stuk geloofwaardige en interessante (maar weinig sympathieke) karakters neer. Gespeeld worden twee New Yorkse echtparen, die, nadat het zoontje van het ene stel het zoontje van het andere met een stok heeft geslagen, besluiten het conflict als beschaafde mensen uit te praten. Natuurlijk kan dit niet anders dan volledig uit de hand lopen: de hele film is feitelijk niet meer dan een gruwelijk escalerende ruzie.
Met een opzet als deze ligt een asgrauwe, deprimerende (liefst in zwart-wit geschoten) film in de lijn der verwachting, maar Carnage weet deze valkuil prachtig te omzeilen: Polanski heeft, ondanks de treurigstemmende opzet van het geheel, een film weten neer te zetten die vooral heel erg grappig is. Hoewel echte grappen ontbreken, werkt de combinatie van intens pijnlijke situaties en perfecte timing zonder uitzondering op de lachspieren. Carnage weet daarmee op uitzonderlijke wijze artisticiteit, diepgang en humor samen te voegen tot een mooie, leuke en onverklaarbaar gezellige film. Gaat dat zien.
