Vroeger speelde ik altijd met zo’n sorteerdoos, rondje gaat in rondje en vierkantje in vierkantje. Je zou denken dat het vanaf dan alleen maar beter wordt, dat je leert om dat principe toe te passen in andere aspecten van je leven. Meisjes gaan naar de toiletten zonder urinoirs, combineer geen strepen met stippen en studeer geen Geschiedenis als je niet houdt van wollige mensen. Nu is februari toch een van de maanden die zich meer leent voor romantiek dan anderen. Denk glühwein, sneeuw of Valentijnsdag. Dat wil je natuurlijk het allerliefste delen met iemand van wie je houdt.
Maar hoe moet je nou de liefde van je leven herkennen? Beginnende verliefdheid is immers vaak gebaseerd op niet meer dan een indruk die je van elkaar hebt. Alles wat je tegen elkaar zegt is onderworpen aan immens veel overwegingen en strategieën. Je wil niet te wanhopig lijken, maar ook niet ongeïnteresseerd. Dat je het hele repertoire van Wham! kan meezingen en dat je een geheime voorliefde hebt voor Star Wars laat je eerst ook maar even achterwege. Eigenlijk laat je het liefst alleen de beste kant van jezelf zien, en niet de schrikbarende werkelijkheid. Hoe eerlijk is dat tegenover je wederhelft?
Maar eerlijkheid is ook niet altijd ‘the best way to go’. “Ja, je lijkt dik in die broek”, “nee, ik heb geen zin om naar je ouders te gaan” of “eigenlijk wou ik die avond liever met je vriendin naar huis” zijn allemaal voorbeelden van dingen die je beter voor je kan houden. Wat je allemaal zegt tegen je geliefde is soms een waar mijnenveld.
Ook als je de eerste kritieke fase van het samenzijn hebt doorstaan en verder bent in je relatie blijft communicatie vaak een hekel punt. Natuurlijk gaat het allemaal niet vanzelf en zal je altijd compromissen moeten sluiten, zelfs als je allebei een perfect geometrische driehoek bent. Dat zou dan te wijten vallen aan het feit dat je als mannen en vrouwen anders in elkaar steekt, tenminste, dat zeggen Dr. Oz, Dr Phil en Oprah. Mannen zijn oplossingsgericht, vrouwen zijn emotioneel, mannen kunnen maar een ding tegelijk, vrouwen denken teveel na, en ga zo maar door. Het lijkt wel alsof we biologisch gezien niet gemaakt zijn om elkaar te begrijpen.
Toch laten sommige koppels het zo makkelijk lijken. Ze weten precies wat de ander bedoelt, hoe hij of zij zicht voelt en wat het beste antwoord is. Het is een beetje alsof zij hun eigen dialect hebben ontwikkeld. Een eigen set woorden en regels die je in geen enkel relatieboek terug kan vinden. Misschien maakt dat het juist wel zo goed. Liefde is immers iets tussen twee personen, waarom de taal der liefde dan niet?
