Het was zaterdagnacht, kwart voor drie ’s nachts. Ik bevond mij in het pittoreske Drentse dorpje Vries, waar ik de avond bij vrienden had doorgebracht om lekker kneuterig bordspelletjes te spelen en een film te kijken. Je moet toch wat als je in een klein Drents dorpje woont. Lees verder »

Popularity: 25% [?]

Michael Moore
Capitalism: a love story
(2/5)

De nieuwste documentaire van Michael Moore gaat over de excessen van het Amerikaanse kapitalisme. In Capitalism: a love story pakt Moore, na het vrije wapenbezit, het Amerikaanse zorgstelsel en president Bush, zijn grootste onderwerp tot nu toe aan: een aanklacht tegen het kapitalistische systeem.

De film opent met een aantal uithuisplaatsingen van mensen die hun hypotheeklasten niet meer kunnen betalen. Daarna haalt Moore een paar zeer sterke staaltjes van de excessen van het Amerikaanse kapitalisme aan.

Hij laat zien hoe grote Amerikaanse bedrijven levensverzekeringen afsluiten op het leven van hun werknemers – zonder dat die dit weten – zodat hun voortijdige dood winstgevend is. Nabestaanden die vaak met torenhoge ziekenhuisrekeningen achterblijven zien van deze bedragen (vaak tienduizenden dollars) niets terug. Deze werknemers worden dead peasants genoemd.

In een andere zaak laat hij zien hoe, met behulp van een corrupte rechter, het privatiseren van een jeugdgevangenis tot het afromen van overheidsfinanciën leidt. Moore heeft de tijd natuurlijk mee met zijn betoog: in een treffende scène laat hij drie experts uitleggen hoe de economische crisis in hun ogen is ontstaan.

Het gaat om een wat warrige scène, en het is me eigenlijk nog steeds niet duidelijk wat er precies is bedoeld. De conclusie van Moore, waarin hij stelt dat democratie in plaats van het kapitalisme het beste economische systeem zou zijn, is het zwakste deel van zijn film. Gelukkig heeft hij zijn punt ‘kapitalisme is duivels’ dan allang gemaakt.

Tekst: Jacob Roel Meijering

Popularity: 8% [?]

Het leven is net Russian Roulette. Ook al doet iedereen zich nog zo sterk en stoer voor en draagt iedereen een figuurlijk masker. Elke dag wordt de trekker overgehaald. Elke dag spint de cilinder met één kogel. Elke dag loopt iedereen kans om op z’n zwakke plek geraakt te worden.

Hierop kan je niet voorbereid zijn. Ineens gebeurt het je en je masker breekt. Je valt van je voetstuk. Wanhopig probeer je op te krabbelen. Te anticiperen op de kogel. Maar de kogel is sneller dan je anticipatie. En daar lig je te spartelen. Naakt. Op de grond.

Het is 19.30 uur. De Wereld Draait Door begint. Matthijs van Nieuwkerk kondigt de bespreking van de film Komt een vrouw bij de dokter. Cécile Narinx (hoofdredactrice ELLE) is één van de gasten. Martin Šimek is tafelheer.

De aankondiging op de site geeft aan dat het een gesprek zal worden met tegengestelde meningen: ‘Is zij (Cécile red.) mild of fel over de manier waarop de hoofdpersoon Stijn zijn leven aanpakt als hij hoort dat zijn vrouw dood gaat?’

Cécile Narninx begint. Haar blik is strak en haar ogen vuren fel. ‘Een tyfushekel’ heeft ze gekregen aan de hoofdpersoon. Ze lijkt wel een blazende kat met haar haren recht overeind. Duidelijk tegen. Geen greintje sympathie voor de hoofdpersoon. Is Cécile Narinx zo oppervlakkig? Iedereen vindt Stijn een klootzak. Maar daar draait het niet om. Anders zou het wel een hele slechte film zijn.

Van Nieuwkerk laat een fragment uit de film zien. Vervolgens vraagt Van Nieuwkerk Šimek om zijn mening. Maar Martin heeft de trekker over gehaald en de kogel gekregen. Zijn ogen zijn nat. Hij is geëmotioneerd doordat hij in de twee hoofdpersonen zijn ouders herkent. Daar ligt Martin. Te spartelen.

Maar Martin is niet de enige verliezer van het spel. Ook Matthijs heeft zijn revolver laten vuren. Ook verloren. De kogel is langs zijn slaap zijn hersenen ingeboord. Matthijs heeft voor dit soort situaties geen autocue. Zijn gezicht ziet er ontredderd uit. Naakt zit hij achter zijn tafel.

De tranen van Šimek laten Cécile langzaam van haar voetstuk vallen. Ze probeert wanhopig omhoog te krabbelen: ‘Ik wil niet zeggen dat ik het helemaal niet begrijp…’ Waar is haar masker nu? Het gesprek wat blijkbaar tot een felle discussie had moeten leiden is uitgegroeid tot een ware bijeenkomst van troostzoekenden. En zo troosten ze elkaar. En zo zijn ze echte mensen.

Nu vraag ik me af of ze Cécile van te voren hebben gevraagd om zo fel te reageren. Want dat is mooie televisie. Dat is volgens de media wat mensen willen zien. Geen naaktheid. Maar maskers. Niet zacht zijn, maar hard zijn. Pure zelfbescherming. Dat is wat we fijn vinden als mensen. We gaan daar zo in op dat we vergeten dat de cilinder blijft spinnen. Maar let op. Eén kogel. Eén schot. Morsdood.

Liesbeth Kauw

Popularity: 25% [?]

Shaun Tan
Verhalen uit een verre voorstad
(4/5)

Ongetwijfeld aangemoedigd door de bekroning van De Aankomst tijdens de afgelopen Kinderboekenweek, heeft uitgeverij Querido besloten nu ook een volgend boek van Shaun Tan in het Nederlands te vertalen. Daar mogen we blij om zijn, want net als zijn vorige boek is Verhalen uit een verre voorstad een verrijking van het literaire landschap.

Tan laat in dit nieuwste boek, een bundel van vijftien korte verhalen, wederom zijn surrealistische kijk op de wereld zien. Met Suburbia – het summum van dodelijke inspiratieloosheid – als podium, laat hij een scala aan fantastische hersenspinsels aan de lezer voorbijtrekken. Een duimgrote uitwisselingsstudent, de rand van de wereld en een waterbuffel met wijze raad zijn slechts enkele voorbeelden van de wonderlijkheden die de revue passeren.

De resulterende verhalen, soms bijna gedichten, laten zich lezen als een sfeervolle mengelmoes van Toon Tellegen en Magritte. Opvallend is dat de vele illustraties in het boek een wezenlijk onderdeel van het verhaal uitmaken, waarbij ze hier en daar de rol van de tekst zelfs volledig overnemen. Dat is zeker geen bezwaar, want de tekeningen zijn stuk voor stuk een lust voor het oog.

Uit zijn vorige boek wisten we al dat Tan zijn potlood kon laten dansen, maar in deze nieuwe uitgave bewijst hij ook het penseel en tal van andere materialen meester te zijn. De resulterende prenten zijn ook los van de verhalen stuk voor stuk kleine kunstwerken.

Gecombineerd met een tot in de puntjes verzorgde vormgeving (zelfs het schutblad is prachtig) zorgen deze aspecten voor een heerlijk boek. Ook de kwaliteit van de vertaling is noemenswaardig. Het resultaat kan je steeds opnieuw uit de kast pakken om eventjes bij weg te dromen.

Tekst: Tobias Rutteman

Popularity: 9% [?]

Om overlast te voorkomen in uitgaansgebieden waar problemen zijn met openbare orde of geweld wil minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) een blaastest invoeren voor voetgangers in zo’n gebied. Een goede idee? Cisca Joldersma (CDA) en Renske Leijten (SP) geven hun mening.

Cisca Joldersma, Tweede Kamerlid CDA
Het CDA vindt het niet nodig elke willekeurige wandelaar te testen op zijn alcoholpromillage. Maar we willen wel de alcoholgerelateerde overlast en het geweld dat onder invloed van alcohol plaatsvindt terugdringen.

Alcoholgerelateerde overlast belemmert het veilig uitgaan en het ongedwongen en aangename vertier op grote publieksevenementen. Denk bijvoorbeeld aan het uit de hand gelopen ‘feest’ in Hoek van Holland. Ook bij huiselijk geweld is vaak sprake van alcoholmisbruik. Nu wordt vaak niet geregistreerd of dat geweld plaatsvindt onder invloed van alcohol of drugs.

Het CDA steunt het regeringsvoorstel om bij criminele delicten alcohol- en drugsgebruik te laten meetellen als strafverzwarende omstandigheid. Maar dan moet je wel eerst kunnen vaststellen of er sprake is van te veel alcohol.

Nu mag je buiten het verkeer zo’n blaastest of drugstest niet zomaar afnemen. Er is daarom een aanvullende maatschappelijke norm nodig op de bestaande alcoholnorm in het verkeer en de nulnorm van alcoholgebruik onder de 16. Met zo’n extra norm is het mogelijk na te gaan of overlast en geweld mede zijn veroorzaakt door overmatig alcoholgebruik.

Het CDA heeft al eerder voorgesteld om bij alcoholgebruik onder jongeren onder de 16 gebruik te maken van blaaspijpjes. In de praktijk gebeurt dat nu al bij disco’s en schoolfeesten waar men vrijwillig blaast of er anders niet inkomt. Het voordeel is dat ouders dan ook erop kunnen vertrouwen dat hun zoon of dochter veilig uitgaat. De blaastest is nodig om beter te kunnen optreden bij overlast en geweld. Het CDA is er daarom voor dat bij meer risicovolle situaties en risicovolle mensen het mogelijk wordt een blaastest af te nemen.

Renske Leijten, Tweede Kamerlid SP
De SP is tegenstander van het verplicht stellen van blaastesten voor voetgangers. Dat zou betekenen dat je iedere uitgaansavond tientallen boetes uit kunt delen, ook aan mensen die zich niet vervelend gedragen. Dat lost natuurlijk helemaal niets op. De burger is geen melkkoe voor de overheid.

De vergelijking met bestuurders van voertuigen gaat mank. In het verkeer levert rijden onder invloed een direct gevaar op. Dat moet dus altijd worden bestraft, ook als iemand niet direct gevaarlijk rijdt. Dat is dus niet te vergelijken.

Natuurlijk moeten we mensen die overlast veroorzaken onder invloed van alcohol wel kunnen testen. Dus pas als er sprake is van overlast of strafbare feiten zou er wat de SP betreft een blaastest mogen worden afgenomen bij voetgangers om te kunnen bewijzen dat iemand teveel heeft gedronken. Als bewijsmiddel is het voor de SP zeker acceptabel.

Blaastesten kunnen wel nuttig zijn om er achter te komen of bepaalde strafbare feiten zijn gepleegd onder invloed van teveel alcohol, zodat je ook eventueel de straf kunt laten aansluiten op het gedrag, zoals een gedragstraining of een voorwaardelijke straf waarbij een bepaalde periode niet mag worden gedronken.

Het verplicht stellen van blaastesten is geen goed idee. Er is nu al te weinig politiecapaciteit en dat wordt met de door PvdA-minister Ter Horst aangekondigde bezuinigingen op de politie alleen maar erger.

Popularity: 18% [?]

Wolfmother
Cosmic Egg
(4/5)

Even leek het erop dat we niet veel meer zouden horen van het Australische Wolfmother. Na een paar mooie jaren besloten drummer Myles Heskett en bassist/toetsenist Chris Ross de handdoek in de ring te gooien. Zanger Andrew Stockdale liet het daar echter niet bij zitten en zocht gewoon een paar nieuwe mannen op. Het resultaat is de plaat Cosmic Egg. Twee woorden: het rockt!

De band kende een zonnige start. Na een ijzersterke debuutplaat in 2005 regende het prijzen. Ook werden ze gefeatured in verschillende films en videogames, waaronder Guitar Hero en The Hangover. Een internationale tour volgde.

Toen twee van de drie leden de band verlieten in 2008 was het een tijdje stil, totdat Stockdale in maart 2009 een tipje van de sluier oplichtte door de single Back Around uit te brengen. En die beloofde veel goeds: een licht hysterische Stockdale zingt (of gilt?) ‘I’m coming back around / Oh, I won’t be long’. Er stond een in te lossen belofte.

In een stroom van indiepop bandjes is Wolfmother een fijne afwisseling. De band valt het beste te omschrijven als een combinatie van Black Sabbath, Led Zeppelin en Queens of the Stone Age, terwijl Stockdale zelf een frontman is van het formaat van Queen’s Freddy Mercury, met de uitstraling van Maximo Park’s Paul Smith. Hij draagt letterlijk de band. Zijn stem doet lichtelijk denken aan Jack White (The Raconteurs), alleen dan in de overdrive. Denk daar een enorme afro bij en een nieuw idool is geboren.

Deze nieuwe cd had geen betere titel kunnen hebben. Cosmic Egg slaat op een theorie die uitlegt hoe het heelal ontstaan is uit een ei, een soort oerknaltheorie dus. En natuurlijk staat het ei voor een nieuw begin. In Wolfmothers geval is er niet helemaal sprake van een nieuw begin, aangezien Stockdales geluid en manier van song schrijven zo overheersend zijn dat het niet gelijk opvalt dat bijna de hele band vernieuwd is.

Wel is de komst van een extra gitarist een goede zet geweest: de songs klinken veel voller en warmer dan het oudere werk van de band. Met single New Moon Rising heeft de band een gegarandeerde hit te pakken. Ook White Feather en Sundial behoren tot de toppers van dit album. Stockdale probeert zelfs een ballad met Fire Away. En ook daar komt hij mee weg, want het klinkt allemaal ontzettend goed, met dikke riffs en lekkere basslijntjes. Ook de drumpartijen zitten prima in elkaar. Het is praktisch onmogelijk om stil te blijven zitten. Dit is geen Wolfmother II, maar Stockdale die met zijn nieuwe crew keihard terug slaat.

Cosmic Egg is te verkrijgen in vier verschillende edities, waaronder een special edition waarop vier extra songs staan, waardoor het totaal op zestien komt te staan. Back Around staat op de special edition. De mannen spelen 26 januari 2010 in de 013 in Tilburg.

Tekst: Judith Katz

Popularity: 8% [?]

Het is het einde van de maand. De laatste paar dagen voor de 24ste tikken langzaam weg en je bent zo goed als platzak. Je leeft al een week op tosti’s met suiker en kaneel en drinkt op kosten van vrienden. Om de geldzorgen even te vergeten kun je wel wat ontspanning gebruiken dus ga je met je laatste euro’s naar de Korenbeurs om bier te halen.

Voor de schappen scheur je je blik los van de prijzige A-merken op ooghoogte en pakt blind een paar blikken uit de onderste schappen. Thuisgekomen trek je er gelijk één open en neemt een flinke slok. Gadverdamme, wat een troep.

Testpanel
Om te voorkomen dat je aan het eind van volgende maand weer net de verkeerde B-merken uit weet te kiezen, test de SK deze maand verschillende goedkope bieren.

Het testpanel bestaat uit zes SK-redacteuren en de bierspecialist van de Groote Griet: Marcito Brouwer. Er worden elf merken getest, waaronder vijf speciaalbieren. Ook zitten er stiekem twee A-merken tussen: Heineken en het zware Bavaria Special Blond. Uiteraard weet het panel niet welke nummers bij welke merken horen.

Er wordt getest op smaak, bitterheid, afdronk, schuimkwaliteit en geur. Na elk glas neutraliseren chips en borrelnoten de smaak. Scoreformulieren liggen gereed en het goudgele vocht wordt ingeschonken. Ook het testpanel is er klaar voor. Let’s drink some beer!

Schuttersbier
Eerst krijgt het panel een blikje Schuttersbier voorgeschoteld. De beoordeling is unaniem: ‘Prima bier, hakt lekker weg.’ Een goede binnenkomer dus.

Dit bier heeft ook nog eens de goedkoopste literprijs van alle geteste bieren: 90 cent. Over een aantal eigenschappen is het panel minder tevreden. Vooral de geur wordt slecht beoordeeld. Uiteindelijk komt Schuttersbier weg met een 6,2 gemiddeld.

Schultenbräu
Vervolgens is Schultenbräu aan de beurt. Bij menig studentenfeestje staat de koelkast volgeladen met trays van dit goedkope zwerverbier. Ons testpanel slaagt er niet in deze populariteit te verklaren. Bierkenner Marcito vraagt zich zelfs oprecht af of dit wel pils is: ‘Misschien als het hééél koud is!’ Met een 5,3 scoort Schultenbräu net geen voldoende.

Holtland Pils
Bier nummer drie, Holtland Pils, blijkt ook geen succes: ‘Afwaswater smaakt nog beter.’ Niemand krijgt meer dan één slok weg en Marcito is ervan overtuigd dat het bier al een keer is gedronken voordat het in zijn glas is beland.

AH Pilsner
Dan komen we aan bij een ander populair studentenbier: AH Pilsner. Hoewel meerdere redacteuren beweren dit bier regelmatig te drinken, wordt er gestrooid met termen als ‘smerig’‘vies’ en ‘slap’. Vooral de nasmaak scoort zware onvoldoendes. Aangezien je minder last hebt van nasmaak als je stevig door blijft drinken wordt dit bier al snel bestempeld als ‘prima adbier’.

Heineken en Holland Import
Nu komt de echte test. Zal het testpanel ontdekken dat ze nu het A-merk Heineken aan het testen zijn? Ja hoor, Heineken krijgt het hoogste gemiddelde cijfer tot nu toe: een 6,5! ‘Goed partijbier. Weinig smaak, maar lekker door te drinken!’

Tenslotte wordt Holland Import getest. We gunnen dit biertje een krappe voldoende: 5,8.

Speciaalbieren
Inmiddels is het panel goed in de stemming. De beter beoordeelde bieren worden onnodig vaak opnieuw geproefd en er wordt guller met hoge cijfers gestrooid. Ook blijkt het voor sommigen lastig netjes binnen de lijntjes te schrijven op het scoreformulier.

Pfff, laten we snel verder gaan met de speciaalbieren. De speciaalbieren lopen op in alcoholpercentage van 7,9% naar 12%. Het lichtste bier wordt het best beoordeeld. Laat dit nou ook toevallig het A-merk zijn: Bavaria Special Blond. De redactie is zeer tevreden over dit biertje. ‘Mmh, ik word er lekker warm van, ideaal voor de betere bijeenkomsten onder een brug.’

‘Mix van Palm en sinaasappelsap’
Net als Royal Dutch Extra Forte (8,5%) scoort het speciaalbier van Bavaria een 6,4 gemiddeld. Marcito meent echter dat Alfa Super Strong beter smaakt. ‘Alhoewel, zolang je je neus maar dichthoudt.’ Niet iedereen is het hiermee eens. ‘Dit lijkt wel een mix tussen Palm en sinaasappelsap!’

Atlas Super Strong is met 12% het sterkste biertje van de avond. Het panel merkt het gelijk: ‘Dus daarom zwalken zwervers altijd zo!’ Als allerlaatste wordt Amsterdam Maximator getest. Marcito heeft er genoeg van: ‘Ik proef dit bier echt niet meer.’ Een ander panellid heeft er duidelijk nog wel zin in: ‘Mmh, pittig, flaboyant, extravert, wereldwijs en ruimdenkend. Een 8!’

Winnaars en verliezers
De grote winnaars onder de B-merken zijn Schuttersbier en Royal Dutch Extra Forte. Ideale opties als je even krap bij kas zit, maar toch zin hebt in een biertje. Voor feesten en partijen kun je ook een flinke hoeveelheid AH Pilsner inslaan, dit tikt lekker weg.

Minder aan te raden zijn Holtland Pils en Atlas Super Strong. Onthoud dit als je volgende maand voor de bierschappen van de Korenbeurs staat.

Tekst: Edo Grevers
Fotografie: Ewoud Rooks

Popularity: 29% [?]

Dan Brown
The Lost Symbol
(3/5)

Robert Langdon – bekend uit de andere bestsellers van Dan Brown – treedt ook in dit nieuwste boek weer op de voorgrond om allerlei mysteriën en complottheorieën te ontrafelen.

Langdon wordt naar Washington gelokt om daar een lezing te houden. Aangekomen in het Capitool in Washington wordt hem duidelijk dat zijn komst een heel ander doel heeft. Peter Solomon, vooraanstaand lid van de vrijmetselarij en een goede vriend van Langdon, is ontvoerd en in levensgevaar. Om zijn vriend te redden moet Langdon de codes van het mysterieuze vrijmetselaarsgenootschap ontcijferen en de macht die daarbij vrij komt aan de ontvoerder overdragen.

De opzet van het boek is niet bepaald verrassend. De opbouw is vergelijkbaar met de Da Vinci Code en het Bernini Mysterie: een thriller waarin een scala aan raadsels in rap tempo moet worden opgelost om een grote ramp te voorkomen.

Robert Langdon is de hoofdpersoon, die een mooie vrouw aan zijn zijde heeft om hem bij te staan in het oplossen van alle raadsels. Er is enkel gesleuteld aan de setting. Het verhaal vindt dit maal plaats in Washington en niet in Parijs of Rome, en nu worden niet de Heilige Graal, en opus Dei, maar de vrijmetselarij onder de loep gelegd.

Er kan niet worden ontkend dat ook je ook bij dit boek geheel wordt opgezogen in het verhaal. Bij het lezen van de eerste bladzijde ben je verkocht. De schrijver weet je zo ver te krijgen dat je probeert de raadsels sneller op te lossen dan Langdon. Wederom een boek dat je slapeloze nachten kan bezorgen.

Tekst: Tessa Nijland

Popularity: 9% [?]

In roerige tijden, met het opspelende kraakverbod, vergaart de SK een plaats in de kraakwereld en mag zij meedoen aan een geheime missie. Een verslag van een memorabele kraak.

‘In je lip of in je klit?’, klinkt naast me. Geleidelijk vult de ruimte zich met gescheurde maillots, lange, ruige haren, kisten en felle kleurencombinaties. Een vredig geroezemoes klinkt uit de uiteenlopende, woeste verzameling monden.

Kraken van de Hunzerheem
Tijd verstrijkt. De meisjes hebben het nog steeds over hun nieuwe piercing. Aan mijn andere kant zit een werkloze doventolk, tussen mijn voeten ligt een hond en aan de overkant worden joints ontstoken. Hier en daar tussen de menigte bevindt zich een luguber verminkt gezicht, besmeurd met bloed of ziekelijk, spookachtig bleek. Zo heeft ook The Joker uit Batman zich aan het thema gehouden op deze Halloweenmiddag.

Na een uur wordt bekend gemaakt waarom iedereen bijeen is gekomen. De Hunzerheem in Selwerd zal gekraakt worden. In enkele minuten wordt het plan uitgelegd. Opvallend is de aanwezigheid van een zevental
anti-krakers in de voormalige bejaardenflat van negen verdiepingen. Na enkele juridische voorzorgsmaatregelen – tijdelijk afstand doen van je identiteit – en een arrestatieles – een cursus inhaken – kan de stoet op pad.

Commando-eenheid
Dertig vakkrakers en enkele bakbrommers met materieel gaan vooruit. Deze gebivakkeerde commando-eenheid zal zich kort daarop een weg beuken door ‘de deur die reeds open stond’. Onmiddellijk achtervolgd door het geluid van sirenes scheiden zij vervolgens de begane grond van de andere verdiepingen.

Een geïmproviseerde muur van steigeronderdelen, bedspiralen en deuren bovenaan de trap verbreekt de verbinding met de officiële bewoners. Andere toegangswegen worden gebarricadeerd en een nieuw slot maakt van de achterdeur de nieuwe toegang tot het complex van 117 woningen.

Bewoners in tranen
Nu het justitieel gevaarlijke gedeelte van de kraak voorbij is en de politie succesvol op afstand is gehouden mogen de overige vijftig bezetters naar binnen. Onmiddellijk worden vodden – ooit matrassen – naar binnen gesleept. Samen met stoelen en tafels vormen zij tijdelijke modelkamers ter bewijs van huisvrede.

Binnen perfectioneert een klopboor de blokkades. Als dit oorverdovende gejakker stilvalt, wordt het gesnik hoorbaar. Kijkend over de rand van de entree zie ik de zeven overrompelde, verslagen bewoners die nog van de schrik moeten bekomen. Een van de meisjes is in tranen.

Overwinning
Als de agenten na een uur, zonder actie, weer vertrokken zijn, komen de zopas tot onderburen gedegradeerde bewoners even kennismaken. Het meisje dat nog steeds staat te snikken was doodsbang voor een inbraak. Drie maal eerder is er ingebroken. Bang voor de krakers is ze niet, honderd nieuwe bovenburen vindt ze wel leuk.

Nieuwe agenten komen binnen en huisvrede wordt geconstateerd. Een Braveheartachtig gebrul ontstaat vanuit de gangen en verspreidt zich, tot vanaf de balkons en zelfs het dak de overwinning weerklinkt. De krakers zegevieren.

Tekst: Ruurd Oosterwoud
Fotografie: Jan Luursema

Popularity: 6% [?]

‘Sorry, Jort Kelder heeft een overvolle agenda en kan geen interviews geven komende maanden’, schrijft Deniz, de assistent van Jort én Miss Nederland 2008. Goed geregeld. ‘Jammer, ik had nog wel twee blonde studentes klaarstaan om Jort te interviewen’, stuurde ik terug. ‘We proberen het later nog wel eens.’

Ik ga een kop koffie drinken met een vriend bij de Coffee Company. Mijn telefoon gaat. ‘Hallo met Jorrrrt.
Jort Kelder. Jij bent de Randy Martens van dat interview? Als jij nu meteen wat voor mij doet, krijg jij dat interview. Ik heb binnen drie uur een foto van Cees van der Hoeven nodig in zijn Vindicat-tijd in rokkostuum of zo. Die Ahold-topman hé, dat moet ergens 1970 zijn geweest.’

Ik zeg iets tofs en onderkoelds als ‘beschouw het gedaan’ of ‘ik regel het’. We hangen op.

Hulpvaardige Vindi’s
Nog twee uur en vijftig minuten. Meteen naar Vindicat gelopen. Vormgever Jacob – ingelicht via de groepssms over de kwestie – belt en zegt: ‘Praeses sociëteitscommissie 66/67!’ Achter het hek, vanuit de gore steeg aan de zijkant, zie ik twee Vindi’s achter een raam druk aan het typen. ‘Ik moet even iemand van de senaat spreken.’

Vanaf het begin zijn de Vindi’s best hulpvaardig. Hoewel ze me zelfs met U beginnen aan te spreken als ik verzin dat ik voor Jort Kelder werk in plaats van de Studentenkrant. ‘Wacht er komt wel even iemand naar je toe.’ Ik word naar de bestuursleden op kantoor gebracht en vertel het verhaal. Een heer heeft het in zich om ver te komen in de ambtenarij.

Niet op de foto
‘We kunnen niet zomaar foto’s uit het archief dupliceren.’ Ik voel de bui hangen en lul wat over dat de juridische verantwoordelijkheid bij de redactie van Jort Kelder ligt. ‘Laten we eerst kijken of het er is.’ De abactis gaat met me op pad naar de Senaatskamer om door de almanakken te kijken. Ik meen C.H. van der Hoeven al te herkennen op een senaatsfoto aan de muur, maar bewijs ontbreekt.

We zoeken door de boeken. Nog anderhalf uur. Niks gevonden. De praeses van de sociëteitscommissie blijkt voor 1970 niet op de senaatsfoto’s te staan.

Op naar de archieven
Dan blijven alleen nog de Groninger Archieven over. Telefonisch: ‘Niemand van de fotoafdeling zit op zijn plek.’ Nog 50 minuten. Dan maar erheen samen met tipgever Jacob. Nog 40 minuten. ‘U moet eerst dit formulier invullen voor een toegangspasje.’ Licht hijgend aan de desk. ‘Groninger Studenten Almanak 66/77 graag.’

Binnen no-time ligt de almanak op tafel. Daarin zien we een foto staan van de sociëteitscommissie van 65/66. Dan kan het niet meer missen. De almanak van 67/68 komt ook boven water en we zien het onmiskenbare hoofd van Cees van der Hoeven.

Interview geregeld
Tien minuten voor de deadline zit het in de mailbox van Jort Kelder. ‘Ontvangen. Je hebt je interview.’ De foto was die avond te zien in Jorts nieuwe programma ‘Bij ons in de BV’. Resultaten zijn te lezen op pagina x. Dat had ik graag hieronder willen zetten.

Ik maak een afspraak voor een interview en geef het door aan de twee blonde studentes. Dan op de dag dat het interview plaats moest vinden word ik vlak van te voren gebeld. Blondines reeds op het perron, kaartjes al gekocht. Het gaat niet door, plotseling toch een opnamedag voor ‘Bij ons in de BV’.

Doodvallen
Zoiets kan je overvallen natuurlijk als programmamaker. Nieuwe afspraak. Weer afgezegd. Nog een afspraak. Weer afgezegd. Bij wat de laatste poging moet zijn, wil Jort opeens geen normaal interview meer doen. Hij wil het alleen over de mail tenzij het écht niet anders kan. Ik vertel de assistent dat het écht niet anders kan en of ze het s.v.p. niet meer willen verplaatsen aangezien ik over twee dagen een deadline heb.

Mail van Jort herself. Of ik even kan ophouden met dat arrogante toontje (ik beken), anders gaat zelfs het ‘interview’ per email niet door. Ik geef de moed op en mail hem dat hij kan doodvallen met zijn divagedrag. Het schijnt dat hij het niet gedaan heeft.

Tekst: Randy Martens
Fotografie: Rinkel80, Flickr.

Popularity: 39% [?]