Foto: Jan Luursema

De naam Wim Bulten klinkt je vast bekend in de oren. Misschien is het je eigen huisbaas, en anders wel van één van je vrienden of vriendinnen. Het is in ieder geval een fenomeen in de stad, met veel panden in zijn bezit die hij verhuurt aan studenten. Een goede ondernemer dus! Helaas zijn er bepaalde groepen en individuen die het nodig vinden om zulk een goede ondernemer in een kwaad daglicht te stellen. In 2010 verkozen SP-jongerenorganisatie Rood en studentenvakbond LSVb hem als ‘huisjesmelker van het jaar’. Hij zou onder andere hebben geprobeerd een lastige huurder van de trap te duwen en studentes voor hem hebben laten strippen. Maar na onderzoek bleek al snel dat hier niets van waar was, met excuses van Rood tot gevolg. Rood weet kennelijk niet dat in eerste instantie zulke beschuldigingen, beladen met mediageilheid, een ondernemer hard kunnen treffen. Wij van de SK besloten Wim Bulten te interviewen, want, anders dan Rood, waarderen wij wel zijn succesverhaal. Lees verder »

Popularity: 23% [?]

Foto: Jan Luursema

Het zal maar weinig lezers zijn ontgaan: tussen 16 en 20 augustus waren de Groningse straten bezaaid met vers bloed. In vijf lange dagen kregen de nieuwelingen een voorproefje van onder meer hun toekomstige universiteit/hogeschool, het sportaanbod, het culturele aanbod en, natuurlijk, het uitgaansleven in Groningen. Zeven enthousiastelingen staakten een jaar lang hun studie om met volle overgave de oudste, grootste en goedkoopste introductieweek van Nederland te organiseren: de KEI-week. Het KEI-bestuur kijkt terug op deze intensieve dagen. Lees verder »

Popularity: 13% [?]

Hij wordt omschreven als een “sexy nerd” door vrouwenblad Elle, en volgens de Jacky is hij de op drie na meest begeerlijke bachelor van Nederland. Zelf zegt journalist Jelle Brandt Corstius daarover: “Ja dat is wel grappig, maar ik hoef er verder niks mee te maken te hebben.” Dit is treffend voor de nuchterheid waarmee de succesvolle televisiemaker spreekt over zijn studietijd in Groningen, zijn vijf jaar in Rusland, zijn baan bij het programma Zomergasten en zijn nieuwe televisieserie. Lees verder »

Popularity: 100% [?]

Het politiek moment van het jaar 2008: toenmalig minister Ella Vogelaar wordt ondervraagd door een ietwat bekakte verslaggever, gestoken in een hip overhemd, dat strak spant om zijn studentikoze bierbuikje. Vogelaar probeert uit alle macht de roze microfoon te vermijden. Een kansloze missie blijkt; de interviewer geeft niet op en de minister klapt volledig dicht. De apathische reactie van Vogelaar voorspelt weinig goeds en inderdaad: wat nog rest is een treurig aantal laatste maanden van falen, waarna ze aftreedt.

Dit incident was de definitieve doorbraak van de man met de roze microfoon: Rutger Castricum, sterverslaggever bij het weblog GeenStijl en binnenkort ook bij de nieuwe publieke omroep PowNed. Sinds Vogelaargate zet Rutger de boel regelmatig op scherp in politiek Den Haag, getuige de huivering die door de gangen gaat als hij voorbijloopt. Speel je het spelletje mee, dan kom je eraf met een joviale knuffel. Maar begin je te stotteren en onzin uit te kramen, dan duikt de immer goedgeklede verslaggever er met zijn volle gewicht bovenop, en dat is geen pretje. Lees verder »

Popularity: 70% [?]

In januari werd de wereld opgeschrikt door de aardbeving in Haïti. Gelijk was duidelijk dat er zo snel mogelijk veel hulp geboden moest worden. In Nederland was dan ook in no-time een actie op poten gezet om geld in te zamelen voor de slachtoffers. In de anderhalf uur durende tv-show waren enkele minuten ingeruimd voor schokkende beelden van het getroffen gebied. De rest van de tijd werd volgepraat door RTL-huppelkutje Linda de Mol en als klap op de vuurpijl mocht half Volendam samen een liedje zingen. Was je na dit spektakel nog niet overtuigd om gul te geven, dan werd je wel overgehaald door het bataljon aan BN’ers in het telefoonteam. Zo heeft Katja Schuurman heel mannelijk Nederland waarschijnlijk al bewogen de telefoon te pakken, in de stiekeme hoop op een stevig robbertje telefoonseks.

Je kunt je afvragen waarom een dergelijke actie nodig is om mensen geld te laten storten voor de slachtoffers van zo’n verschrikkelijke ramp. De beelden van lijken onder puin en huilende kinderen die op zoek zijn naar hun moeder zijn blijkbaar niet voldoende om mensen te bewegen. Is het zo dat deze beelden te heftig zijn om werkelijk tot ons door te dringen? Hebben we een soort emotioneel schild ontwikkeld om de ellende in de wereld te weren? Bij de huidige generatie adolescenten, die ik voor het gemak ‘onze generatie’ zal noemen, vind je deze emotieloosheid bij nieuws in ieder geval terug. We lijken weinig bewogen door de ingrijpende gebeurtenissen in de wereld. Vergelijk de oorlog in Irak met de oorlog in Vietnam zo’n vijftig jaar geleden, toen onze ouders met z´n allen op de dam stonden te protesteren. Wij voelen geen drang om de aandacht van machthebbers te trekken met spandoeken vol idealistische leuzen. Liever halen we onze schouders op en laten de ellende in de wereld gevoelloos aan ons voorbijgaan.
Lees verder »

Popularity: 64% [?]

Arjen Lubach, in het verleden bekend als Slimme Schemer, deed zijn doorbraak met een hitje genaamd Jelle. De parodie op het nummer Stan van Eminem over een fan van zanger Syb van der Ploeg en een verdronken cavia behaalde de tweede plaats in de hitlijsten. Inmiddels heeft hij twee literaire romans op zijn naam staan en verscheen hij onlangs in het televisieprogramma Wie is de Mol. Momenteel is Arjen actief als schrijver en cabaretier.

Na zijn middelbare schooltijd koos Arjen voor een studie Spaans in Groningen. ‘Ik merkte al snel dat ik niet zo’n Spanjegek was als de rest van mijn studiegenoten. Ik had niet, zoals velen, posters boven mijn bed hangen van Barcelona en de Sagrada Familia.’ Het jaar daarop deed hij een nieuwe poging met Filosofie. Zijn leven als Filosofiestudent verliep betrekkelijk rustig, totdat hij met Jelle groot succes behaalde. Lees verder »

Popularity: 57% [?]

Zaterdagnacht 20 februari. Om vier uur ’s ochtends valt het kabinet. Precies 38 uur eerder had ik een gesprek met toenmalig minister Ronald Plasterk van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. We hebben met elkaar gesproken over de huidige stand van zaken in het hoger onderwijs. Daaruit bleek dat Plasterk vele ideeën heeft over vernieuwingen binnen het onderwijs, en positief tegenover de opvattingen van studenten, staat. Kortom, het was een boeiend gesprek met als laatste vraag, ‘Minister Plasterk, als u morgen geen minister bent, wat heeft u dan nagelaten aan de gemeenschap?’ Dit scenario werd anderhalve dag later realiteit. Lees verder »

Popularity: 18% [?]

Interview met: Maarten van Rossem
In•tel•lec•tu•eel, de: Doorgaans man, de middelbare leeftijd lang en breed gepasseerd. Nonchalant, doch fijnzinnig en charmant voorkomen. Ogen versterkt door een bril, die belezenheid suggereert. Een baard is een vereiste, het liefst met vlagen grijs erdoor.

De belichaming van deze definitie is historicus Maarten van Rossem. Met zijn ongezouten mening en sterke redeneervermogen verliest hij aan de tafel van een praatprogramma nooit een discussie. Zijn uiteenzettingen zijn veelal cynisch, zelden vervelend of oninteressant. Voor de SK genoeg reden om af te reizen naar Utrecht en hem in het comfort van eigen woning nederig te ondervragen over de belangrijke zaken in het studentenleven in de hoop verlicht terug te keren naar Groningen. Terwijl we plaats nemen springt zijn poes op tafel, die vervolgens resoluut op mijn collegeblok gaat zitten. De boodschap ik duidelijk: Pen neer, kop dicht en luisteren. Lees verder »

Popularity: 25% [?]

Ze groeide op in Roden, een dorpje in het noorden van Drenthe en studeerde een tijdje in Groningen. Na twee jaar was Groningen te klein en verhuisde Ellen ten Damme naar Amsterdam. Ze studeerde daar aan de kleinkunstacademie en was altijd bezig met muziek, Engelstalig. Half november kwam haar eerste Nederlandstalige album Durf Jij? uit. Tot dan toe had ze altijd zelf de teksten geschreven, maar voor dit album kreeg ze hulp van dichter Ilja Leonard Pfeiffer. Met de nummers van deze cd stond ze de afgelopen tijd in de Nederlandse theaters. Lees verder »

Popularity: 20% [?]

‘Sorry, Jort Kelder heeft een overvolle agenda en kan geen interviews geven komende maanden’, schrijft Deniz, de assistent van Jort én Miss Nederland 2008. Goed geregeld. ‘Jammer, ik had nog wel twee blonde studentes klaarstaan om Jort te interviewen’, stuurde ik terug. ‘We proberen het later nog wel eens.’

Ik ga een kop koffie drinken met een vriend bij de Coffee Company. Mijn telefoon gaat. ‘Hallo met Jorrrrt.
Jort Kelder. Jij bent de Randy Martens van dat interview? Als jij nu meteen wat voor mij doet, krijg jij dat interview. Ik heb binnen drie uur een foto van Cees van der Hoeven nodig in zijn Vindicat-tijd in rokkostuum of zo. Die Ahold-topman hé, dat moet ergens 1970 zijn geweest.’

Ik zeg iets tofs en onderkoelds als ‘beschouw het gedaan’ of ‘ik regel het’. We hangen op.

Hulpvaardige Vindi’s
Nog twee uur en vijftig minuten. Meteen naar Vindicat gelopen. Vormgever Jacob – ingelicht via de groepssms over de kwestie – belt en zegt: ‘Praeses sociëteitscommissie 66/67!’ Achter het hek, vanuit de gore steeg aan de zijkant, zie ik twee Vindi’s achter een raam druk aan het typen. ‘Ik moet even iemand van de senaat spreken.’

Vanaf het begin zijn de Vindi’s best hulpvaardig. Hoewel ze me zelfs met U beginnen aan te spreken als ik verzin dat ik voor Jort Kelder werk in plaats van de Studentenkrant. ‘Wacht er komt wel even iemand naar je toe.’ Ik word naar de bestuursleden op kantoor gebracht en vertel het verhaal. Een heer heeft het in zich om ver te komen in de ambtenarij.

Niet op de foto
‘We kunnen niet zomaar foto’s uit het archief dupliceren.’ Ik voel de bui hangen en lul wat over dat de juridische verantwoordelijkheid bij de redactie van Jort Kelder ligt. ‘Laten we eerst kijken of het er is.’ De abactis gaat met me op pad naar de Senaatskamer om door de almanakken te kijken. Ik meen C.H. van der Hoeven al te herkennen op een senaatsfoto aan de muur, maar bewijs ontbreekt.

We zoeken door de boeken. Nog anderhalf uur. Niks gevonden. De praeses van de sociëteitscommissie blijkt voor 1970 niet op de senaatsfoto’s te staan.

Op naar de archieven
Dan blijven alleen nog de Groninger Archieven over. Telefonisch: ‘Niemand van de fotoafdeling zit op zijn plek.’ Nog 50 minuten. Dan maar erheen samen met tipgever Jacob. Nog 40 minuten. ‘U moet eerst dit formulier invullen voor een toegangspasje.’ Licht hijgend aan de desk. ‘Groninger Studenten Almanak 66/77 graag.’

Binnen no-time ligt de almanak op tafel. Daarin zien we een foto staan van de sociëteitscommissie van 65/66. Dan kan het niet meer missen. De almanak van 67/68 komt ook boven water en we zien het onmiskenbare hoofd van Cees van der Hoeven.

Interview geregeld
Tien minuten voor de deadline zit het in de mailbox van Jort Kelder. ‘Ontvangen. Je hebt je interview.’ De foto was die avond te zien in Jorts nieuwe programma ‘Bij ons in de BV’. Resultaten zijn te lezen op pagina x. Dat had ik graag hieronder willen zetten.

Ik maak een afspraak voor een interview en geef het door aan de twee blonde studentes. Dan op de dag dat het interview plaats moest vinden word ik vlak van te voren gebeld. Blondines reeds op het perron, kaartjes al gekocht. Het gaat niet door, plotseling toch een opnamedag voor ‘Bij ons in de BV’.

Doodvallen
Zoiets kan je overvallen natuurlijk als programmamaker. Nieuwe afspraak. Weer afgezegd. Nog een afspraak. Weer afgezegd. Bij wat de laatste poging moet zijn, wil Jort opeens geen normaal interview meer doen. Hij wil het alleen over de mail tenzij het écht niet anders kan. Ik vertel de assistent dat het écht niet anders kan en of ze het s.v.p. niet meer willen verplaatsen aangezien ik over twee dagen een deadline heb.

Mail van Jort herself. Of ik even kan ophouden met dat arrogante toontje (ik beken), anders gaat zelfs het ‘interview’ per email niet door. Ik geef de moed op en mail hem dat hij kan doodvallen met zijn divagedrag. Het schijnt dat hij het niet gedaan heeft.

Tekst: Randy Martens
Fotografie: Rinkel80, Flickr.

Popularity: 40% [?]