Ons uitwisselingsproject tussen verenigingen gaat tussen Friezen en Dizkartianen. Op een bijzonder regenachtige woensdagavond eet Grietina van Wijk, lid van FFJ Bernlef, een hapje mee met JC Watt, een jaarclub van Dizkartes bestaande uit twaalf heren.

De SK kwam blijkbaar precies op tijd, want het beeld dat JC Watt over Bernlef heeft, luidt: ‘Ze zijn allemaal Fries, kunnen goed schaatsen, fierljeppen en zeilen. En ze eten suikerbrood.’

Twee Limburgers
Menig wenkbrauw wordt opgetrokken als Grietina vertelt dat er bij Bernlef niet alleen maar Friezen lid zijn. Er lopen namelijk ook twee Limburgers rond en er is zelfs iemand van onze zuiderburen lid. Van deze leden wordt echter wel verwacht dat ze het Fries oppikken na verloop van tijd.

Grietina is minder bevooroordeeld over Dizkartes. ‘Dizkartes is heel gevarieerd, er zitten heel veel verschillende mensen bij. Je hebt volgens mij niet echt een typische Dizkartiaan.’

Verschillen tussen de verenigingen
Ondertussen wordt er flink met pasta gegooid en grijpt iemand een matras waarmee hij zich als een surfer met zijn plank op de bank stort, waardoor Grietina en menig ander persoon geplet wordt.‘Hé, haal Bernlef daar even weg!’, wordt er geroepen.

Nadat Grietina is gered, gaat het gesprek verder. Het grootste verschil tussen Bernlef en Dizkartes? Het komt erop neer dat Dizkartes een veel grotere vereniging is en dat de organisatie en de structuur veel strikter is dan bij Bernlef. Zo heeft Bernlef bijvoorbeeld geen jaarclubs. Iedereen gaat met iedereen om. Bernlef heeft wel disputen (‘rûnten’). Verder kun je als niet-lid altijd binnen komen lopen en kun je het hele jaar door lid worden.

Binnen Dizkartes heerst een wat exclusievere sfeer en zijn de leden wel ingedeeld in jaarclubs. Als niet-lid kom je alleen naar binnen als introducé van een Dizkartiaan. De verenigingen hebben echter als overeenkomst dat het allebei vrijblijvende verenigingen zijn. Als je lid wordt kan je net zo actief zijn als je zelf wilt.

Vreemde trucjes
Na een tijdje is iedereen uitgepraat over de studentenverenigingen en gaat een drankspel van start. Hierbij moet wodka met gummibeertjes worden geadt (de niet-drinkers onder ons atten melk met gummibeertjes, een ware delicatesse …ahum…) en laten we elkaar vreemde trucjes zien.

Zo kan SK-fotografe Eveline een spagaat, redacteur Lisanne haar tong inslikken zonder te stikken, Grietina als ze voorover buigt haar handen plat op de grond leggen terwijl haar benen gestrekt blijven en Dizkartiaan Sjoerd voert een perfecte headroll uit. Meer bizarre vaardigheden passeren de revue en als we weggaan, hebben we een erg gezellige avond gehad.

Tekst: Lisanne Wieringa
Fotografie: Eveline Vaessen

Popularity: 19% [?]

Maandelijks neemt de Studentenkrant een kijkje in het leven van een student. Deze keer Erik Berends, militair bij het Korps Nationale Reserve. ‘Mensen hebben toch respect voor je.’

‘Ik had er vertrouwen in en heb de gok genomen’, stelt Erik Berends (20) over zijn keuze bij het Korps Nationale Reserve (kortweg Natres) te gaan. Enthousiast spreekt de vierdejaars student Sportgezondheid over de werkzaamheden, sfeer en trots van het korps. Zijn drijfveren zijn de fysieke uitdaging, de discipline en ook ‘het nationalistische.’ Berends: ‘Het militaire heeft me altijd aangesproken.’

Sportman die goed snik is
Nadat Berends in april vorig jaar een informatiebijeenkomst bezocht had, schreef hij zich na de zomer direct in. Voordat hij bij het peloton, in zijn geval gestationeerd in Zoutkamp nabij Lauwersoog, mocht toetreden, volgde eerst een psychische en medische keuring en een tweewekelijkse Algemene Militaire Opleiding (AMO).

Het eerste bleek geen probleem: ‘Ik was goed snik. Als sportman pur sang kwam ik daar glansrijk doorheen.’ De AMO zelf was zwaarder: ‘We maakten lange dagen. Zo volgden we lessen van zes ’s ochtends tot elf uur ’s avonds.’

In de tweede week volgde ‘een stukje militaire discipline’: lessen in teamwork, wapenhandelingen en uithoudingsvermogen. Berends: ‘Je moet blind je wapen kunnen hanteren. Als je daarnaast je wapen ook maar één keer vergat moest je de rest van de week een jerrycan met twintig liter water dragen.’

Uitzending naar Uruzgan
De werkzaamheden van de Natres, onderdeel van Defensie, zijn zeer divers. Hoofdtaak is het beveiligen en bewaken van essentiële locaties tijdens crisis, zoals havengebieden en bestuurscentra. Ook kan de organisatie op verzoek van de lokale overheid steun leveren bij calamiteiten zoals dijkdoorbraken.

Uitgezonden worden naar oorlogsgebied als Uruzgan is geen verplichting, maar wel optioneel. Berends: ‘Dat we niet uitgezonden worden maken we goed met andere taken.’ Zo zijn er onderhoudsavonden, waar onder andere de vrachtwagens schoongemaakt worden, maar ook meerdaagse oefeningen. Berends: ‘We hebben vooral een ondersteunende functie, zo beveiligen we het vervoer van zwaar materiaal als een radiotelescoop door Nederland.’

De reservist is per maand zo’n drie à vier dagen bezig voor Natres. Hij ontvangt hiervoor een vergoeding ‘vergelijkbaar met een normaal bijbaantje.’ De twintiger benadrukt dat Defensie fors in je investeert: ‘Je krijgt als je begint echt enorm veel kleding. Helmen, sportschoenen, twee paar kisten, zelfs ondergoed – een hele plunjebaal dus.’ Hiertegenover staat dat de student voor vier jaar getekend heeft. Veel korter zou volgens Berends ook maar ‘zonde van belastinggeld’ zijn.

Nationale held
Dat de Natres professioneel te werk gaat blijkt ook tijdens het gesprek. Het is niet de bedoeling dat de student zijn mening over het Uruzganbeleid verkondigt. Berends: ‘We hebben een instructiekaartje gehad, hoe om te gaan met de media.’ Want: ‘Hoewel de sfeer relaxed is, nemen we dit werk zeer serieus.’

Ondanks zijn niet alledaagse bijbaan treft Berends vooral positieve reacties. ‘Als ik in militair uniform de huisbaas tegenkomt, zegt hij wel eens: Daar gaat onze nationale held.’ Ook op straat lokt zijn uniform gesprekken uit. ‘Al ben ik dan geen beroepssoldaat, mensen hebben toch respect voor je: soms knopen mensen op straat zomaar een praatje met je aan. Je hebt meer aanzien dan de politie.’

Tekst: Jesper Verhoef
Foto: Eveline Vaessen

Popularity: 14% [?]

Groningen telt ruim 50 verschillende studentenverenigingen, elk met een gezonde dosis vooroordelen ten opzichte van elkaar. Bijvoorbeeld: Cleopatra is voor blowende metalheads, Unitas is voor afgeschreven Vindicaters. Ter experiment gooide de SK wat mensen bij elkaar om te zien wat er zou gebeuren. Cleopatraan Bas prikte een vorkje mee met een (vrouwelijke) jaarclub van Unitas. Onder het genot van een hapje en een drankje werd er gepraat over de vooroordelen en de verschillen tussen de twee verenigingen. ‘Maar heb je geen speciale shampoo nodig om dreadlocks te wassen?’

Bas komt binnen in een klein kamertje stampvol Unitaters. We gaan zitten, en vallen meteen met de deur in huis. Hoe beschrijft Bas een doorsnee Unitater? Bas: ‘De jongens dragen vooral overhemden of polo’s. Meiden dragen denk ik vaak wat strakkere broeken en rokjes.’ (De hele jaarclub, kijkt schuldbewust naar beneden, naar hun strakke broeken en korte rokjes.)

Ook Bas voldoet perfect aan het stereotype lid van Cleopatra met zijn lange haar en alternatieve kleding. ‘Toen je binnenkwam dacht ik gelijk: ja, dat nou echt Cleopatra’, aldus een meisje van Unitas.

Dreadlocks
De Unitaters en Bas zijn het erover eens dat Cleopatra een tikkeltje alternatiever is dan andere verenigingen. ‘Maar’, vertelt Bas, ‘er loopt ook iemand bij Cleo rond, die standaard schoenen van 200 euro draagt en een heel duur pak.’ Ook hebben volgens hem slechts 10 tot 12 jongens van Cleopatra dreadlocks. Dat komt als een verrassing voor de jaarclub.

Ook over Unitas bestaan er verkeerde opvattingen. Volgens Bas doen Unitaters vooral aan roeien, zeilen of hockeyen. Dit blijkt niet zo te zijn. ‘Er zijn wel wat mensen die roeien, maar lang niet iedereen. Roeien is gewoon een hele grote studentensport’, wordt er uitgelegd. ‘En er zijn vast ook mensen van Cleopatra die aan roeien doen.’ En er rest Bas niets anders dan dit toe te geven.

Boten met kapitein
Er wordt gesproken over de disputen bij Unitas en Cleopatra. De benaming van de Cleopatraanse disputen leidt tot algehele hilariteit. Deze blijken ‘boten’ te heten. ‘En heet de voorzitter van zo’n boot dan een kapitein?’, wordt er lachend gevraagd. En hoe kan het ook anders, de voorzitter heet inderdaad een kapitein.

Verbazing is er over het feit dat de boten van Cleopatra gemengd zijn. ‘Bij ons zijn het of alleen meisjes, of alleen jongens’, aldus een meisje van de jaarclub. En heeft iemand zich nog ergens over verbaasd van de andere vereniging? ‘Ja, dat mijn stereotype Cleopatraan binnen kwam lopen’, zegt een Unitater. Bas: ‘Het was gewoon verdomd interessant!’

We hebben geleerd dat Cleopatra meer is dan een stel losbandige, blowende studenten en dat Unitas geen omhooggevallen kakkerclub is voor afgeschreven Vindicaters. ‘Het zijn dan wel verschillende verenigingen, maar dat betekent nog niet dat ze niet open staan voor elkaar’, concludeert een meisje van Unitas.

Tekst: Lisanne Wieringa
Foto: Jan Luursema

Popularity: 15% [?]

Voor een supermarktprijs gekoeld bier gebracht tot aan de voordeur. Al ruim zeven jaar speelt de Bavaria Bierkoerier in op de wensen van studenten. Een kijkje bij een succesvol concept.

Sinds 2002 bezorgt de Bavaria Bierkoerier bier aan huis door het hele centrum. Inmiddels telt het bedrijf tien medewerkers, en onlangs is er een tweede bezorgbus aangeschaft. Het bedrijf wordt gerund door studenten, naar het idee ‘voor studenten en door studenten’. Met uitzondering van zondag rijden de bussen van de Bierkoerier elke dag van 16.00 tot 21.00 uur door de stad.

Tien euro per krat
Het telefoonnummer voor het plaatsen van bestellingen heeft inmiddels een vaste plek veroverd in vele telefoons, en ook via de website kan sinds kort besteld worden. Mond-tot-mond-reclame haalt de meeste klanten binnen, zo vertelt ook studente Annemijn Bruidegom. ‘Toen ik aankwam in Groningen was het al de gewoonste zaak dat iedereen het nummer had van de bierkoerier en dat iedereen het gebruikte.’

Het concept verkoopt zichzelf: met een prijs van tien euro per kratje vraagt de Bierkoerier niet meer dan een gemiddelde supermarkt, met als bijkomend voordeel dat je de kratten niet naar huis hoeft te slepen én het bier koud is. ‘Als je vrienden hebt die langs komen en het bier is ineens op, dan is het heel handig dat je maar hoeft te bellen en binnen een half uur er twee gekoelde kratten bier voor je deur staan’, zegt Bruidegom enthousiast over de Bierkoerier.

Mobiele pin
Betalen mag contant, maar het meest populair is de mobiele pin. Dit levert soms studentikoze taferelen op, zoals Wouter van de Pol, werkende student bij de Bierkoerier, vertelt: ‘Soms gebeurt het dat iemand geen saldo heeft. Dan proberen we het met een kratje minder gewoon opnieuw.’

Werden er in het prille begin slechts 700 kratten per maand bezorgd, nu wordt dat aantal regelmatig in een week gehaald. Drie keer per maand komt er een levering van 700 kratten binnen bij het pand aan de Oliemuldersweg, en in drukke tijden wordt er gewoon nog een pallet bijbesteld.

Zwerver aangereden
Tijdens tentamenperiodes maakt het bedrijf een flinke dip door. Maar na de tentamens wordt er altijd weer volop besteld. Duidelijk is dat studenten de grootste doelgroep zijn van de Bierkoerier, wat ook naar voren komt in de verkoopcijfers. Zaterdagavond is de rustigste avond van de week, terwijl typische
studentenavonden als woensdag en donderdag meestal het drukst zijn.

De nieuwe bus die de Bierkoerier er onlangs bij heeft gekregen, heeft de eerste gebruikssporen al opgelopen. ‘Soms wordt een paaltje over het hoofd gezien, of een bocht te scherp genomen’, aldus Van de Pol. Ook andere obstakels worden in het stadscentrum soms geraakt. ‘Een tijdje terug hebben we een zwerver aangereden. Om het goed te maken hebben we hem een half kratje bier gegeven. Hij was bijna dankbaar dat we hem hadden geraakt!’

Tekst: Rosanne Schepers en Josien Hamming
Fotografie: Nol Klis

Popularity: 21% [?]

Ook dit jaar zijn er inmiddels alweer bijna een miljoen Moslims in ons land die meedoen met de Ramadan, de jaarlijkse Islamitische vastenmaand. Toch weten de meeste Nederlanders maar weinig van deze periode af. Hoe is het om overdag niets te mogen eten en drinken? En wat is eigenlijk de betekenis achter deze maand? De SK ging langs bij Esam Dagal, een Saoedische student geneeskunde.

Uit nieuwsgierigheid heb ik besloten een dagje mee te vasten, dus gaat mijn wekker vandaag al om vijf uur. Normaal gesproken ontbijt ik redelijk, maar op dit vroege tijdstip krijg ik niet veel meer naar binnen dan een broodje pindakaas en een paar slokken water.

Als ik ’s middags na twee uur college de Grote Markt opfiets waar we met Esam (21) hebben afgesproken begin ik de honger en vermoeidheid ondertussen al flink te voelen. Samen lopen we naar het huis van een paar van zijn vrienden en ondertussen vraag ik hem hoe hij dit in godsnaam een hele maand volhoud.

De waarde van eten
Het vasten is helemaal geen probleem voor hem verzekerd hij me. ‘Na een paar dagen ben je het al helemaal gewend. ‘s Avonds eet ik eigenlijk maar een klein beetje en drink ik wat water. Meer heb ik niet nodig.’ Bij het huis aangekomen wordt er meteen een grote schaal koekjes op tafel gezet maar aangezien ik vandaag ook vast mag ik er jammer genoeg niet van eten.

De Ramadan gaat om veel meer dan alleen niet eten legt Esam uit. ‘Het vasten is een van de vijf zuilen van de Islam’, één van de vijf belangrijkste verplichtingen waar je je als Moslim aan moet houden. ‘Door overdag niet te eten snap je de waarde van eten beter. Je voelt zo wat het is om arm te zijn en hoe het is om net als hen honger te hebben. Veel mensen denken niet eens meer na bij wat ze eten en er wordt ook zoveel weggegooid.’

Iftarmaaltijd
Niet alleen overdag eten en drinken blijken bovendien verboden te zijn, ook roken en alcohol zijn deze maand taboe. ‘De regels verschillen per cultuur maar eigenlijk mogen die dingen volgens de Islam altijd niet.’

Voor Esam is de maand er ook vooral een van gezelligheid en samen zijn. Elke avond na zonsondergang komt hij samen met zijn vrienden voor de Iftarmaaltijd. ‘Ja, we koken altijd zelf, en heel uitgebreid. Je staat ervan versteld hoor’, lacht hij. Vanavond staan er onder andere dadels met water op het menu, een traditioneel gerecht tijdens de Ramadan. ‘Mohammed verbrak het vasten daarmee dus dat eet je ’s avonds altijd als eerste.’

Het veel genoemde bezwaar dat het vasten ongezond zou zijn wijst hij meteen af. ‘Kijk maar naar mij. Je hebt altijd nog zelf de keuze om gezond te eten. En zieke mensen en kinderen hoeven niet mee te doen.’

Bidden
Terwijl er nog wat verder gediscussieerd wordt over geloof begint Khaled, een van zijn vrienden, in de keuken alvast met bidden. Esam legt uit dat dat tijdens de Ramadan vijf keer per dag moet. ‘We gaan ook elke vrijdagmiddag naar de moskee in Paddepoel. Soms ga ik met Nederlandse vrienden omdat ik het ook leuk vind om aan anderen te laten zien hoe het gaat.’

Als we weer naar buiten lopen kijkt Esam me nog even bezorgd aan: ‘Gaat het nog wel?’ ‘Ja hoor’, antwoord ik, maar ondertussen kijk ik toch even voor de zoveelste keer vandaag op mijn horloge, want na bijna tien uur niets eten heb ik meer dan ooit trek in een lekkere maaltijd. Nog 3 uur te gaan.

Tekst: Laura van Dam
Foto: Hanne van der Velde

Popularity: 13% [?]