Het idee begon drie jaar geleden vanuit een object dat bijna iedereen heeft: het mobieltje. Een klein apparaat dat door zijn camera en internetverbinding van iedereen een burgerjournalist maakt. Het was de aanleiding voor het eerste Viva la Focus! filmfestival, een initiatief van het Groninger Forum. Op 1 en 2 oktober wordt alweer de derde editie van het festival gehouden en dit jaar is het onderwerp social media met als thema: Happy Together?

Even voor de duidelijkheid, Wikipedia definieert social media als volgt: online platformen waar de gebruikers … de inhoud verzorgen. Denk hierbij aan weblogs, fora, Hyves, Facebook, LinkedIn en Twitter. “Het is een goede paraplu voor alles wat we willen bespreken,” vertelt projectcoördinator Barbara van Velsen. Lees verder »

Popularity: 1% [?]

Integreren, een zware taak voor de sjaars in Groningen. Onderdeel van het integratieproces is het leren van de vaktaal der student. ‘Nog geregeld gisteren?’, ‘Voor tien euri naar de pleuri gaan in de Blauwe!’ en ‘De hele dag lopen soggen’ dien je te kunnen ontcijferen. Een tijdrovende opgave, maar na de nodige inspanning weet de gemiddelde eerstejaars student moeiteloos met de rest van de studenten mee te blaten. Studententaal, een bijzonder fenomeen om eens nader te bekijken.   Lees verder »

Popularity: 72% [?]

Tegenwoordig is er weinig fantasie in Groningen. Weinig fantasie omtrent de kleding van studenten. Zo zijn er de overhemden met een spijkerbroek voor de jongens. En leggings, spijkerrokjes met suède indianenlaarsjes voor de meisjes. Alleen de gezichten onderscheiden wie wie is. De SK is de straat op gegaan om te zoeken naar uniciteit. Uniciteit in kleding. Wij pleiten voor een collegezaal, een UB, een Groningen met meer kleur, meer fantasie en meer durf. De SK zoekt jou. Jouw uniciteit. Laat je hier inspireren.

Rosan is zeventien en zit in de zesde klas van het VWO. Ze woont in Groningen. ‘Ik koop meestal tweedehands kleding in Amsterdam, Groningen en Arnhem. Ik ben niet zo van de meest moderne dingen maar houd meer van nostalgie.’

Kimon doet denken aan Johnny Depp. Kimon zit in zijn eerste jaar van zijn studie Filosofie en vindt de gemiddelde mannelijke student weinig fantasie hebben: ‘Iedereen heeft een overhemd aan.’ Kimon zelf is niet drie kwartier bezig ’s ochtends maar denkt wel degelijk na over zijn kleding. ‘Het moet bij elkaar passen. En vooral accessoires en sneakers maken het af.’ De sneakers het liefst in mooie kleuren. Kimon houdt van casual, jeans en vintage en begon rond zijn zestiende met een eigen stijl. Volgens Kimon moeten mensen meer een eigen stijl creëren en meer aandacht besteden aan hun uiterlijk. Vooral in steden als Berlijn en Wenen valt hem op dat mensen zich daar unieker kleden dan in Nederland. Zelf probeert hij zich uniek te kleden door zijn kleren niet bij de H&M te halen: ‘De H&M vermijd ik bewust.’ Winkels waar hij regelmatig komt zijn Recessie en Stigmatic. Kimon is altijd op zoek naar sportjasjes. Die vindt hij prachtig. Tijdens het uitgaan besteedt Kimon iets meer aandacht aan zijn uiterlijk, maar niet veel meer dan normaal: ‘Het moet gewoon mooi staan.’

Pedro is assistent manager bij de Invito in Groningen. Hij koopt veel bij de H&M. ‘Ik ben model, dus wil een beetje anders voor de dag komen dan anderen. Ik heb mijn eigen smaak, altijd anders, maar wel netjes. Per maand gaat er zo’n 300 euro op aan kleding.’

Damian, 22 jaar, woont in Groningen. Hij doet MBO detailhandel en koopt doorgaans zijn kleding bij de H&M, WE en de Bijenkorf. ‘Ik zoek in de normale winkels een beetje aparte kleding uit. Ik houd van andere dingen dan waar alledaagse mensen van houden, en ik zie er graag verzorgd uit.’

Bram valt op door zijn kapsel, skinnyjeans en gekleurde veters. De KCM-student is 18 jaar en haalt zijn kleding bij Simsalabim of in Amsterdam. In de derde klas van de middelbare school begon Bram zich bezig te houden met het ontwikkelen van een eigen stijl. ‘Ik begon met vintage, de jaren ’70 stijl. Maar nu wissel ik stijlen af. Van uitlopende pijpen naar Gothic.’

De mode volgt Bram: ‘Het is leuk om naar te kijken, maar het is geen inspiratiebron.’ Bram trekt aan wat hij zelf wil en denkt daar ’s ochtends wel even over na. Drie kwartier heeft hij nodig om zich klaar te maken. Of dat lang is? Bram vindt van niet. Iedereen kleedt zich saai en ziet er hetzelfde uit. Hij vindt het juist leuk om een eigen stijl te laten zien en dat heeft tijd nodig.

Opmerkelijk vindt Bram dat het laten zien van een unieke stijl vaak gekoppeld wordt aan homoseksualiteit. ‘En ik ben helemaal geen homo!’ Vaak genoeg wordt Bram nageroepen. Vervelend vindt hij niet: ‘Juist daardoor raak ik gemotiveerd om mijn eigen stijl te blijven ontwikkelen.’

Fotografie: Eveline Vaessen en Ewoud Rooks

Popularity: 13% [?]

Zo’n beetje rond deze tijd zie je veel studentbestuurdertjes  fysiek aftakelen. Dat heeft te maken met de constitutieborrels. De constitutieborrel is een fenomeen. Veel mensen weten er niet meer van dan dat het iets met gratis zuipen is. Hieronder alles wat je moet weten om er niet als een enorme feut op te komen dagen als je voor het eerst gaat.

Feliciteren
Dit is de kern van de zaak: wanneer een vereniging weer een nieuw bestuur heeft wordt een borrel georganiseerd om ze te presenteren aan de wereld. Beter gezegd, het wereldje. Het bestuur staat vaak op een vaste plek ergens achterin en alle bezoekende besturen komen dan één voor één, een kort praatje maken met alle nodige felicitaties.

Sommige verenigingen nodigen alleen verwante besturen uit. Andere, meer aandachtsgeile verenigingen nodigen alles uit wat los en vast zit. Het gaat nog steeds zoals op de basisschool: ‘Als jij mij voor je feestje uitnodigt mag je op het mijne komen.’ Hoe meer mensen op je feestje hoe beter natuurlijk. Als bestuurslid van een grote vereniging mag je gemiddeld iets van 120 borrels aflopen op jaarbasis.

Flessen wijn
Van de bezoekende besturen wordt natuurlijk wel een presentje verwacht. Dit is in 98,4 % van de tijd een fles wijn. Na een borrel gaan de ontvangen flessen wijn bij de meeste verenigingen in de kast om op de volgende constitutieborrel van andere besturen weer uit te worden gezet in de kringloop. De meeste flessen wijn gaan rond totdat ze zuur als azijn zijn.

Er worden ook wel ludieke cadeaus gegeven. Zo hebben de Christelijke verenigingen wel eens gieters cadeau gedaan met het commentaar dat ‘Gods water over Gods akker moet vloeien’. Bernlef geeft meestal een fles Sonnema cadeau. Bij borrel van de SOG of idem geven de vice-voorzitters elkaar altijd een pak jus d’orange die dan weggeat moet worden.

Tradities
Er wordt al geconstitutieborreld sinds de dagen van het klassieke Griekenland. In de tussentijd zijn er talloze tradities ontstaan. De meest zichtbare (en hoorbare) is de pedel. De pedel kondigt het volgende bestuur aan. Hij slaat dan met een soort staf op de grond om vervolgens te brullen: ‘Daaaames en héééren. Het is mij een eer en een waar genoegen om aan u aan te mogen kondigen [het zoveelste bestuur] van [een of ander vereniging].’

‘Hij?’, hoor ik feministen al denken, want zo zijn ze. Pedellen zijn altijd mannen. Een mannelijke basstem is ook wel een vereiste om iets van dertig maal over een menigte van dronken studenten uit te komen. Vrouwen worden uitgenodigd om het te proberen, een garantie om binnen één avond een stem te kweken als een krassende grammofoonplaat. Iets waar de gemiddelde Albertusdame vier jaar over doet.

Dan heb je ook nog het gebruik om het gastenboek of de stok van de Pedel te ‘brassen’. Dat betekent gewoon dat je het steelt en later weer op voorwaarden teruggeeft of niet natuurlijk. Het gastenboek wordt meestal meteen weer teruggebracht nadat het buiten is geweest. Dit gebruik heeft er natuurlijk toe geleid dat het boek meestal zwaar aan de ketting ligt.

Pakken, bestuursstropdasssen en mantelpakjes
Wanneer er geconstitutieborreld wordt is vrijwel iedereen strak in het pak. Hoewel we dat ‘strak’ wel weg kunnen laten. Het is zo dat de meeste pakdragers bij de C&A toch weer net een maatje te groot hebben uitgezocht. De bijbehorende bestuursstropdassen zijn weer een fenomeen op zich. Over het algemeen hebben ze de kleur van een fluorescerend veiligheidshesje. Toch worden ze altijd met de grootst mogelijke trots gedragen.

Sommige verenigingen komen niet in pak. Dan wordt snel aan Cleopatra gedacht maar die juist weer wel. De studievereniging van Scheikunde en de GSB komen bijvoorbeeld zelden bepakt. Hoewel de laatste natuurlijk wel een van de usual suspects is.

Het dragen van een pak lijkt misschien wat kolderiek maar het heeft zeker een functie. Het is een beetje hetzelfde als met carnaval. Met een feestmuts op, feest je beter. Zo gaat al het netwerken ook net wat makkelijker in een pak. Je neemt jezelf en je gesprekspartner net wat serieuzer. Maar eigenlijk praat iedereen alleen met mensen die ze al kennen.

Tekst: Randy Martens
Fotografie: Eline Vaessen

Popularity: 39% [?]

Een week lang vormden de Usva en het Harmoniecomplex het decor voor verscheidene voorstellingen en workshops. Een festivalweek georganiseerd door studenten, waarin studententheatergroepen ook nog eens de hoofdrol spelen.

‘Mensen zeiden tegen me dat hier niet eens één procent van de studenten theatergangers zijn. Dat kan niet, dat is niet waar, niet in Groningen!’ Ola Mafaalani, artistiek directeur van het Noord Nederlands Toneel, verbaasde zich afgelopen voorjaar in deze krant nog over het gebrek aan belangstelling voor theater onder Groninger studenten.

Onder studenten bevinden zich nog wel degelijk theaterliefhebbers, zo bleek tijdens het Studenten Theater Festival dat begin oktober onder het thema ‘smaakmakers’ plaatsvond.

Workshop: smaakmakende types modelleren
Glitterstof, roze veren, stropdassen, zwarte lappen, tape, scharen, koffie, thee en een handjevol vrouwen. Dat zijn in het kort de ingrediënten van de workshop ‘Smaakmakende types modelleren’. Kostuumontwerpster Alette Vleems, die onder meer werkte voor het NNT, Tryater en het Noordelijk Filharmonisch orkest, laat zien hoe je door middel van een kostuum een emotie kunt uitdrukken.

Vervolgens gaan de deelnemers zelf aan de slag. Ze krijgen de opdracht een kostuum te ontwerpen dat een emotie weergeeft. Met als basis alleen een witte schildersoverall kunnen de dames al hun creativiteit kwijt.

Susan Scholten, lid van het festivalbestuur en verantwoordelijk voor de randprogrammering, heeft als emotie verliefdheid gekozen. Het resultaat van een middag lang ontwerpen en knutselen is een jurkje in pasteltinten met roze mouwtjes. Op de jurk heeft ze gedeeltes van songteksten geschreven die met liefde te maken hebben. ‘Ik wilde juist geen hartjes en vlindertjes gebruiken’, legt Scholten uit.

Een eindje verderop krijgt de emotie ‘passie’ langzaam vorm. Een gedurfde jurk met een rood gebloemde rok, een strook rode veren aan de bovenkant en een open rug is het resultaat. Na afloop worden de deelnemers bedankt voor hun inzet. Want een kostuum ontwerpen vergt moed, meent Vleems. ‘Je maakt jezelf toch kwetsbaar. Je laat iets zien van jou.’

Reconstructie van een liefdesgeschiedenis
Dat er voor een theatervoorstelling niet altijd ingewikkelde kostuums nodig zijn, laat studententheatervereniging de Koffer uit Tilburg zien. Het concept van hun voorstelling ‘Reconstructie van een liefdesgeschiedenis’ is vrij eenvoudig: acht spelers in alledaagse kleding reconstrueren op het podium de geschiedenis van een relatie die fout is gelopen.

Is de vrouw in kwestie ervandoor gegaan met de broer van haar partner? Of was ze het gewoon zat dat hij iedere zondagavond friet wilde eten en nooit een keer chinees? Was hij niet goed in bed? De puzzel wordt steeds ingewikkelder en de toeschouwer krijgt geen duidelijk antwoord op deze vragen. De spelers leveren ieder hun bijdrage aan het verhaal, waarbij serieuzere gedachten afgewisseld worden met humorvolle passages, die zo nu en dan een pijnlijk moment van herkenning opleveren.

Het decor is simpel: op het podium staat voor iedere speler een stoel en er ligt een grote hoeveelheid voorwerpen die aan het begin van het verhaal een hart vormen. Er komen steeds meer voorwerpen bij, waarvan sommige aanleiding zijn tot een nieuw deel van de reconstructie. Aan het eind van de voorstelling zijn de voorwerpen over het hele podium verdeeld en is het hart uit elkaar gevallen.

‘Veel teksten gaan over het leven en de liefde’, wordt er in het begin van de voorstelling gezegd, waarop één van de speelsters reageert. ‘Ja, je wordt ermee doodgegooid’, zegt ze. Ondanks deze overdaad aan bestaande teksten met hetzelfde thema is de ‘Reconstructie van een liefdesgeschiedenis’ een verrassende voorstelling en juist door haar frisheid, humor en onvoorspelbaarheid boeiend om naar te kijken. En om later nog eens over na te denken.

Tekst: Elske Woudstra
Fotografie: Jan Luursema

Popularity: 8% [?]

De SK vroeg zanger Dries Roelvink naar zijn mening over vijf uiteenlopende zaken. De kredietcrisis merkt Roelvink in zijn portemonnee. ‘Ik heb dertig procent minder inkomsten dan de voorgaande jaren.’

…Orgaandonatie?
Orgaandonatie is een prima zaak. Ik heb zelf alleen geen donorcodicil. Ik durf het niet aan. Het idee dat anderen in je snijden. Wel geweldig dat anderen het doen. Ik vind het een goede zaak dat mensen zelf kunnen kiezen of ze donor willen zijn of niet.

…Diëten?
Ik heb zelf nooit een dieet gevolgd. Ik zorg dat ik meer calorieën verbrand dan dat ik inneem. Dat betekent veel in de sportschool. Ik geloof in geen enkel dieet. Het resultaat is tijdelijk en je komt in zo’n jojo-situatie. Ik weeg al jaren lang hetzelfde. Het werkt een paar maanden tenzij je heel je leven een dieet volgt.

…Hole in the wall?
Ik heb me rot gelachen. Leuk programma, ik heb het toevallig gezien, meestal ben ik onderweg. Ik verwacht dat ik binnenkort ook zelf mee doe. Bij dit soort programma’s komen ze vaak bij mij terecht, maar ik ben nog niet gevraagd. Het is wel mijn soort programma, er had alleen wat meer snelheid in gemogen.

…Gooische vrouwen?
Super programma. een van de beste series van de afgelopen jaren. Ik kom zelf niet uit het Gooi maar uit Amsterdam. Ik weet wel een beetje hoe het er in dat wereldje aan toe gaat. En dat komt goed naar voren, hoewel het af en toe een beetje over de top is.

…Kredietcrisis?
Ik heb de indruk dat we het dieptepunt hebben gehad. Je merkte het wel bijvoorbeeld op bedrijfsfeesten. Ik heb zelf dertig procent minder inkomsten dan de voorgaande jaren. Nu trekt het gelukkig weer aan. Ik heb er ook een plaatje over gemaakt: Geen crisis waar Dries is. Die heeft me wel op plaats negentien in de top veertig gebracht!

Tekst: Tessa Nijland

Popularity: 18% [?]

De afgelopen weken zijn de halve finalisten van het Groninger Studenten Cabaret Festival (GSCF) druk bezig geweest met hun try-outs in theaters door het hele land. Na optredens in onder andere Amsterdam en Den Haag eindige de try-outtour in Enschede. De deelnemers waren zelfverzekerd, enthousiast en vol energie, maar toch ook wel een beetje zenuwachtig. Wij volgden Hjerre en Floor tijdens hun laatste show.

‘Op de basisschool waren we gewoon vriendjes, maar sinds de middelbare school zijn we ons echt bezig gaan houden met cabaret. Nou ja, met grappen verzinnen en het naspelen van bekende cabaretiers als de Vliegende Panters en Droog Brood.’

Het duo Hjerre en Floor is één van de halve finalisten die een try-out speelde in Concordia, in Enschede. Samen met Poolvogel, Bobby Brocken, Gijs Hendriks, Diederik Smit en LOS Muziektheater oefenen ze vanavond voor het laatst hun show. Nog één keer hebben ze kunnen schaven aan hun programma en zullen ze zien hoe het publiek hierop reageert. Over een week zullen ze zich aan de jury moeten laten zien in de Stadsschouwburg.

Politiek om af te zeiken
Zoals voor veel deelnemers geldt, zijn ook Hjerre en Floor al vroeg begonnen met cabaret. Vroeger traden ze op in kleine zaaltjes en tijdens open podia, maar in hun studententijd is het spelen wat verwaterd.

Sinds een jaar hebben ze de draad weer opgepakt en zijn serieus met cabaret bezig. ‘Dit is wat we al lange tijd ontzettend leuk vinden om te doen. De actualiteit met een kritisch oog bekijken en hier een scherpe mening over vellen, natuurlijk flink overdreven. Vooral de politiek is een dankbaar onderwerp om af te zeiken!´

Hard werken
De heren zijn na hun vijf try-outs helemaal klaar voor de finales. Er is veel gerepeteerd, optredens zijn teruggekeken en er is het één en ander bijgeschaafd met behulp van een regisseuse.

‘Er is best veel veranderd aan de show waar we mee begonnen, maar we zien gedurende de try-outs een stijgende lijn. We merken dat het steeds beter gaat en dat de reacties uit het publiek positief zijn. Soms heb je een wat stuggere zaal, maar dan weten we dat we nóg harder moeten werken.’

Eén op zes
Over hun kansen in de finale zijn ze bescheiden: ‘We schatten onze kansen één op zes! De optredens van alle kandidaten zijn heel moeilijk te vergelijken. De niveaus liggen dicht bij elkaar en iedereen doet iets totaal verschillends.’

Zelf hebben ze wel een favoriet, maar ‘daar gaat het hier niet om’. Helaas. Het is inmiddels kwart over acht en de deuren gaan open. Alle kandidaten verdwijnen naar hun kleedkamers om daar de laatste dingen door te nemen en zich te concentreren. De meesten zijn inmiddels toch wel wat zenuwachtiger geworden. Het is de laatste avond dat ze kunnen oefenen, hierna moet het helemaal goed gaan.

Geslaagde avond
Mensen lopen de zaal binnen en nemen plaats op de zachte, fluweelrode stoelen. Na een kwartiertje zit iedereen en kan het feest beginnen. Snelle sketches worden afgewisseld met pseudofilosofische beschouwingen en vrolijke liedjes. Hjerre en Floor doen het erg goed vanavond en zijn – terecht – zelf ook erg tevreden. Het was een ontzettend leuke avond vol hilariteit, energie en scherpzinnigheid. En soms zelfs een beetje ontroering.

Tekst: Gerline van Giessen

Popularity: 7% [?]

‘Vrouwen met een eigen mening zijn kansloos in de liefde’, aldus flirtcoach Tijn van Ewijk op zijn flirt-cd Masterflirt. Ik zou hier moeten stoppen met schrijven, voordat ik zijn cd ga bekritiseren. ‘Een man wil alleen maar geprezen worden, dus ga geen gevecht met hem aan. Om een man te versieren moet je hem prijzen tot je zelf bloost.’ Gelukkig is de flirtcoach mijn type niet.

‘Mannen begrijpen niets van vrouwen en dat weten we’, aldus Van Ewijk. Toch probeert hij de mysterieuze wereld van ‘de vrouw’ te ontrafelen en de weg te vinden in het labyrint van haar motieven. Hoe? Met een versier-cd genaamd Masterflirt.

Zijn inlevingsvermogen houdt hier niet bij op, want ook voor de vrouw heeft hij een cd uitgebracht om haar handvatten te bieden bij het contact met het andere geslacht. In tegenstelling tot de subtitel op de mannen-cd Hoe verleid je iedere vrouw is deze meer passend voor de vrouw getiteld Hoe vind en bind je die vent.

Prins op het paard
Wij vrouwen hebben namelijk maar één doel als we de cd mogen geloven: die ene ware prins op het witte paard aan de haak slaan. De beste partij als de toekomstige vader van je kind. Hoe wij deze ideale man versieren volgens de coach: kuis, maagdelijk en liefhebbend zijn. Maar noem je vriend of man niet te vaak ‘schatje’ of ‘moppie’, want dat gaat ten koste van zijn individualiteit.

‘Alles is uiteindelijk terug te voeren op het pleistoceen’, aldus Van Ewijk, die de man en vrouw het liefst zo primitief mogelijk ziet. Mannen moeten bijvoorbeeld niets hebben van vrouwen die teveel flikflooien. Als meerdere mannen een vrouwtje bevruchten, hoe weet een man dan immers of hij de vader is van het kind? Hoeveel mannen hebben er in dit tijdperk geen hekel aan als zijn wederhelft het over een ex heeft?

Onbewegelijke eicel
Wij vrouwen zijn echter erg benieuwd naar het verleden van de man en de problemen die hij is tegengekomen in de relaties met zijn exen. Hoe ging hij er mee om? Ofwel: heb ik een goede partij hier of moet ik even verder zoeken naar een betere kandidaat om me mee voort te planten?

Deze benaderingen zijn natuurlijk erg generaliserend. Net zo generaliserend als de verklaring van de flirtcoach voor de
verschillende gedragspatronen van de man en de vrouw: ‘Mannen en vrouwen zijn net zo verschillend als hun reproductiecellen. Een vrouw heeft slechts 400 eicellen. De eicel is onbeweeglijk en wacht af. Als man produceer je 300 miljoen zaadcellen per dag. De spermacel is zeer beweeglijk en erg agressief. Hetzelfde in een ander niveau zie je in de drang van ons leven.’

Voor de vrouwen die een beetje misselijk worden van dergelijke uitspraken, een selectie van tips waar we wel wat mee kunnen:

Wijze lessen voor de vrouw:

• Het meest interessante mens voor de ander is de ander, ofwel: praat niet alleen over jezelf.

• Mannen willen hun partner gelukkig maken. Geef dus gerust aan wat je wilt. Als je een man bedankt voor iets, zijn ze helemaal gelukkig. De rekening delen is romantisch gezien de verkeerde boodschap. Laat hem dingen voor je doen, maar maak er geen misbruik van.

• Ga niet bedelen, ofwel alles doen om zijn goedkeuring maar te krijgen. De man wil jou het liefst veroveren. Geef hem dus op zijn hoogst een voorzetje (oogcontact zoeken bijvoorbeeld), dan heeft hij het gevoel dat hij de eerste stap heeft gezet. Dat vinden veel mannen belangrijk.

• Praat niet teveel over je exen.

• Stel positieve open vragen en kijk hoe hij reageert. Zo kan je er achterkomen hoe hij in het leven staat. Naar de mening van deze vrouw is de ‘man-rijzende-meningsloze- vrouw’ en de ‘vrouw-veroverende-testosteronbonk’ een combinatie die vaak alleen op de korte termijn werkt. Beide posities geven tijdelijk voldoening voor beide partijen, maar op de lange termijn kunnen de meeste relaties wel wat uitdaging gebruiken. Dan werkt een gelijkwaardige relatie het beste.

Als variant op een oud gezegde, de volgende woorden voor de vrouwen die zich niet kunnen vinden in het ideaalplaatje van de primitieve vrouw uit versierboeken en –cd’s: er zijn meer mannen dan kerktorens. Genoeg mannen hebben de voorkeur voor een ervaren vrouw boven een kuise maagdelijke vrouw en houden van vrouwen met een eigen mening.

Tekst: Wanda van der Zee

Popularity: 10% [?]

Versieren. Ondanks de reputatie dat studenten zich een weg naar hun diploma toe neuken, zijn we er gemiddeld niet erg goed in. Natuurlijk, jij wel. Jij praat ze bij de vleet je bed in. Bij tweetallen en meestal Zweedse tweelingen. Dan moet je dit niet lezen. Trouwens, dit is ook niet voor vrouwen. Dit is even mannen onder elkaar. Wij zijn speciaal voor jou even in het onderwerp gedoken en er blijken wat tips te zijn die jij kan gebruiken. Niet van ons uiteraard, want wie zijn wij tenslotte? Van de pro’s.

Bij stap één gaat het meteen al moeizaam. Het aanspreken van vrouwen/meisjes is meteen een groot obstakel voor ons. De masterflirtcursus van Tijn van Ewijk beweert dat deze terughoudendheid een restant van de oertijd is.

Volgens Van Ewijk waren er in de oertijd zo weinig (vruchtbare) vrouwtjes in de buurt dat voortplantingskansen snel daalden als je het verpeste bij eentje. Andere nadelen waren dat je doodgemaakt kon worden door de bijbehorende holbewoner als het een vrouwtje van een andere stam betrof. Vandaar onze ingebouwde terughoudendheid. Hele spannende psychologie rechtstreeks van de permafrost.

Hoe dan ook, er zijn tegenwoordig genoeg visjes in de zee en steeds minder agressieve holbewoners. Hoewel je ze op zaterdagavonden soms nog steeds ziet in de Poelestraat. Het credo is daarom ‘gewoon doen’ en ‘aantallen maken’. Niet geschoten is altijd mis en hoe meer vrouwen je aanspreek hoe beter je wordt.

Mannen hebben overigens geluk. Vrouwen vinden mannen vooral aantrekkelijk vanwege gedrag. Biologen zijn het er over eens: intelligentie is onze pauwenstaart. En dat kunnen we tonen door gedrag. Daardoor heeft een lelijke man het veel makkelijker dan een lelijke vrouw.

DO’S

Niet geïnteresseerd zijn en toch geïnteresseerd zijn

Als een vrouw het idee heeft dat jij afschuwelijk geïnteresseerd bent in haar gaat het meteen de verkeerde kant op. Het is allereerst een teken van zwakte. Als je iedere vrouw kon krijgen was je vast niet zo enorm geïnteresseerd in haar. Bovendien is ongeïnteresseerdheid in essentie mannelijk.

Daarnaast kan grote interesse van jou haar het idee geven dat ze niet van je af gaat komen waardoor ze meteen geslotener wordt. Het moet haar echter wel duidelijk zijn dat je ‘iets’ in haar ziet. Anders praat ze liever met iemand anders. Dus probeer die balans te vinden. Een tip is om vooral interesse te tonen qua uiterlijk, dat is de meest mannelijke vorm van interesse volgens de experts.

Loop weg voor het saai wordt

Een klassieke fout: blijven hangen totdat het suf wordt en dan gaat zij er vandoor. Dan heeft ze dus het initiatief genomen en dat betekent weer dat jij een slappe lul bent. Ga dus tijdig weg. Vooral haar vriendinnen zullen je snel weg willen hebben. Het is slim om meteen duidelijk te maken dat je niet gaat blijven hangen. ‘Aah, mijn vriend is even bier aan het halen. Kan ik mooi even met jou kletsen.’

Drie seconden regel

Drie seconden nadat je binnen aanspreekreikwijdte bent, moet je actie ondernemen. Deze regel staat niet in marmer gebeiteld in de heilige tempel van het versieren. Maar de kans is groot dat je kansloos starend gespot wordt als je niet meteen toeslaat. De vraag is natuurlijk ook waarom je niet meteen zou toeslaan als je dat later wel van plan zou zijn.

Rustig praten, rustig en weinig bewegen

Weer zo’n alfaman iets. Tijn van Ewijk geeft de volgende verklaring: ‘De aap die de baas is beweegt ook haast niet. Af en toe misschien om een andere aap in elkaar te slaan. Verder nauwelijks.’ Probeer ook rustig te praten. James Bond is volgens Van Ewijk het beste voorbeeld dat bestaat.

Niks aantrekken van ‘de bitch’

Dit is de belangrijkste tip: Je hebt ook gewoon vrouwen met een slecht karakter. Vrouwen die erop kicken mannen af te wijzen. Vrouwen waarbij achter een leuk koppie een wereld van haat verborgen gaat. Vrouwen die kindertraantjes drinken bij het ontbijt. Maak gewoon een kutopmerking terug en trek je er niets van aan. Je hebt even gekeken of ze een goede smaak had en dat blijkt niet zo te zijn.

DON’TS

Openingszinnen gebruiken

Dat is toch een vorm van bedelen om goedkeuring. Vrouwen willen geen bedelende man volgens de experts. Door het feit dat je een zinnetje bedacht hebt om haar aan te spreken toon je eigenlijk ook al teveel interesse. Bovendien heeft ze gelijk door dat ze ‘aangesproken’ wordt. En dan gaat de oester dicht.

Iets over jezelf vertellen

Ga het vooral niet hebben over jezelf. ‘Voor de ander is de ander de meest interessante persoon op aarde’, volgens versiercoach Tijn van Ewijk. Ze vindt zichzelf dus interessanter dan jij: één of andere gast die ze niet kent. Bovendien blijf je dan een enigma, niets wekt meer nieuwsgierigheid op bij het zwakke geslacht.

Het is niet voor niets dat Amerikaanse pickup artist Mystery zichzelf zo noemt. Een concrete tip van versiercoach Tijn van Ewijk is om een kulverhaal op te hangen als ze vraagt wat je ‘doet’ in het dagelijks leven. ‘Ik ben jongleur in het circus, maar genoeg over mij….’

Eindelijk iets makkelijks! Onzinverhalen ophangen is een van de dingen die we in het rijtje banden plakken en kaartlezen kunnen zetten. Dat komt dus wel goed.

Zeuren

Dat is echt een dooddoener. Echte mannen zeiken alleen op het toilet. Het is weer een vorm van zwakte tonen. Als je zeurt, suggereer je dat iemand het moet oplossen of dat je eronder lijdt. Masterflirtcoach Van Ewijk zegt er zelfs over dat je als man helemaal niet negatief mag praten.

Wel is het goed kritisch te zijn. Vooral op haar. In iedere aflevering van realitysoap ‘The Pickup Artist’ hamert meesterverleider Mystery erop ook wat kritische dingen tegen ‘het doelwit’ te zeggen. Wees wel kritisch op een leuke plagerige manier en op veranderbare dingen. Zeggen hoe asymmetrisch haar gezicht is, werkt dus niet.

Wegkijken bij oogcontact

Een klassieker: Het alfamannetje kijkt nooit weg. Zo gaat het in het hele dierenrijk, van honden tot leeuwen, het dominante exemplaar kijkt niet weg. Eigenlijk komen alle tips neer op het alfamannetje uithangen. Volgens alle door ons geraadpleegde bronnen willen alle vrouwen toch de zilverrug. Dat is de grote aanname achter alle tips over versieren die we hebben weten te vinden.

Vertellen hoe geweldig je bent

Als je dat doet geef je op een dieper niveau aan dat je blijkbaar moet vertellen hoe geweldig je bent omdat men dat anders niet door heeft. Ook lijkt het weer op vissen naar goedkeuring. En dat geeft weer aan dat je niet alfaman bent. Die bepaalt namelijk zelf wel wat goed is en niet. Dus als ze zegt: ‘Ik hou van een man die goed auto kan rijden’, zeg jij: ‘Ik heb geen rijbewijs.’

Navraag bij een aantal anonieme mooie vrouwen legde wel een mogelijke complicatie bloot bij al deze levensveranderende tips. Ze buitelden trouwens allereerst over elkaar heen om te bevestigen dat we er niks van kunnen. ‘Goed versierd? Nee, dat heb ik nog nooit meegemaakt.’

Het probleem bleek niet te zijn dat die mannen de vakliteratuur niet kenden, en dat is de moeilijkheid hier: ‘Het ergste is wel dat boek, (Het Spel, red.) zogenaamd DE manier om vrouwen te versieren. Dat heb ik meteen door. Zo triest.’ Dus kopieer die zinnetjes en trucjes niet volledig. Daarmee ben je eigenlijk als weinig verbaal creatieve man weer helemaal terug bij af.

Tekst: Randy Martens

Popularity: 24% [?]

In Den Haag is de kunst van India te zien en Rotterdam opent zijn deuren voor Brazilië. Het Groninger Museum doet mee aan de trend met ‘Cuba! Kunst en geschiedenis van 1868 tot heden’.

Cuba, het land van de sigaren, van Buena Vista Social Club, van mooie vrouwen. De film Dirty Dancing 2 schetste er een idyllisch beeld van, een paradijs. Cuba’s geschiedenis is echter woelig en donker. Het eiland is arm en geïsoleerd. In de kunst komen beide dimensies samen, de idylle en de tragedie. Het Groninger Museum (GM) heeft zijn bontgekleurde muren tot eind september hiermee bekleed.

Voor de tweede keer heeft het Montreal Museum of Fine Arts een tentoonstelling voor het GM gemaakt. Het grote retrospectief over John William Waterhouse, dat nu doorreist naar Londen en Montreal, was succesvol met 143.000 bezoekers. Kees van Twist, algemeen directeur van het GM, over de tentoonstelling: ‘Het Groninger Museum wil kunst met geschiedenis verbinden. Hiermee hebben we dat specifiek voor Cuba gedaan, nu dit land op het punt van verandering staat.’

Geschiedenis in zwart-wit
Die verbinding tussen kunst en geschiedenis wordt het duidelijkst aan de hand van de vele foto’s die tentoongesteld zijn. Grote namen als Walker Evans en Joaquin Blez geven, ieder op geheel eigen wijze, een tijdsbeeld van het eiland.

Blez was een echte society­fotograaf die in de jaren twintig in zijn exotische studio vele be­roemd­heden portret­teerde. Zo­als Facundo Bacardí, de rijke zakenman met een rumbedrijf. Walker Evans had meer voorkeur voor het gewone volk, strijders en ellende. Hij fotografeerde de laatste dagen van president Machado die in 1933 na een algemene staking werd afgezet. Van zijn hand zijn foto’s van bloedende strijders en opstand, gemaakt met een snapshotcamera.

Door de foto’s als een docu­men­taire naast elkaar te zetten zie je Cuba door de eeuw heen, zowel het bloeiende society- en nachtleven als de bittere armoede die het eiland kenmerken.

Smeltkroes
De beeldende kunst is divers, zoals Van Twist zei op de pers­bijeen­komst: ‘Er valt voor iedereen wel wat te halen.’ De eerste zaal (1868-1927) laat realistische kunst zien, sterk gestoeld op Europese voorbeelden. Natuur, oogst, een huisknecht. Veel aandacht is er voor de onafhankelijkheidsstrijd tegen Spanje die in 1889 dankzij de Verenigde Staten beslecht werd. Afro-Cubanen, zwarte families die door slavernij naar het eiland zijn gehaald, bouwen mee aan de identiteit.

Steeds keert die zoektocht naar het eigene, het unieke van Cuba terug in de beeldende kunst. Wat is eigen aan een land dat een smeltkroes is van volkeren, dat onderdrukt is door Spanje, beïnvloed is door de VS en Europa? Dat beeld is door de eeuw heen steeds weer aangepast en veranderd en levert een brede tentoonstelling op met allerlei stijlen en stromingen.

Kritisch maar gekleurd
Aan engagement is geen gebrek in de tentoonstelling. Politieke helden als Che Guevara en Jose Martí komen als icoon overal terug. Marcelo Pogolotti schildert van geëngageerd naar steeds grimmiger, steeds militanter. Tegen het kapitalisme, tegen het fascisme. De enorme bakstenen instal­latie van Antonio Eligio Fernández, ‘De blokkade’, beeldt het handelsembargo van de VS tegen Cuba uit.

Ook al is de kunst kritisch, écht oppositioneel is het nooit in deze overzichtstentoonstelling. Het hui­­dige régime van Castro maakt dat nog steeds onmogelijk. Veel kunstenaars vluchten naar Madrid of Miami om daar in alle vrijheid hun vak uit te oefenen. Door die beperking krijgt de tentoonstelling toch iets te idyllisch, het is niet realis­tisch genoeg. De ellende van vóór de machtsgreep van Castro cum suis komt ruimschoots aan bod, maar de huidige situatie wordt in de tentoonstelling te veel bejubeld.

Stad van kaarsen
Veel onbekende kunstenaars zijn door het Montreal Museum ontdekt en uit hun isolement gehaald. Grote, internationaal erkende namen zijn ook aanwezig. Eén van de topstukken was Now let’s play disappear van Carlos Garaicoa. Deze installatie is gemaakt op uitnodiging van een tentoonstelling in Arnhem. Te zien is een model van een stad. De gebouwen zijn kaarsen. Het zijn universeel bekende monumenten, zoals de Eiffeltoren. Alles brandt – de suppoost moet de kaarsen om de vier uur vervangen en aansteken. Drie camera’s zijn op de installatie gericht en projecteren het in een blauwig, koud licht op een televisie achter de brandende stad.

Als toeschouwer voel je het vuur en de warmte. Dit is de geglobaliseerde wereldstad: iedereen voelt het, het is heerlijk warm, maar het brandt weg. Het verdwijnt. Op de televisie ziet het er koud uit, en je voelt je geïsoleerd. Zo is Cuba: geïsoleerd en smeltend, maar stralend en warm tegelijk.

Tekst: Persis Bekkering
Foto: Hanne van der Velde

Popularity: 9% [?]