Het is KEI-week. Ongemakkelijk staan KEI- kinderen in doorzichtige poncho’s op de Grote Markt te kijken naar rockende mannen. Al zingen de mannen net iets te hoog om te rocken. Maar dat geeft niet. Ze zijn nog jong en geen 40. Ze zijn Valerius en geen U2.

Het valt me op dat de KEI-kinderen te onzeker zijn om te poepen. Liep ik er ook zo bij in 2006? Ik mag toch hopen van niet. Ik mag toch hopen dat ik bier dronk en geen witte wijn.

Goed.

Ik sta op de Grote Markt, zonder poncho, te genieten van het biertje in plastic.

Voor Valerius kom ik niet, voor Dio wel. Als hij het podium betreedt duw ik me naar voren. Ik sta zowaar vooraan tegen het hek en kan de man heel goed zien. Stiekem ben ik een beetje verliefd. Een beetje verliefd op Dio, vooral als hij het nummer Baby zingt.

Dan zwaait Dio en roept dat hij van ons houdt. Een meisje naast me roept keihard terug dat ze ook van hem houdt. Dat vind ik wel zo raar. Dat mensen ineens hysterisch gaan lopen doen, alsof ze denken dat ze met de ster gaan trouwen. Dio zal wel denken. Al die hysterische wijven ook. Het staat namelijk echt niet charmant. Dat geschreeuw. Dio is vertrokken.

Degene die de show presenteert, Dennis Storm, zwaait niet en blijft tot het eind. Nu ik Dennis zo zie zwaai ook ik niet en blijf ik zeker tot het eind. Toch wel stoer. Een Dennis Storm. Een Dennis die je bh retesnel los kan maken en tegelijkertijd gewoon in een Braziliaanse favela gaat staan.

Dan komt Dennis steeds dichterbij. Hij stapt van het podium af en laat het publiek zingen. Zijn microfoon houdt hij langs de eerste rij.

Ik sta daar dus ook.

En voor ik het weet kan ik Dennis aanraken. Een instinctief seksreflex volgt en als een soort catwoman gooi ik mezelf over het hek en trek ik aan z’n arm. Ik wil ‘m kussen. Kussen. Kussen op z’n wang, maar dat lukt me niet. Ik kus iets veel beters.

Ik kus een natte warme nek.

Hij kijkt me aan en lacht. Mijn avond kan niet meer stuk. Wat nou Dio, het is Dennis. Het is Dennis waar ik vannacht over droom.

De volgende dag belt een vriendinnetje op. ‘Heb je Dennis zijn Twitter al bekeken?! Volgens mij gaat het over jou!’ Paniek. Dennis. Over mij. Twitter. Als een malle maak ik een Twitter-account aan en check de pagina van Dennis. Hij tweet: ‘Wauw, een X van catwoman.’ Of ik dat ben, dat zullen we nooit weten. Maar met Dennis ga ik trouwen. Dat weet ik zeker.

Hysterisch wijf.

Popularity: 2% [?]

Foto: Ewoud Rooks

Om een echte amateurwielrenner te worden moeten ze kaal. Lekker glad, bruin en, als het nog even kan, ingewreven met olie. Mannen die hun benen scheren; het lijkt volslagen onzin, maar als je in het peloton wilt meedoen zul je moeten. Niet omdat je er harder van gaat fietsen, nee, omdat het zo hoort.

Shag op de benen

Een echte wielrenner ben je pas als je wedstrijden rijdt. Als je dat niet doet, ben je gewoon fietser. Wielrenners dienen zich verder aan de etiquette te houden. Dat betekent onder meer je benen scheren. Zonder gladde benen hoor je dus echt niet bij het peloton. Wanneer er toch iemand tijdens een wedstrijd met haar op zijn benen rondrijdt zal er niemand in zijn wiel gaan zitten. ‘Dat kan toch nooit een echte zijn (?), hij heeft verdomme shag op de poten!’ Dat lijkt handig als je helemaal vooraan rijdt, maar daar zul je helaas niet komen, omdat de ‘gladde’ renners er alles aan zullen doen om jou klem te rijden. Je komt als een dode mus achter het peloton aan. In de woorden van zelfbenoemd wielrenfilosoof Maarten Ducrot: ‘Je tactiek is zo goed als je benen het toelaten.’ Lees verder »

Popularity: 22% [?]

Ik fiets door de stad. De bel klinkt en dan sta ik stil voor de brug. Nietsdoenend kijk ik om me heen. Rechts van mij staat een papa, iets te oud voor zijn spijkerjasje, snelle bril en gympen. Ik kan zien dat het een papa is, omdat een kind voorop zijn fiets zit. Het kind wijst naar de brug, maar blijft met de uitspraak steeds hangen bij ‘brug ooo…’. Papa laat zich paaien om de zin steeds weer voor het kind te herhalen: ‘Ja, de brug is open.’ Ook al is papa papa, een mooie papa is het zeker.
Ik zou me later trouwens nooit laten paaien door m’n kind. Het liefst zou ik het kind eten geven en dan net als het hap wil doen, de lepel weer terug trekken. Als het kind moet lachen, dan hou ik hem. Of haar. Lees verder »

Popularity: 65% [?]

Ergens toen de lente deze maand zijn intrede deed, ondernam ik een uitstapje naar Safaripark Beekse Bergen. Ik heb een bewondering voor dieren die niet helemaal meer strookt met mijn leeftijd. 23 jaar en ik kan nog steeds urenlang vermaakt worden door het kijken naar beesten. Eén keer in de zoveel tijd zoek ik een slachtoffer uit die bereid is zich een dag te vervelen terwijl ik met het enthousiasme van een gehele kinderklas door een dierentuin stuif. Lees verder »

Popularity: 64% [?]

Het werd er al vroeg ingepeperd. Je hebt meisjes. En je hebt jongens. Carlo en Irene manifesteerden zich als aanvoerders van beide partijen. Net als partijleiders, schreeuwden Carlo en Irene er op los. De jongens zouden beter zijn want meisjes kunnen niet vechten. De meisjes zouden beter zijn, door het geven van een rechtse. Maar wie is hier de baas? Lees verder »

Popularity: 21% [?]

In de taxi op weg naar Gare du Nord zit ik met een intens tevreden gevoel. Terugkijkend op mijn semester als Erasmusstudent aan de Sorbonne in Parijs vind ik dat ik er het maximale heb uitgehaald. Ik heb mijn studiepunten binnen, vrienden gemaakt van allerlei soorten nationaliteiten en als amateur-antropoloog veldwerk verricht naar de Franse man (Conclusie: Dé Franse man bestaat niet). Ook heb ik Parijs goed leren kennen. Ik heb elk ter zake doende museum aangedaan waarvan het Louvre zelfs wel een keer of twintig. Lees verder »

Popularity: 20% [?]

Het was zaterdagnacht, kwart voor drie ’s nachts. Ik bevond mij in het pittoreske Drentse dorpje Vries, waar ik de avond bij vrienden had doorgebracht om lekker kneuterig bordspelletjes te spelen en een film te kijken. Je moet toch wat als je in een klein Drents dorpje woont. Lees verder »

Popularity: 25% [?]

Zondagavond laat, op weg naar de Engelse boekhandel Shakespeare & Co loop ik langs het Louvre. Het verkeer staat vast en te midden van alle auto’s geeft een ambulance met zijn loeiende sirenes het signaal af haast te hebben. Tevergeefs, de auto’s kunnen geen kant op en de ambulance moet op het groene licht wachten. Lees verder »

Popularity: 25% [?]

Mijn opa is mijn held. Een aantal weken geleden gaf hij een feestje ter ere van zijn verjaardag. Sinterklaas kwam toevallig ook langs zetten. Gelukkig deed zijn Gronings accent geen afbreuk aan zijn optreden. Sinterklaas is een goede man. Hij beoordeelt mensen niet snel.

Dit in tegenstelling tot een vereniging. Hier heb je in no time je reputatie opgebouwd. Als je bij de eerste kennismaking aan komt zetten met ‘ik ben maagd maar wil dat niet meer zijn’, of ‘mijn bijnaam is Hete Peet’, of ‘ik ben zo dronken, wil je met me tongen?’ dan is het vaak al gedaan. Je mag als slet verder door het leven gaan en je komt er niet meer vanaf. Wat je ook doet. Lees verder »

Popularity: 23% [?]

Het leven is net Russian Roulette. Ook al doet iedereen zich nog zo sterk en stoer voor en draagt iedereen een figuurlijk masker. Elke dag wordt de trekker overgehaald. Elke dag spint de cilinder met één kogel. Elke dag loopt iedereen kans om op z’n zwakke plek geraakt te worden.

Hierop kan je niet voorbereid zijn. Ineens gebeurt het je en je masker breekt. Je valt van je voetstuk. Wanhopig probeer je op te krabbelen. Te anticiperen op de kogel. Maar de kogel is sneller dan je anticipatie. En daar lig je te spartelen. Naakt. Op de grond.

Het is 19.30 uur. De Wereld Draait Door begint. Matthijs van Nieuwkerk kondigt de bespreking van de film Komt een vrouw bij de dokter. Cécile Narinx (hoofdredactrice ELLE) is één van de gasten. Martin Šimek is tafelheer.

De aankondiging op de site geeft aan dat het een gesprek zal worden met tegengestelde meningen: ‘Is zij (Cécile red.) mild of fel over de manier waarop de hoofdpersoon Stijn zijn leven aanpakt als hij hoort dat zijn vrouw dood gaat?’

Cécile Narninx begint. Haar blik is strak en haar ogen vuren fel. ‘Een tyfushekel’ heeft ze gekregen aan de hoofdpersoon. Ze lijkt wel een blazende kat met haar haren recht overeind. Duidelijk tegen. Geen greintje sympathie voor de hoofdpersoon. Is Cécile Narinx zo oppervlakkig? Iedereen vindt Stijn een klootzak. Maar daar draait het niet om. Anders zou het wel een hele slechte film zijn.

Van Nieuwkerk laat een fragment uit de film zien. Vervolgens vraagt Van Nieuwkerk Šimek om zijn mening. Maar Martin heeft de trekker over gehaald en de kogel gekregen. Zijn ogen zijn nat. Hij is geëmotioneerd doordat hij in de twee hoofdpersonen zijn ouders herkent. Daar ligt Martin. Te spartelen.

Maar Martin is niet de enige verliezer van het spel. Ook Matthijs heeft zijn revolver laten vuren. Ook verloren. De kogel is langs zijn slaap zijn hersenen ingeboord. Matthijs heeft voor dit soort situaties geen autocue. Zijn gezicht ziet er ontredderd uit. Naakt zit hij achter zijn tafel.

De tranen van Šimek laten Cécile langzaam van haar voetstuk vallen. Ze probeert wanhopig omhoog te krabbelen: ‘Ik wil niet zeggen dat ik het helemaal niet begrijp…’ Waar is haar masker nu? Het gesprek wat blijkbaar tot een felle discussie had moeten leiden is uitgegroeid tot een ware bijeenkomst van troostzoekenden. En zo troosten ze elkaar. En zo zijn ze echte mensen.

Nu vraag ik me af of ze Cécile van te voren hebben gevraagd om zo fel te reageren. Want dat is mooie televisie. Dat is volgens de media wat mensen willen zien. Geen naaktheid. Maar maskers. Niet zacht zijn, maar hard zijn. Pure zelfbescherming. Dat is wat we fijn vinden als mensen. We gaan daar zo in op dat we vergeten dat de cilinder blijft spinnen. Maar let op. Eén kogel. Eén schot. Morsdood.

Liesbeth Kauw

Popularity: 24% [?]