Marina & the Diamonds – The Family Jewels
Ze stond eind 2009 in de BBC Sound of 2010 lijst, bestaande uit artiesten die je zeker in de gaten moet houden. Die voorspelling maakt de half Griekse, half Welsche zangeres Marina Lambrini Diamandis (“I am Marina. You are the diamonds”) helemaal waar: haar debuutalbum is een mix van excentrieke pop, pianospel en new wave. Denk Regina Spektor in overdrive met een beetje Kate Bush erbij. Het concert op 16 juni in de kleine zaal (!) van Paradiso is helemaal uitverkocht, dus een opstapje naar de grotere popzalen van Nederland ligt voor de hand. Lees verder »

Popularity: 53% [?]

Je hebt besloten vanavond lekker thuis te blijven. De drukte in de kroegen, het lawaai en de vervelende dronken mensen hangen je even de keel uit. Je gaat dus lekker een avondje bankhangen op je kamer. Filmpje kijken, zak chips op je schoot, een biertje en de afstandsbediening binnen handbereik. Als je je in de perfecte aardappelzakhouding hebt weten te positioneren kan het Grote Genieten beginnen. Maar chips is echt van dat dooreetspul en na een kwartier heb je die hele zak al leeggevroten. Zonde, maar niet getreurd: in Nederland is er sinds kort een heel ander soort chips op de markt. Chips voor gevorderden, zeg maar. Het heet Kettle Chips en het komt uit de Verenigde Staten. Lees verder »

Popularity: 16% [?]

Nederland is een land zonder plan. In slaap gesukkeld door rijkdom en vergeten dat welvaart niet vanzelfsprekend is. We richten onze slaperige blik cultureel en materieel enkel op de Verenigde Staten terwijl het in de toekomst in het Oosten gaat gebeuren. Professor R.T. Segers schreef het boek Nederland na de crisis om de Nederlandse elite wakker te schudden. Lees verder »

Popularity: 8% [?]

Michael Moore
Capitalism: a love story
(2/5)

De nieuwste documentaire van Michael Moore gaat over de excessen van het Amerikaanse kapitalisme. In Capitalism: a love story pakt Moore, na het vrije wapenbezit, het Amerikaanse zorgstelsel en president Bush, zijn grootste onderwerp tot nu toe aan: een aanklacht tegen het kapitalistische systeem.

De film opent met een aantal uithuisplaatsingen van mensen die hun hypotheeklasten niet meer kunnen betalen. Daarna haalt Moore een paar zeer sterke staaltjes van de excessen van het Amerikaanse kapitalisme aan.

Hij laat zien hoe grote Amerikaanse bedrijven levensverzekeringen afsluiten op het leven van hun werknemers – zonder dat die dit weten – zodat hun voortijdige dood winstgevend is. Nabestaanden die vaak met torenhoge ziekenhuisrekeningen achterblijven zien van deze bedragen (vaak tienduizenden dollars) niets terug. Deze werknemers worden dead peasants genoemd.

In een andere zaak laat hij zien hoe, met behulp van een corrupte rechter, het privatiseren van een jeugdgevangenis tot het afromen van overheidsfinanciën leidt. Moore heeft de tijd natuurlijk mee met zijn betoog: in een treffende scène laat hij drie experts uitleggen hoe de economische crisis in hun ogen is ontstaan.

Het gaat om een wat warrige scène, en het is me eigenlijk nog steeds niet duidelijk wat er precies is bedoeld. De conclusie van Moore, waarin hij stelt dat democratie in plaats van het kapitalisme het beste economische systeem zou zijn, is het zwakste deel van zijn film. Gelukkig heeft hij zijn punt ‘kapitalisme is duivels’ dan allang gemaakt.

Tekst: Jacob Roel Meijering

Popularity: 9% [?]

Shaun Tan
Verhalen uit een verre voorstad
(4/5)

Ongetwijfeld aangemoedigd door de bekroning van De Aankomst tijdens de afgelopen Kinderboekenweek, heeft uitgeverij Querido besloten nu ook een volgend boek van Shaun Tan in het Nederlands te vertalen. Daar mogen we blij om zijn, want net als zijn vorige boek is Verhalen uit een verre voorstad een verrijking van het literaire landschap.

Tan laat in dit nieuwste boek, een bundel van vijftien korte verhalen, wederom zijn surrealistische kijk op de wereld zien. Met Suburbia – het summum van dodelijke inspiratieloosheid – als podium, laat hij een scala aan fantastische hersenspinsels aan de lezer voorbijtrekken. Een duimgrote uitwisselingsstudent, de rand van de wereld en een waterbuffel met wijze raad zijn slechts enkele voorbeelden van de wonderlijkheden die de revue passeren.

De resulterende verhalen, soms bijna gedichten, laten zich lezen als een sfeervolle mengelmoes van Toon Tellegen en Magritte. Opvallend is dat de vele illustraties in het boek een wezenlijk onderdeel van het verhaal uitmaken, waarbij ze hier en daar de rol van de tekst zelfs volledig overnemen. Dat is zeker geen bezwaar, want de tekeningen zijn stuk voor stuk een lust voor het oog.

Uit zijn vorige boek wisten we al dat Tan zijn potlood kon laten dansen, maar in deze nieuwe uitgave bewijst hij ook het penseel en tal van andere materialen meester te zijn. De resulterende prenten zijn ook los van de verhalen stuk voor stuk kleine kunstwerken.

Gecombineerd met een tot in de puntjes verzorgde vormgeving (zelfs het schutblad is prachtig) zorgen deze aspecten voor een heerlijk boek. Ook de kwaliteit van de vertaling is noemenswaardig. Het resultaat kan je steeds opnieuw uit de kast pakken om eventjes bij weg te dromen.

Tekst: Tobias Rutteman

Popularity: 10% [?]

Wolfmother
Cosmic Egg
(4/5)

Even leek het erop dat we niet veel meer zouden horen van het Australische Wolfmother. Na een paar mooie jaren besloten drummer Myles Heskett en bassist/toetsenist Chris Ross de handdoek in de ring te gooien. Zanger Andrew Stockdale liet het daar echter niet bij zitten en zocht gewoon een paar nieuwe mannen op. Het resultaat is de plaat Cosmic Egg. Twee woorden: het rockt!

De band kende een zonnige start. Na een ijzersterke debuutplaat in 2005 regende het prijzen. Ook werden ze gefeatured in verschillende films en videogames, waaronder Guitar Hero en The Hangover. Een internationale tour volgde.

Toen twee van de drie leden de band verlieten in 2008 was het een tijdje stil, totdat Stockdale in maart 2009 een tipje van de sluier oplichtte door de single Back Around uit te brengen. En die beloofde veel goeds: een licht hysterische Stockdale zingt (of gilt?) ‘I’m coming back around / Oh, I won’t be long’. Er stond een in te lossen belofte.

In een stroom van indiepop bandjes is Wolfmother een fijne afwisseling. De band valt het beste te omschrijven als een combinatie van Black Sabbath, Led Zeppelin en Queens of the Stone Age, terwijl Stockdale zelf een frontman is van het formaat van Queen’s Freddy Mercury, met de uitstraling van Maximo Park’s Paul Smith. Hij draagt letterlijk de band. Zijn stem doet lichtelijk denken aan Jack White (The Raconteurs), alleen dan in de overdrive. Denk daar een enorme afro bij en een nieuw idool is geboren.

Deze nieuwe cd had geen betere titel kunnen hebben. Cosmic Egg slaat op een theorie die uitlegt hoe het heelal ontstaan is uit een ei, een soort oerknaltheorie dus. En natuurlijk staat het ei voor een nieuw begin. In Wolfmothers geval is er niet helemaal sprake van een nieuw begin, aangezien Stockdales geluid en manier van song schrijven zo overheersend zijn dat het niet gelijk opvalt dat bijna de hele band vernieuwd is.

Wel is de komst van een extra gitarist een goede zet geweest: de songs klinken veel voller en warmer dan het oudere werk van de band. Met single New Moon Rising heeft de band een gegarandeerde hit te pakken. Ook White Feather en Sundial behoren tot de toppers van dit album. Stockdale probeert zelfs een ballad met Fire Away. En ook daar komt hij mee weg, want het klinkt allemaal ontzettend goed, met dikke riffs en lekkere basslijntjes. Ook de drumpartijen zitten prima in elkaar. Het is praktisch onmogelijk om stil te blijven zitten. Dit is geen Wolfmother II, maar Stockdale die met zijn nieuwe crew keihard terug slaat.

Cosmic Egg is te verkrijgen in vier verschillende edities, waaronder een special edition waarop vier extra songs staan, waardoor het totaal op zestien komt te staan. Back Around staat op de special edition. De mannen spelen 26 januari 2010 in de 013 in Tilburg.

Tekst: Judith Katz

Popularity: 9% [?]

Dan Brown
The Lost Symbol
(3/5)

Robert Langdon – bekend uit de andere bestsellers van Dan Brown – treedt ook in dit nieuwste boek weer op de voorgrond om allerlei mysteriën en complottheorieën te ontrafelen.

Langdon wordt naar Washington gelokt om daar een lezing te houden. Aangekomen in het Capitool in Washington wordt hem duidelijk dat zijn komst een heel ander doel heeft. Peter Solomon, vooraanstaand lid van de vrijmetselarij en een goede vriend van Langdon, is ontvoerd en in levensgevaar. Om zijn vriend te redden moet Langdon de codes van het mysterieuze vrijmetselaarsgenootschap ontcijferen en de macht die daarbij vrij komt aan de ontvoerder overdragen.

De opzet van het boek is niet bepaald verrassend. De opbouw is vergelijkbaar met de Da Vinci Code en het Bernini Mysterie: een thriller waarin een scala aan raadsels in rap tempo moet worden opgelost om een grote ramp te voorkomen.

Robert Langdon is de hoofdpersoon, die een mooie vrouw aan zijn zijde heeft om hem bij te staan in het oplossen van alle raadsels. Er is enkel gesleuteld aan de setting. Het verhaal vindt dit maal plaats in Washington en niet in Parijs of Rome, en nu worden niet de Heilige Graal, en opus Dei, maar de vrijmetselarij onder de loep gelegd.

Er kan niet worden ontkend dat ook je ook bij dit boek geheel wordt opgezogen in het verhaal. Bij het lezen van de eerste bladzijde ben je verkocht. De schrijver weet je zo ver te krijgen dat je probeert de raadsels sneller op te lossen dan Langdon. Wederom een boek dat je slapeloze nachten kan bezorgen.

Tekst: Tessa Nijland

Popularity: 10% [?]

Of hoe waarom
Hanna Bervoets
(2/5)

Een hyves-, twitter- en facebookaccount, zelfs een eigen site. Zo probeert Hanna Bervoets, beginnend schrijfster, op creatieve wijze de hoofdpersoon uit haar even creatief geschreven debuutroman in de belangstelling te brengen.

Florence Vos, 24 jaar en journaliste bij het tijdschrift Haar Verhaal is opgevoed door haar door uiterlijk geobsedeerde moeder. Florence wordt door haar moeder meegesleept in haar ziekelijke gedachten over uiterlijk en naamsbekendheid.

In de drie delen – ‘of’, ‘hoe’ en ‘waarom’ – waarin het boek is opgedeeld worden vier belangrijke dagen uit het leven van Florence beschreven. De ernst van deze vier dagen wordt aan het einde van het eerste deel bekend. Negen personen zijn op tragische wijze aan hun einde gekomen.

In het tweede deel worden de passages op een originele manier herschreven met de beleving van de moorden. Het laatste deel bestaat uit een reeks krantenartikelen met speculaties over mogelijke beweegredenen voor het plegen van de moorden.

Het ontbreekt in het verhaal niet aan originaliteit en fantasie. Bervoets schrijft op vernieuwende wijze. Helaas verzekert de verrassende vertelstijl geen kwaliteit. De spreektaal en de vele conversaties zorgen ervoor dat het boek een beetje simpel aandoet. Waar de delen ‘of’ en ‘hoe’ gedetailleerd omschreven zijn, wordt ‘waarom’ – het meest interessante deel – afgedaan met een paar lullige krantenartikeltjes. Een typische anticlimax. Het boek is origineel, vernieuwend en creatief, maar jammer genoeg onaf.

Tekst: Tessa Nijland

Popularity: 9% [?]

Paul Horschenmeier
Moeder, kom thuis
(5/5)

We maken kennis met Thomas Tennant, die pas zijn moeder heeft verloren aan borstkanker en nu ook zijn vader dreigt te verliezen aan een zware depressie. In een wanhopige poging het ineengestorte gezin bij elkaar te houden dicht Thomas zichzelf een superheldenrol toe, waarin hij als leeuw – hij heeft vlak voor de dood van zijn moeder een leeuwenmasker van haar gekregen – probeert alle plekjes en gebeurtenissen in huis precies zo te houden zoals ze altijd geweest zijn.

Intussen zakt zijn vader steeds dieper weg in zijn eigen onverteerbare gedachten. Horschenmeier zet met Moeder, kom thuis een dijk van een beeldverhaal neer. Doordat het hele boek door de ogen van een kind verteld wordt, krijgt het drama een zekere tederheid die het geheel nog indrukwekkender maakt. Er is maar zelden zo raak vastgelegd hoe onbegrijpelijk de mens eigenlijk is.

Om onderscheid te maken tussen de werkelijkheid en de wereld zoals Thomas hem ziet, maakt Horschenmeier gebruik van verschillende stijlen. Deze afwisseling tussen realistische penseeltekeningen enerzijds en wat kinderlijke pentekeningen anderzijds werkt goed en geeft behalve overzicht ook een extra laag aan het verhaal.

Aan de andere kant is Horschenmeiers’ lijnvoering erg statisch, wat in combinatie met de vlakke inkleuring voor een bijna klinische uitstraling zorgt. Het boek laat zich hierdoor op de meeste momenten beter lezen als storyboard dan als strip. Afgezien van de wat levenloze uitstraling hier en daar, is Moeder, kom thuis een indrukwekkende en aangrijpende beeldroman die zich kan meten met de grote namen binnen het genre. Wie het boek dichtslaat kan het niet laten even stil te zijn.

Tekst: Tobias Rutteman

Popularity: 9% [?]

Franca Treur
Dorsvloer vol confetti
(3/5)

Franca Treur gaat in haar debuutroman Dorsvloer vol confetti terug naar haar geboortegrond. Zelf geboren in gereformeerd Zeeland verhaalt ze over de jonge Katelijne, die opgroeit in een zwaar- kerkelijke omgeving.

Wat er ook gebeurt, God kijkt op het Zeeuwse eiland mee. Het gedicht dat haar vader Katelijne geeft voor Sinterklaas spreekt boekdelen: Sint en Zwarte Piet / bestaan niet / ze zijn een verzinsel / van mensen met een kwaad beginsel.

Op de boerderij voelt Katelijne zich tussen enkel broers vaak overbodig – het werk op het erf wordt te zwaar voor haar geacht, waardoor ze slechts de stugge moeder binnenshuis mag helpen. Het doet haar vechten voor affectie, ‘haar motor loopt op complimenten’.

In pakkende metaforen schetst Treur hoe het meisje zich in haar eigen wereld terugtrekt, een wereld die draait om verhalen. Dat deze vaak verzonnen zijn, haar eigen geheim, maakt het voor haar nog interessanter – want ‘geheimen maken de wereld mooier, net als papieren slingers’. Het beeld van een twijfelend meisje op zoek naar de tale Kanaäns in haar hart overtuigt, mede door subtiele variatie in Zeeuws, religieus en meisjesachtig taalgebruik.

De achtergrond van Treur lijkt sterk op die van generatiegenoot Christiaan Weijts, na twee romans alom geroemd. Beide studeerden Nederlands en Literatuurwetenschap in Leiden en schrijven geregeld voor nrc.next.

Weijts evenaren lukt Treur niet, daarvoor beweegt het verhaal zich te traag en is de climax te voorspelbaar. Het maakt de lezer enkel nieuwsgieriger naar een volgend werk, waarin ze haar talent in een meer gestructureerd plot zal moeten tonen.

Tekst: Jesper Verhoef

Popularity: 9% [?]