Het valt me op dat de KEI-kinderen te onzeker zijn om te poepen. Liep ik er ook zo bij in 2006? Ik mag toch hopen van niet. Ik mag toch hopen dat ik bier dronk en geen witte wijn.

Goed.

Ik sta op de Grote Markt, zonder poncho, te genieten van het biertje in plastic.

Voor Valerius kom ik niet, voor Dio wel. Als hij het podium betreedt duw ik me naar voren. Ik sta zowaar vooraan tegen het hek en kan de man heel goed zien. Stiekem ben ik een beetje verliefd. Een beetje verliefd op Dio, vooral als hij het nummer Baby zingt.

Dan zwaait Dio en roept dat hij van ons houdt. Een meisje naast me roept keihard terug dat ze ook van hem houdt. Dat vind ik wel zo raar. Dat mensen ineens hysterisch gaan lopen doen, alsof ze denken dat ze met de ster gaan trouwen. Dio zal wel denken. Al die hysterische wijven ook. Het staat namelijk echt niet charmant. Dat geschreeuw. Dio is vertrokken.

Degene die de show presenteert, Dennis Storm, zwaait niet en blijft tot het eind. Nu ik Dennis zo zie zwaai ook ik niet en blijf ik zeker tot het eind. Toch wel stoer. Een Dennis Storm. Een Dennis die je bh retesnel los kan maken en tegelijkertijd gewoon in een Braziliaanse favela gaat staan.

Dan komt Dennis steeds dichterbij. Hij stapt van het podium af en laat het publiek zingen. Zijn microfoon houdt hij langs de eerste rij.

Ik sta daar dus ook.

En voor ik het weet kan ik Dennis aanraken. Een instinctief seksreflex volgt en als een soort catwoman gooi ik mezelf over het hek en trek ik aan z’n arm. Ik wil ‘m kussen. Kussen. Kussen op z’n wang, maar dat lukt me niet. Ik kus iets veel beters.

Ik kus een natte warme nek.

Hij kijkt me aan en lacht. Mijn avond kan niet meer stuk. Wat nou Dio, het is Dennis. Het is Dennis waar ik vannacht over droom.

De volgende dag belt een vriendinnetje op. ‘Heb je Dennis zijn Twitter al bekeken?! Volgens mij gaat het over jou!’ Paniek. Dennis. Over mij. Twitter. Als een malle maak ik een Twitter-account aan en check de pagina van Dennis. Hij tweet: ‘Wauw, een X van catwoman.’ Of ik dat ben, dat zullen we nooit weten. Maar met Dennis ga ik trouwen. Dat weet ik zeker.

Hysterisch wijf.

Het idee begon drie jaar geleden vanuit een object dat bijna iedereen heeft: het mobieltje. Een klein apparaat dat door zijn camera en internetverbinding van iedereen een burgerjournalist maakt. Het was de aanleiding voor het eerste Viva la Focus! filmfestival, een initiatief van het Groninger Forum. Op 1 en 2 oktober wordt alweer de derde editie van het festival gehouden en dit jaar is het onderwerp social media met als thema: Happy Together?

Even voor de duidelijkheid, Wikipedia definieert social media als volgt: online platformen waar de gebruikers … de inhoud verzorgen. Denk hierbij aan weblogs, fora, Hyves, Facebook, LinkedIn en Twitter. “Het is een goede paraplu voor alles wat we willen bespreken,” vertelt projectcoördinator Barbara van Velsen.

Zo komen er een aantal gastsprekers. Bijvoorbeeld Martijn Aslander, om te spreken over zogenaamd sociaal kapitaal, Want: geld is niet het kapitaal dat wordt gebruikt in de online communities van sociale media, sociaal kapitaal is waar het om draait. Dat is het smeermiddel wat nodig is voor goede verbindingen tussen mensen. In alle netwerken is het opbouwen en behouden van sociaal kapitaal een belangrijk element om je te kunnen handhaven in een gemeenschap. Zonder dat heb je geen vrienden, heeft de bakker geen klanten en kan de ondernemer geen deals maken.

Verder komt socioloog Rich Ling, hij vertelt over de effecten van mobiele communicatie op onze levens en de maatschappij. En Heleen van Lier, social media journaliste voor de Volkskrant, zij vertelt over het verband tussen social media en journalistiek. Maar social media zou niet bestaan zonder gebruikers, dus ook voor bezoekers is een belangrijke rol in het festival weggelegd. Je kan mee doen aan de filmwedstrijd waar je met je mobiele telefoon een film maakt en daarmee 1000 euro kan verdienen. Of je doet mee met discussies over social media, georganiseerd door experts.

En wat is een filmfestival zonder documentaires? Zo valt de documentaire Burma VJ te zien, gemaakt van filmpjes die door monniken in Burma zijn gemaakt en door hen het land uit gesmokkeld. Of eentje met een cryptische naam Talhotblond. En natuurlijk worden filmpjes van de wedstrijd vertoond en de winnaar wordt bekend gemaakt door een Bekende Nederlander, wiens naam nog geheim moet blijven.

Waarom het het waard is dit festival te bezoeken? Volgens Van Velsen: “Door middel van social media zijn mensen op zoveel verschillende manieren verbonden en dat is verbijsterend en fantastisch.” Maar ook zij relativeert: “Aan de andere kant vind ik het helemaal niet gek dat er zoiets bestaat als de suicide machine (waarmee je je digitale identiteit in 1 klap wist), ik zou er bijvoorbeeld ook zat van zijn als mijn vriendje de hele avond achter de computer zou zitten.”

En zelfs als social media je geen barst interesseert en je liever nog je Nokia 3310 zonder camera en kleurenscherm gebruikt is het toch interessant naar het festival te komen. Het wordt namelijk in het nieuwe ForumImages gehouden, waar de nieuwste projectietechnieken worden gebruikt. En wat Van Velsen ook nog wil benadrukken: “Het is een open festival, net zoals social media, iedereen is welkom.” En wie weet, als jij op het festival aardig bent voor de mensen om je heen, misschien zijn zij dat ook wel voor jou.

Viva la Focus! wordt op 1 en 2 oktober gehouden in de (dan) nieuwe Images aan Hereplein 73.

Foto: Jan Luursema

De naam Wim Bulten klinkt je vast bekend in de oren. Misschien is het je eigen huisbaas, en anders wel van één van je vrienden of vriendinnen. Het is in ieder geval een fenomeen in de stad, met veel panden in zijn bezit die hij verhuurt aan studenten. Een goede ondernemer dus! Helaas zijn er bepaalde groepen en individuen die het nodig vinden om zulk een goede ondernemer in een kwaad daglicht te stellen. In 2010 verkozen SP-jongerenorganisatie Rood en studentenvakbond LSVb hem als ‘huisjesmelker van het jaar’. Hij zou onder andere hebben geprobeerd een lastige huurder van de trap te duwen en studentes voor hem hebben laten strippen. Maar na onderzoek bleek al snel dat hier niets van waar was, met excuses van Rood tot gevolg. Rood weet kennelijk niet dat in eerste instantie zulke beschuldigingen, beladen met mediageilheid, een ondernemer hard kunnen treffen. Wij van de SK besloten Wim Bulten te interviewen, want, anders dan Rood, waarderen wij wel zijn succesverhaal.

Wim. Hoe is het?

Ik ben weer op de weg terug. Ik was namelijk gigantisch geraakt.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen. Je bent afgelopen jaar verkozen tot huisjesmelker van het jaar. Rood zal niet je lievelingskleur zijn, zeker?

Ik sta voor iedereen open, zo denk ik. Rood heeft zijn excuses aangeboden en heeft een persbericht eruit laten gaan. Dit werd natuurlijk niet gepubliceerd omdat in Nederland met bagger gooien een veel groter stuk waard is. Ik kan de wereld niet veranderen, dus neem genoegen met kleine stapjes en stukjes.

Dus je gaat de strijd met Rood niet aan?

Punt één: het helpt niet. Punt twee: zij hebben een filosofie dat ze voor hun belangen willen opkomen, maar ze vergeten wat ze mensen aandoen. Je kunt mensen echt in hun hart raken. Als er problemen zijn probeer je dat op te lossen. Altijd een standpunt innemen, maar proberen voor iedereen een compromis te sluiten; dat is het leven in mijn ogen. Als er problemen zijn ben ik bereid te praten, dat hebben we gezien met Rood. Ik denk dat SP en LSVb aandacht willen vragen voor hun standpunten en dat is niet verkeerd, zeker niet, maar het gaat mij te ver om mensen te slopen.

Foto: Jan Luursema

Wij van de SK weten natuurlijk dat ze stinkend jaloers zijn, want, let’s face it, je hebt succes. Wat ging er in je gedachten om toen je in 1992 je melkquotum verkocht en op zoek was naar succes?

Ik was absoluut niet op zoek naar succes, maar op zoek naar boterhammen verdienen. Ik had mijn boerderij verkocht vanwege mijn beperkingen. Ik kreeg artrose in mijn knieën, heupen en nek. Mijn gezondheid ging hard achteruit en kon daardoor geen zwaar werk meer uitvoeren. Ik wist niet wat ik moest doen. Mij leek een paar panden kopen en verhuren wel wat brood op de plank te leveren!

Hoe zag je leven er dan uit voordat je in het vastgoed belandde?

Ik ben begonnen op de LTS en heb daarna op de Middelbare Landbouwschool gezeten. Ik heb 38 avondcursussen gedaan en ze allemaal goed afgerond. Naast dat ik een goed landbouwbedrijf in Oostwold bezat, was ik tot mijn tweeëntwintigste, bijvoorbeeld, ook dressman: een mannelijke mannequin. Niemand geloofde het als ik zei dat ik ook nog boer was! Maar goed, ik heb hoog gevoetbald bij Leek, en daarna, tot ik mijn boerderij verkocht, ben ik voetbaltrainer geweest. Zolang ik gevoetbald heb, heb ik maar twee keer de training gemist. Een druk bestaan dus!

En toen kocht je je eerste pand in de Indische buurt. Was het meteen een succes?

Haha! Met mijn eerste pand ging alles mis wat er mis kon gaan. Daarom ben ik daarna ook nooit weer bang voor een pand geweest. Goed of slecht, ga er maar zo hard mogelijk mee bezig, dan kom het vanzelf wel goed. In een jaar tijd had ik mijn eerste tien panden. Het werd een succes doordat ik meer gaf dan de anderen, dan bellen ze je vanzelf op. Ze dachten dat ik gewoon een domme boer was die toch wel genoeg geld gaf voor de panden. Ik kocht de panden dan het liefst leeg, dan kon ik ze direct aanpakken en geheel renoveren.

Heb je veel tegenslagen gehad?

Ik heb veel dingen beleefd. Er kwamen steeds nieuwe aanscherpingen en vergunningen van de gemeente. En aanpassen aan nieuwe regels kost geld. Mijn grootste tegenslag is mijn gezondheid gebleven. Ik heb altijd pijn, de ene dag meer dan de andere dag. Ik laat twee keer in de week accupunctuur doen, puur tegen de pijn. Maar, ik aanvaard mijn handicap en ik kijk waar de kansen liggen. Niet alleen in mijn vastgoedleven, maar ook in mijn privé leven, met alles.

Inmiddels heb je meer dan 110 panden en behoor je tot de top van vastgoedmagnaten in Groningen. Voelt dat niet fucking goed?

Absoluut niet. Ik heb een negatief imago, alles is negatief. Onroerend goed is behoorlijk negatief, vooral door het Amsterdamse. Ik heb mijn auto bijvoorbeeld op de zaak staan, daardoor word ik vaak aangehouden. Kijk, de mensen die mij kennen weten wie ik ben, en voor de mensen die mij niet kennen, tsja, dat heb ik niet in de hand wat ze over mij denken. Ik denk in ieder geval niet dat het positief is.

Is dat dan jaloezie?

Zal het ook wezen. Ik denk dat de meeste mensen niet weten hoeveel werk en hoeveel spanningen erbij zitten. Wie zegt dat de huizenmarkt niet instort? Het is gewoon een moeilijke tijd. Mijn vaste uitspraak is: zeg nooit nooit, je hebt niet alles in de hand.

Je hebt in ieder geval aardig goed geboerd. Je bent bijvoorbeeld in het bezit van een Aston Martin, hoe duur was ‘ie?

Haha! Als ik ergens spijt van heb gehad, is het wel om een derdehands Aston Martin te kopen. Kijk, in Nederland draagt het gewoon bij aan een negatief imago. Het was eigenlijk een kleine jongensdroom, maar ik zal de auto nooit spontaan pakken. Ik ga hem waarschijnlijk verkopen. Luister, vroeger had ik een busje waarin ik in alle anonimiteit door de stad reed. Maar daar mocht geen aanhangwagen achter. Ik heb in twee weken tijd daarvoor zes bekeuringen gehad, waarvan de kleinste 1200 euro was. Dus kocht ik een Jeep, wat weer bijdroeg aan mijn negatieve imago. En om mijn gezondheid heb ik beseft dat ik nu de leuke dingen moet doen die ik nog kan doen, dus heb ik bijvoorbeeld op deze leeftijd een Mercedes SUV gekocht. Iemand anders zou die misschien pas op zijn zestigste kopen, maar ik koop er nu één omdat ik er later misschien niet meer in kan rijden.

Wil je nog iets kwijt?

Ondanks alles ben ik blij dat ik vastgoed bezit in Groningen. Het is gewoon een mooie stad, en de sfeer wordt gemaakt door de studenten. In het weekend is het helemaal niet zo leuk, joh. Doordeweeks, dan gebeurt het. En het mooie verenigingsleven van bijvoorbeeld Vindicat en Albertus draagt daar goed aan bij!

Foto: Ewoud Rooks

Om een echte amateurwielrenner te worden moeten ze kaal. Lekker glad, bruin en, als het nog even kan, ingewreven met olie. Mannen die hun benen scheren; het lijkt volslagen onzin, maar als je in het peloton wilt meedoen zul je moeten. Niet omdat je er harder van gaat fietsen, nee, omdat het zo hoort.

Shag op de benen

Een echte wielrenner ben je pas als je wedstrijden rijdt. Als je dat niet doet, ben je gewoon fietser. Wielrenners dienen zich verder aan de etiquette te houden. Dat betekent onder meer je benen scheren. Zonder gladde benen hoor je dus echt niet bij het peloton. Wanneer er toch iemand tijdens een wedstrijd met haar op zijn benen rondrijdt zal er niemand in zijn wiel gaan zitten. ‘Dat kan toch nooit een echte zijn (?), hij heeft verdomme shag op de poten!’ Dat lijkt handig als je helemaal vooraan rijdt, maar daar zul je helaas niet komen, omdat de ‘gladde’ renners er alles aan zullen doen om jou klem te rijden. Je komt als een dode mus achter het peloton aan. In de woorden van zelfbenoemd wielrenfilosoof Maarten Ducrot: ‘Je tactiek is zo goed als je benen het toelaten.’

Lappen vel

De reden waarom amateurs hun benen scheren is simpel: de profs doen het ook. De profs dragen voor dat scheren verschillende argumenten aan. Het is aerodynamischer (gelul) en minder pijnlijk bij het masseren, maar het meest gehoorde: hygiënischer bij wonden. Dat laatste is een feit. De bekende schaafwonden na valpartijen van decimeters, zo niet meters afgescheurd vel zijn te beperken met scheren. Er wordt simpelweg minder vel van je lijf gescheurd, als je de benen hebt geschoren. Maar dat wielrenners moeiteloos 6 uur of meer op een fiets pijn kunnen verbijten en niet tegen enige massagepijntjes kunnen klinkt totaal niet plausibel. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De allerbelangrijkste reden – haast nooit door wielrenners genoemd – is namelijk dat het mooier staat. Michael Boogerd gaf het tijdens een interview een keer toe: ‘Gladde benen accentueren de spieren beter’. Diezelfde Boogerd vertelde later overigens ook dat je op de dag van de wedstrijd niet moet scheren, ‘want dan scheer je de macht uit de benen’. Ja, ja…!? En in de winter kan je beter beginnen met het linker been te scheren en daarna de rechter. Heeft met de stand van de maan te maken…

Glaswol

Compleet doorgeslagen of extreem professioneel met je hobby bezig, dat is de huiskamervraag. Om achter het antwoord te komen zou je eigenlijk eens moeten proberen die harde haren van je benen te scheren. Die gaan er echt niet zomaar af! Hou het asjeblieft wel bij scheren, want harsen ligt qua pijn niet ver uit de buurt van amputeren. Wie voorlopig denkt klaar te zijn, omdat de aardige juffrouw van het harsen vertelde dat het weken zo niet maanden glad zal blijven, komt bedrogen uit. Na een dag of vijf zijn ze weer terug. En dan merk je het, jeuk! En niet zo’n beetje ook. Je bent vast wel eens in aanraking geweest met glaswol: dat gele isolatiemateriaal voor huizen. Eerst is het lekker zacht, maar na 5 minuten begint het te jeuken en dat doet het vervolgens 4 uur lang. Wat op zich niet gek is als er duizenden minuscule glassplinters onder je huid zitten te steken. Dat is namelijk het gevoel wat je op je benen krijgt. Daartegenover staat dat je met je gladde benen wel lekker langs die van je vriendin kunt glijden. Wie heeft de gladste? Samen romantisch dezelfde ladyshave gebruiken. Welkom bij de Smoothy Club! Amateurwielrennen is daarom eigenlijk een raar begrip, want je kunt niet zomaar meedoen. Er gelden codes, nog veel meer; tot en met ventieldopjes en sokken aan toe! Mart Smeets (veruit de slechtst geklede man van Nederland) kan bijvoorbeeld uren lullen over de lelijke hoog opgetrokken zwarte sokjes van Lance Armstrong. Wielrennen is veel meer dan alleen een sport, het is een levensstijl. Smeets zou zeggen: ‘Welkom in het circus dat WIJ het wielrennen noemen.’

Foto: Jan Luursema

Het zal maar weinig lezers zijn ontgaan: tussen 16 en 20 augustus waren de Groningse straten bezaaid met vers bloed. In vijf lange dagen kregen de nieuwelingen een voorproefje van onder meer hun toekomstige universiteit/hogeschool, het sportaanbod, het culturele aanbod en, natuurlijk, het uitgaansleven in Groningen. Zeven enthousiastelingen staakten een jaar lang hun studie om met volle overgave de oudste, grootste en goedkoopste introductieweek van Nederland te organiseren: de KEI-week. Het KEI-bestuur kijkt terug op deze intensieve dagen.

Als bestuurslid werk je een jaar lang met zes onbekenden toe naar één week,  hoe zag de beginperiode er voor jullie uit?

Na de selectieprocedure en het ‘verlossende telefoontje’ van de sollicitatiecommissie werden we bij elkaar gezet in een café en zagen we voor het eerst de mensen waar we een heel jaar lang intensief mee samen gingen werken. Dat is wel even een raar moment; je kent nog niemand en je weet dat je veel met elkaar zal moeten omgaan in het komende jaar. Je ziet elkaar veel, leert elkaar steeds beter kennen en zo ontstaat een band. Ook de besturen van de introductieweken van de andere universiteiten leerden we kennen tijdens een georganiseerd weekend in Brabant en zagen we daarnaast maandelijks tot twee maanden voor de introductieweken, toen richtte iedereen zich weer vol op de eigen introductieweek.

Want dan wordt het ook meteen een stuk drukker?

Ja, klopt. In het begin van het jaar is het relatief rustig, maar in de aanloop naar de week zelf ben je toch al gauw zo’n 40 tot 60 uur per week bezig met de voorbereiding. Dan komt nog meer naar voren dat de relatie met de andere bestuursleden min of meer onvoorwaardelijk is; als het even tegen zit of erg druk is kun je niet zeggen ‘ik kap ermee, bekijk t maar’. Uiteindelijk heb je toch allemaal hetzelfde doel: een fantastische week neerzetten. Vooral doordeweeks is het kort voor de start hectisch; in de weekenden kun je weer een beetje opladen.

Dan is er de week zelf, spannend?

Absoluut, je hoopt toch dat alles goed verloopt. Echt grote stressmomenten hebben we eigenlijk niet gehad, maar iedereen heeft persoonlijk natuurlijk wel drukkere momenten, als je minder tijd blijkt te hebben dan je dacht bijvoorbeeld. De openingsavond is wel absoluut één van de hoogtepunten en erg spannend. Wel een leuke spanning overigens, de adrenaline die dan door je lijf giert, op zo’n moment, is enorm. Het moment, dat je  wordt gepresenteerd op het podium op de Grote Markt en er 8000 mensen voor je staan te juichen, die jou helemaal niet kennen, is wel even raar, maar heel tof.

De optredens en de film op de Vismarkt, wie bepaalt die?

In principe bepalen we dit soort zaken met de hele groep. Tijdens de selectie probeer je in te schatten wat de KEI-lopers leuk zouden vinden; het feest moet tenslotte leuk worden voor hen. Om iedereen tevreden te houden probeer je een gevarieerde openingsavond samen te stellen: een  DJ, een rapper en een coverband bijvoorbeeld. Zo probeer je iedereen in ieder geval wat te bieden. Nu zijn we zelf ook nog niet zo oud en weten we wel ongeveer wat jongeren aanspreekt en een beetje ruimte is er natuurlijk wel als je de keuze hebt tussen twee DJ’s, bijvoorbeeld. De film moest vooral toegankelijk zijn, dus geen ingewikkelde verhaallijnen, en moest voor beide seksen wat te bieden hebben. Zo zijn we uiteindelijk gekomen bij The Hangover, die goed in de smaak viel.

Jullie hebben allemaal zelf ook KEI-week gelopen; merken jullie grote verschillen met jullie eigen week?

Als loper merk je veel kleinere veranderingen eigenlijk niet op, omdat deze toch intern door het bestuur worden doorgevoerd. De structuur van de week ligt ook wel min of meer vast. En dit is ook goed. De informatiemarkt is, bijvoorbeeld, gewoon nodig en komt elk jaar terug. Het aantal lopers is wel enorm toegenomen en daarnaast maken we nu meer gebruik van sociale media. Hyves werd al langer gebruikt, maar Twitter, bijvoorbeeld, hebben we dit jaar voor het eerst actief gebruikt, en met succes. We hebben via Twitter vragen kunnen beantwoorden en zagen ook dat gebruikers onderling elkaar op de hoogte hielden en elkaar hielpen met vragen, zodat deze onderling werden opgelost. Dat is wel grappig. Ook zie je berichten als ‘KEIweek was top!!‘ wat altijd leuk is om te zien.

Wat is leuker: loper zijn of bestuur?

Eigenlijk is het niet te vergelijken. Als loper is het allemaal erg chill, ben je nog vrij jong en komt er heel veel leuks in heel korte tijd op je af. Dat is dan best overweldigend. Besturen is een onvergetelijke ervaring.  Je leert er ongelofelijk veel van en zo’n situatie maak je nooit meer mee. Je mag allemaal dingen doen die je anders nooit zou kunnen doen. Als je optredens probeert te regelen, bijvoorbeeld. Je doet, in feite, ook een stap in de richting naar een werkend leven en leert al de verantwoordelijkheid, die daarbij hoort, te dragen. De week zelf is ook nog eens erg soepeltjes verlopen, zonder incidenten, wat dan natuurlijk een prachtige kroon op je jaar is.

Krijgen jullie wel eens hatemail of fanmail van lopers of ouders?

Boze brieven krijgen we eigenlijk zelden. We krijgen wel regelmatig vragen van bezorgde ouders, die dan aan de telefoon hangen met een zenuwachtige zoon of dochter naast hun en soms rare vragen stellen als ‘mijn zoon heeft een pindakaas-allergie, is dat erg?‘ of ‘hoe kan ik het best aan een fiets komen?‘  Positieve berichtjes van moeders krijgen we wel eens op de site en op onze deur vonden we een keer een briefje ‘Bedankt voor de mooiste week uit mijn leven‘. De KEI-week is voor veel studenten het begin van hun studententijd, en vaak ook één van de hoogtepunten van de studententijd. Het is erg leuk dat je daar aan kan bijdragen en soms positieve reacties kan incasseren.

Hoe zit het met de bandjes, wordt daar wel eens misbruik van gemaakt?

Weinig. Als je van te voren een lijst maakt met wie wat krijgt, en je daar aan houdt, kan er weinig misgaan. Er zijn zo’n zes verschillende bandjes voor onder andere crew, lopers, backstage en bestuur . De bandjes voor KEI-leiders moet je enigszins proberen te monitoren omdat deze bijgekocht kunnen worden. Wel werd één van ons veel gestalkt, vooral door KEI-leiders, met de vraag of hij nog VIP-bandjes had. Hij had echter helemaal geen VIP-bandjes; in de KEI-leider training hadden twee trainers een grap uitgehaald door dit te vertellen.

Zijn jullie zelf ook helemaal los gegaan tijdens de week zelf?

Eigenlijk valt dat erg mee. We hebben natuurlijk wel lange dagen gemaakt, maar niet veel gedronken. Op het Eindfeest was dit anders en hebben we er een groot feest van gemaakt en, bovenal, erg genoten van de geslaagde en magische week!

En nu?

We zitten nu in de evaluatieperiode en dan komt nog de overdracht en het inwerken van het nieuwe bestuur. Op 27 september is de deadline voor het nieuwe bestuur. Een van de grootste misverstanden over het KEI-bestuur is dat het voor velen onbereikbaarder is, omdat je eerst minstens drie andere besturen moet hebben gedaan en een gigantisch CV moet kunnen laten zien. Dit is helemaal niet waar en we hopen dat veel mensen zich aan gaan melden voor het bestuur, wat garant staat voor een fantastisch en leerzaam jaar. Wie interesse heeft kan gratis een informatiepakket aanvragen op Ikkijkvooruit.nl

Een eigen bedrijf als diëtiste, dat is wat Martine Bos momenteel in handen heeft. ‘Na mijn opleiding Voeding en Diëtetiek ben ik een sportopleiding gaan doen. Tijdens deze opleiding kwam ik in contact met een fysiotherapiepraktijk die op zoek was naar een freelance diëtiste. Zo ben ik eigenlijk bij toeval als diëtiste een eigen bedrijf gestart. En wat wil je nog meer? Ik kan mijn eigen tijd indelen en kan alle tijd nemen voor mijn klanten, iets wat bij grote bedrijven of praktijken wel anders is.’Naast diëtiste is Martine ook beweeg- en leefstijladviseuse. ‘Ik richt me op verschillende doelgroepen, zoals mensen met overgewicht, diabetes, maar ook mensen met darmproblemen, bijvoorbeeld PDS (Prikkelbaar Darm Syndroom) en die begeleid ik met een persoonlijk voedingsadvies. Ook geef ik adviezen bij sport. Sporters komen bijvoorbeeld met vragen wat ze het beste voor, tijdens en na een training moeten eten om de prestatie te verbeteren.’

Misverstanden
Martine helpt graag misverstanden uit de wereld over het werk van een diëtiste. ‘Je zou niets meer mogen eten en diëtisten zouden suf zijn. Deels is dat waar misschien, maar ik probeer juist het tegenovergestelde te bereiken. Namelijk dat ik meedenk met de persoon en juist kijk wat er wel kan om een goede balans te vinden. Het gaat niet alleen om diëten, maar om het aanleren van een gezond eet- en leefpatroon. Mensen denken ook vaak dat het niet nodig is om naar een diëtiste te gaan, want afvallen kan je immers zelf wel. Helaas is mijn ervaring dat juist de mensen die het al jaren zelf hebben geprobeerd uiteindelijk bij mij komen, omdat diëten niet blijvend werkt.’

Studenten
Studenten hebben volgens Martine een minder gezonde eet- en leefstijl. Ook niet zo gek. ‘Als student moet je voor jezelf koken en na een dag studeren heb je daar niet altijd zin in. Ook drink je vaak veel meer alcohol dan dat je voorheen deed. Want van één biertje word je niet dik, maar van tien wel. En van elke dag bier word je ook dik, tenminste bij een bepaalde hoeveelheid. En niet alleen van bier… wijn is net zo erg.’

Daarnaast kan eten op onregelmatige en late tijdstippen je stofwisseling en je darmwerking verstoren. ‘Maar dat je na 20.00 uur niet meer mag eten, is een fabeltje. Let er alleen wel op dat je vooral gezonde dingen eet, ook na acht uur.’ Dit is niet de enige tip die Martine heeft voor studenten. ‘Als je de ene dag teveel hebt gegeten, probeer dan de volgende dag de extra’s te laten staan. Hetzelfde geldt voor bier en wijn. Probeer wel altijd een gezonde basisvoeding aan te houden: volkorenbrood, groente en fruit en zuivelproducten. Op dinsdag en zaterdag is er markt in de stad en dat scheelt enorm in de prijs. En ook op de maandagmiddag kun je groente en fruit tegen de helft van de prijs kopen in de Folkingestraat.’

Trek aan de bel!
Martine adviseert om zo snel mogelijk aan de bel te trekken als je moeilijkheden ondervindt aan je eet- en leefstijl. ‘Wanneer je eerst allerlei diëten hebt geprobeerd is je stofwisseling in de war en dat maakt bijvoorbeeld afvallen niet makkelijk. Ook als je darmproblemen hebt is een snelle behandeling wenselijk. Je klachten kunnen met een paar tips al verminderen.

Daarnaast is het zo dat dieetbegeleiding in 2010 nog in het basispakket zit van de zorgverzekering. Dat betekent dat je 6-8 gesprekken vergoed krijgt als je een verwijzing hebt van je huisarts.’

Meer weten? Check de site:
http://www.vivedietist.nl/

“Mijn eerste jaar in Groningen was niet leuk, ik had een moeilijke tijd omdat ik niet zoveel vrienden had en mijn studie ging niet goed.” Daarna ging het een stuk beter. Hij werd lid van studentenvereniging Dizkartes en ging bij een toneelvereniging. Ondertussen bleek de studie Geschiedenis toch wel geschikt en studeerde hij ook nog Journalistiek in Groningen.

Relativeren dankzij Rusland

Nu is hij vooral hele bekend geworden met zijn documentairereeks Van Moskou tot Moermansk en daarom krijgt hij op de dag dat wij hem spreken de Alumnus van het Jaarprijs van de universiteit. Volgens de universiteit leverde hij met zijn programma’s een belangrijke maatschappelijke bijdrage. Jelle is het hier op zich mee eens, zijn programma laat namelijk de soms moeilijke levens van Russen zien en dit kan “Nederlanders hopelijk leren hun eigen kleine probleempjes iets meer te relativeren, aan de andere kant denk ik ook wel: geef die prijs aan iemand die baanbrekend onderzoek naar eiwitten doet ofzo, iemand die echt iets heeft gedaan.”
Voordat heel Nederland leerde over Rusland van Jelle, leerde hij eerst over Rusland in Groningen. Hier volgde hij een aantal Rusland-gerelateerde vakken. Hij was zich voor het land gaan fascineren na een reis naar Oekraïne met een vriend. Na twee jaar achter de schermen werken bij Barend en van Dorp vertrok Jelle op eigen initiatief naar Rusland. “Voor Trouw werkte ik freelance in Rusland en maakte veel grappige dingen mee die niet geschikt waren voor de krant. Die zette ik dan in massamails aan vrienden. Eén van hen stuurde dat door naar een uitgever die er een boek van heeft gemaakt. Een TV producent zei later dat er TV in zat en vroeg of ik dat wilde maken.”

Wat er daarna gebeurde weten de meesten van ons, hij reisde door Rusland en filmde wat hij tegenkwam voor de VPRO. Maar zo makkelijk als het lijkt op TV was het in het begin niet. “Ik was niet gewend met mijn kop voor de camera te staan en deed dat ook liever niet. Toen we de eerste aflevering hadden gefilmd reden we van de ene naar de andere locatie. Mijn cameraman stopte en ging met mij en de geluidsman een heuvel op en zei dat we die heuvel niet af zouden komen voordat ik voor de camera zou praten. Ik ben op die heuvel twee jaar ouder geworden.”

“Er valt altijd wat te zeiken”

Na al die camera-ervaring is hij nu klaar om Zomergasten te presenteren. Over zijn gasten is op moment van schrijven nog weinig bekend. Wel algemeen bekend is dat het al erg oude programma door veel mensen met een kritisch oog wordt bekeken. Hier reageert Jelle nuchter op: “Ik heb geen angst voor falen en kritieken, dat kan me echt niet zoveel schelen. Kritiek komt er wel, want iedereen heeft toch zijn favoriete presentator, zijn favoriete gasten. Er valt altijd wel wat te zeiken.” Zo komt hij wel heel erg koelbloedig over, maar hij geeft ook toe “Ik heb geen last van zenuwen, maar die komen ongetwijfeld wel, ik heb daar geen illusies over.”

Over zijn gasten wil hij op het moment van schrijven nog niks vertellen, maar wel welk fragment hij zelf zou laten zien mocht hij te gast zijn bij het programma: “Rembo en Rembo zou bij mij op één staan. Het was vernieuwende en absurde TV. Het kwam op het juiste moment, toen ik acht was ofzo, het had oog voor rare situaties, humor en het was lichtelijk gestoord.” Hij twijfelt even, “Zou ik dat echt kiezen als ik zelf te gast was? Ja, ik denk het wel.”

Nieuwe landen, nieuwe kansen

Mocht het toch vreselijk misgaan deze zomer dan kan hij altijd terugvallen op het feit dat hij wordt gezien als de Rusland-expert van Nederland. Maar, zegt hij: “Ik sla nu alles af wat met Rusland te maken heeft. Wanneer bijvoorbeeld Radio 1 belt als er iets in Rusland is gebeurd en commentaar wil dan weiger ik dat. Ik sla ook allerlei interessante symposia af en ik hou niet meer bij wat er in Rusland gebeurt. Ik wil er nu niks mee te maken hebben.” Een schokkende opmerking voor iemand die om zijn Rusland-kennis bekend is geworden in Nederland.

Maar dat is dus precies wat hij niet meer wil. Hij gaat na deze zomer met een nieuw project beginnen voor de VPRO. Hij wil daar nog niet veel over vertellen, behalve dat hij weer naar het buitenland gaat, er een talencursus voor moet volgen en dat het dus in ieder geval niet Rusland is. “Die serie zal anders uitvallen omdat ik er niet vijf jaar zal zitten zoals in Rusland en er van tevoren niet al teveel van weet.” Maar: “Wat ik alvast kan beloven is dat ik in het volgende land ook weer gekke situaties tegen zal komen en mensen vind die onbevangen voor de camera praten.”

Door: Carolien Lindeman

Foto: Jan Luursema

Marina & the Diamonds – The Family Jewels

The Tallest Man On Earth – The Wild Hunt
Als Bob Dylan eindelijk eens genoeg krijgt van het vele jaren touren en het zoveelste album uitbrengen, dan heeft hij aan de Zweedse Kritian Matsson een goede opvolger. Dezelfde schelle stem, dezelfde slimme folknummers. Hij tourde in de Verenigde Staten met Bon Iver en is nu hard op weg om in zijn eentje door te breken. ‘The Wild Hunt’ is een fijne singer-songwriter plaat met een ruw randje. Matsson bewijst dat je met alleen een gitaar de mooiste verhalen kunt vertellen.

Fool’s Gold – Fool’s Gold
De grote verrassing op Motel Mozaique 2010. Denk Vampire Weekend, maar dan iets minder hyperactief en iets meer Paul Simon en Peter Gabriel. En ja, ook dit zijn gewoon blanke jongens. De 12-koppige band uit Los Angeles mixt afrobeat met pop en psychedelica, en slaagt er tegelijk in om lekker nostalgisch te klinken. Om er maar even een cliché tegen aan te gooien: echt een album voor warme zomeravonden! Dansbaar, zweterig en waarschijnlijk de zomerhit van 2010.

Johnny Flynn – A Larum
Eigenlijk is dit album veel te oud om überhaupt in dit lijstje te mogen staan, maar voor sommige bands maak je gewoon een uitzondering. Johnny Flynn is zo’n band. Zanger Joe Flynn is bij het grote publiek waarschijnlijk het bekendst door zijn rol als Dolf Vega in de film Kruistocht in Spijkerbroek. Acteren kan hij dus, maar dat niet alleen: Flynn speelt gitaar, banjo, viool en trompet en heeft met zijn band in voorprogramma’s van Mumford & Sons en Laura Marling gestaan. De band maakt mooie folkliedjes en noemt als invloeden William Shakespeare, Bob Dylan en Henry David Thoreau. Saai? Welnee, hartstikke mooi juist!

Bejaarden.

En veel. Parmantige dames zitten binnen aan de port of boven op het dek. Ze zwaaien, zoals koninginnen zwaaien. Wuiven dus.
Papa is nog steeds te oud voor zijn spijkerjasje, het kind blijft nog steeds steken op de ‘ooo’, en de jongen blijft nog steeds bellen. Totdat de jongen zijn gesprek onderbreekt om tegen de papa te zeggen: ‘Zat die oma nu met u te flirten?’ Waarop de papa bevestigend knikt, en glimlacht. Vanaf de boot klinkt gegiechel.

Ineens vormen we met z’n drieën, en het kind, een drietal. De jongen belt weer verder. Totdat een oma vanaf het dek roept: ‘Joehoe, jij mag ook wel mee hoor, jongeman.’ De jongeman onderbreekt zijn gesprek: ‘Wacht even, er gebeuren hier gekke dingen.’ Gegiechel alom en als drietal lachen we. Het kind snapt het niet.

De brug laat de wereld even stilstaan. Automobilisten zetten de motor af, fietsers rusten uit en de wachtende mensen zijn ineens geen vreemden meer maar haast een familie.

De boot vaart verder en we zien het achterdek. In de schaduw staan daar de rolstoelers in verdacht strakke lijnen geparkeerd. Dit zijn de oma’s die niet parmantig zwaaien en niet flirten.

De slagbomen gaan open en de wereld draait weer. Jan Plezier, de naam van de boot, is het laatste wat ik zie.

Dit incident was de definitieve doorbraak van de man met de roze microfoon: Rutger Castricum, sterverslaggever bij het weblog GeenStijl en binnenkort ook bij de nieuwe publieke omroep PowNed. Sinds Vogelaargate zet Rutger de boel regelmatig op scherp in politiek Den Haag, getuige de huivering die door de gangen gaat als hij voorbijloopt. Speel je het spelletje mee, dan kom je eraf met een joviale knuffel. Maar begin je te stotteren en onzin uit te kramen, dan duikt de immer goedgeklede verslaggever er met zijn volle gewicht bovenop, en dat is geen pretje.Anders dan zijn uiterlijk doet vermoeden heeft Rutger een weinig enerverende studententijd gehad. Na een zorgeloze jeugd in Wassenaar ging Rutger journalistiek doen aan de hogeschool van Zwolle, alwaar hij met zijn ‘Gooische r’ flink uit de toon viel tussen alle ooo’s en aaa’s. Met vochtige ogen vertelt hij dat dit één van de moeilijkere periodes uit zijn leven was: “Mijn tijd in Zwolle was heel zwaar. Ik had veel moeite met al die mensen die zich niet kunnen kleden. Het niet gebruiken van deodorant was voor mij het meest schokkend. Zodra ik kon vluchtte ik weer naar de hockeymeisjes, witte wijntjes met ijs, Cabrio’s en Jan van Gent sloepjes.”

Een studententijd met verenigingen, doordeweekse zuipavondjes en brakke colleges was dus niet aan hem besteed. Hoewel hij netjes zijn tijd uitzat op de hogeschool, speelde het grootste deel van zijn sociale leven zich nog af in de Randstad: “In de weekenden werd er gedronken. Maar dan wel met vrienden die ik al had voor de studententijd. Ik had geen zielige vereniging nodig, waarin je eerst een week door de modder moet om nieuwe vrienden te maken. Ik ben wel eens zo’n sociëteit binnengewandeld. Geen muziek, stopdasjes, grote verhalen, geen vrouwen. Ik vond het een beetje een sekte. Voor de gein heb ik een hoge pief gepakt en tegen de muur gezet. ‘En nu op je knieën’, brulde ik. De confrontatie met hun eigen zielige gedrag werd mij niet bepaald in dank afgenomen: ik mocht weer gaan.”

Toen hij zijn diploma op zak had kon hij aan de slag bij RTV Rijnmond, waar hij het programma Rutger leert Stappen maakte. Al snel viel hij op bij de redacteuren van GeenStijl, die gelijk doorhadden dat zijn manier van werken naadloos aansluit bij al waar het weblog al jaren garant voor staat: tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend. In de items die hij maakt voor GeenStijl zoekt hij vaak de grens op. Zo huppelde hij laatst vrolijk in z’n nakie op een naturistenbeurs, zijn jongeheer enkel bedekkend met een minuscuul microfoontje, waarmee hij mensen interviewde.

Een ander aspect dat vaak terugkomt in de items is zijn zwak voor vrouwelijk schoon. Menig persvoorlichter of studente op het een of andere partijcongres heeft al kennis gemaakt met zijn charmes. Rutger erkent dat hij met zijn blonde lokken en zwoele blik overal waar hij komt de hockeymeisjes van zich af moet slaan:“Ik heb in de loop der jaren heel veel groupies verzameld. En ze vinden het allemaal even erg dat ze me moeten delen met mijn vriendin.”

Een vrouw die zijn aandacht duidelijk niet kon waarderen was Chantal Janzen. Ze spuugde hem vol in zijn gezicht bij de verkiezing van de mooiste vrouw van Nederland. Als je op het scherpst van de snede interviewt, kan het ook niet anders dan dat je mensen tegen de borst stuit. Naast Chantal Janzen en Ella Vogelaar trokken ook figuren als Rob Kamphues en Hanneke Groenteman zijn ondervraging slecht. Verder moeten groepen als gelovigen en feministen het vaak ontgelden. Rutger erkent, dat hij niet bij iedereen geliefd is: “Natuurlijk word ik wel eens met de nek aangekeken, maar dat wil ik ook graag zo houden. Ik vind het belangrijk dat een item iets losmaakt in mensen. Het maakt niet uit of het woede, lachen of huilen is. Op het moment dat televisie ‘wel aardig’ is, ben je doorsnee en lult niemand erover. Als iedereen je leuk vindt, dan wordt je zo’n Winston Gersta-nogwat. Mijn grootste schrikbeeld. Graag heb ik een 60-40 verdeling, waarbij zo’n 40 procent je haat.’

Rutger kiest
Beste politicus/politica?
Ome Roon, ofwel Plasterk die ons op slinkse wijze het publieke bestel in heeft gerommeld.
Lekkerste politica?
Mei li Vos, Sabine Uitslag. Maar er lopen vooral heel veel plezierige voorlichters rond in Den Haag
Beste presentator bij de publieken op dit moment?
Jeroen Pauw/Hugo Borst/Prem Radhakishun
Presentator met het kleinste plassertje (op Rob Kamphues na)?
Teveel om op te noemen