‘Sorry, Jort Kelder heeft een overvolle agenda en kan geen interviews geven komende maanden’, schrijft Deniz, de assistent van Jort én Miss Nederland 2008. Goed geregeld. ‘Jammer, ik had nog wel twee blonde studentes klaarstaan om Jort te interviewen’, stuurde ik terug. ‘We proberen het later nog wel eens.’
Ik ga een kop koffie drinken met een vriend bij de Coffee Company. Mijn telefoon gaat. ‘Hallo met Jorrrrt.
Jort Kelder. Jij bent de Randy Martens van dat interview? Als jij nu meteen wat voor mij doet, krijg jij dat 
interview. Ik heb binnen drie uur een foto van Cees van der Hoeven nodig in zijn Vindicat-tijd in rokkostuum of zo. Die Ahold-topman hé, dat moet ergens 1970 zijn geweest.’
Ik zeg iets tofs en onderkoelds als ‘beschouw het gedaan’ of ‘ik regel het’. We hangen op.
Hulpvaardige Vindi’s
Nog twee uur en vijftig minuten. Meteen naar Vindicat gelopen. Vormgever Jacob – ingelicht via de groepssms over de kwestie – belt en zegt: ‘Praeses sociëteitscommissie 66/67!’ Achter het hek, vanuit de gore steeg aan de zijkant, zie ik twee Vindi’s achter een raam druk aan het typen. ‘Ik moet even iemand van de senaat spreken.’
Vanaf het begin zijn de Vindi’s best hulpvaardig. Hoewel ze me zelfs met U beginnen aan te spreken als ik verzin dat ik voor Jort Kelder werk in plaats van de Studentenkrant. ‘Wacht er komt wel even iemand naar je toe.’ Ik word naar de bestuursleden op kantoor gebracht en vertel het verhaal. Een heer heeft het in zich om ver te komen in de ambtenarij.
Niet op de foto
‘We kunnen niet zomaar foto’s uit het archief dupliceren.’ Ik voel de bui hangen en lul wat over dat de juridische verantwoordelijkheid bij de redactie van Jort Kelder ligt. ‘Laten we eerst kijken of het er is.’ De abactis gaat met me op pad naar de Senaatskamer om door de almanakken te kijken. Ik meen C.H. van der Hoeven al te herkennen op een senaatsfoto aan de muur, maar bewijs ontbreekt.
We zoeken door de boeken. Nog anderhalf uur. Niks gevonden. De praeses van de sociëteitscommissie blijkt voor 1970 niet op de senaatsfoto’s te staan.
Op naar de archieven
Dan blijven alleen nog de Groninger Archieven over. Telefonisch: ‘Niemand van de fotoafdeling zit op zijn plek.’ Nog 50 minuten. Dan maar erheen samen met tipgever Jacob. Nog 40 minuten. ‘U moet eerst dit formulier invullen voor een toegangspasje.’ Licht hijgend aan de desk. ‘Groninger Studenten Almanak 66/77 graag.’
Binnen no-time ligt de almanak op tafel. Daarin zien we een foto staan van de sociëteitscommissie van 65/66. Dan kan het niet meer missen. De almanak van 67/68 komt ook boven water en we zien het onmiskenbare hoofd van Cees van der Hoeven.
Interview geregeld
Tien minuten voor de deadline zit het in de mailbox van Jort Kelder. ‘Ontvangen. Je hebt je interview.’ De foto was die avond te zien in Jorts nieuwe programma ‘Bij ons in de BV’. Resultaten zijn te lezen op pagina
x. Dat had ik graag hieronder willen zetten.
Ik maak een afspraak voor een interview en geef het door aan de twee blonde studentes. Dan op de dag dat het interview plaats moest vinden word ik vlak van te voren gebeld. Blondines reeds op het perron, kaartjes al gekocht. Het gaat niet door, plotseling toch een opnamedag voor ‘Bij ons in de BV’.
Doodvallen
Zoiets kan je overvallen natuurlijk als programmamaker. Nieuwe afspraak. Weer afgezegd. Nog een afspraak. Weer afgezegd. Bij wat de laatste poging moet zijn, wil Jort opeens geen normaal interview meer doen. Hij wil het alleen over de mail tenzij het écht niet anders kan. Ik vertel de assistent dat het écht niet anders kan en of ze het s.v.p. niet meer willen verplaatsen aangezien ik over twee dagen een deadline heb.
Mail van Jort herself. Of ik even kan ophouden met dat arrogante toontje (ik beken), anders gaat zelfs het ‘interview’ per email niet door. Ik geef de moed op en mail hem dat hij kan doodvallen met zijn divagedrag. Het schijnt dat hij het niet gedaan heeft.
Tekst: Randy Martens
Fotografie: Rinkel80, Flickr.
Popularity: 39% [?]
Ik zou de research naar die foto maar even bij hem in rekening brengen. En aangezien er verder geen prijs afgesproken is, een beetje interview een uur duurt en het uurloon van deze over het paard getilde flutdiva vast wel op een zeker bedrag te berekenen is, moet je je nota daar maar op afmaken.
Randy, ik hoop dat je grote woorden en scheldpartijen de obstipatie in je gemoed hebben opgelost. Ik geef bij voorkeur geen interviews meer, en al helemaal niet ‘face-to-face’ met taperecorders. Dat leer je vanzelf af, door slechte ervaring. Mail is veel betrouwbaarder, al vinden interviewers dat onhandig omdat ze de regie over mijn antwoorden dan kwijt zijn. Dat heeft allemaal niets met diva-gedrag vandoen. Integendeel eigenlijk. Alles is wel gevraagd en gezegd, ik ben het zat en steek al zo’n honderd uur per week vrije tijd in m’n hobby – werk. En bovendien: doe je het bij één studentenkrant, dan volgen de tientallen almanakken vanzelf. Dat gaat al jaren zo, en altijd moeten ik of Beau van ED het klusje klaren.
Maar goed, in ruil voor het kundig regelen van de Van der Hoeven-foto heb ik een interview toegezegd. Dat kan er dus komen, alleen was mij niet duidelijk dat het al op zo’n korte termijn moest. Vandaag heb ik laatste uitzenddag van ‘Bij ons in de BV’, daarna zijn er eindelijk na drie maanden bizar hard werken een paar maagdelijke plekken in de agenda. Zo’n ‘dertien in een dozijn presentator’ als ik heeft z’n concentratie nodig voor zijn twee tv-programmaatjes, die door bijna net zoveel mensen bekeken worden als de Groninger Studenten gelezen. Hoef je niet te snappen, maar het is niet anders.
Kortom, een interview is prima, maar wel onder mijn voorwaarden. Alle boze woorden teruglezend in je posting is het misschien goed om even de eerste mail erbij te halen. Deze is van 2 november:
“Graag zou ik een redacteur naar u toe sturen om u te interviewen. En ook een fotograaf voor de kiekjes. Zoiets hoeft niet langer dan een half uur te duren. Waar gaat het over? Het fenomeen zeg maar, en ook de programma’s een beetje denk ik.”
Vervolgens regel jij die foto en gaan er allerlei mails heen en weer tussen m’n p.a. en jou. Ook al geloof je het niet, door pure drukte worden fysieke afspraken afgezegd. Omdat je humeur er niet beter op wordt en mijn verzoek om het eerst via e-mail te proberen mislukt, stuur ik op 24 november de volgende mail.
“Randy, kan je even stoppen met dat arrogante toontje, anders gaat het helemaal niet door. Ik heb erg slechte ervaring met mondelinge interviews, simpelweg omdat de vaardigheid van de meeste schrijvers (en zeker die van studenen) matig tot zeer matig is. Ik geef sinds twee jaar dus helemaal geen interviews meer. Mail mij eerst maar eens max een 10-tal vragen. Die beantwoord ik dan. Heb je daar geen zin in? Dan niet.
Jort ”
Tsja. Zo doen diva’s dat. En daar antwoord jij dan dit weer op.
“Doorluchtige Hoogheid, leuk dat je me probeert af te schepen met een email. Wanneer je geen echte interviews wilt geven moet je dat niet aanbieden in ruil voor die Van der Hoeven foto en dan drie keer last minute afzeggen. Je kan doodvallen met je divagedrag. Dat hoor je vast te weinig. Als je denkt dat ik dat interview zo graag wil dat ik me door een pedant kereltje laat toespreken heb je het mis. Ik zou zeggen raap de schreven van je karakter op en kap met die “ík-ben-belangrijk” act. Face it: Je bent een dertien in een dozijn presentator.
Uw nederige dienaar,
Randy Martens”
Hoofdredacteur
Groninger Studentenkrant
050-3635519 / 0681467267
St. Walburgstraat 22C
9712 HX Groningen
http://www.studentenkrant.org
Uiteraard zal ik de laatste zijn die jou als tv- en mensenkenner tegenspreekt. Had alleen je mening over mijn kunnen meteen even in de eerste mail dd. 2 november gezet, in plaats van te vluchten in kruiperigheid. Let’s face it Randy, had je mij meteen zo vanachter je tekstverwerker uitgescholden, dan hadden we dat gesprek al lang gehad. Dat soort mensen wil ik altijd wel even ontmoeten. Die geven je meestal een kleffe hand, stellen wat vragen met onvaste stem en informeren na afloop of er nog stageplekken te vergeven zijn. Had dat nou gedaan Randy, meteen zeggen wat je vindt, dan had je geen lege plekken in je krantje gehad. Tip: bel Beau!
Met dit verhaal leer je J.K. veel beter kennen dan een interview. Wat een kwast. Laat je niet door hem piepelen!
Ik ben niet boos op je hoor Jort.
Sportieve reactie. Blij dat je het zo goed oppikt. Chemie, je hebt het! Wat mensen van elkaar vinden is natuurlijk een dynamisch iets, afhankelijk van de steeds veranderende omstandigheden. Na je uitleg ben je weer mijn favoriet hoor!
We zijn het eens over het feit dat de meeste studentenproducties vrij matig zijn. Maar ook in de woestijn regent het soms. Hoewel we qua spelling deze editie niet onderdoen voor Spitsnieuws.
Veel studenten zien mijn soort blad slechts als vehikel naar een master Journalistiek of een leuke stageplek. Dat is het niet, wij schrijven voor de glorie. Je wilt ook niet weten hoeveel moeite ik moet doen enigszins kundige redacteuren te vinden. Gelukkig heb ik die wel. Maak je dus maar geen zorgen over lege plekken.
Succes met je laatste uitzending!
ps: Heb je nog een stageplek?
Nou, na de eerste keer lezen zat ik instemmend te knikken om dat ‘divagedrag’ – potdorie, viel die Kelder toch behoorlijk van zijn voetstuk- maar vond ik de beschuldiging van pedanterie ook nogal weerslaan op Randy M zelf. En dat blijkt nog meer uit het mailcitaatje ‘Doorluchtige Hoogheid (…) je kunt doodvallen’. Behoorlijk sportief dat Kelder zo uitvoerig en geestig reageert.
Het lijkt erop dat de heer Kelder jullie gewoon een rad voor ogen heeft gedraaid en jullie heeft misbruikt voor een klusje en daarna heeft laten stikken. Een heer als Kelder zou zich altijd aan zijn woord moeten houden, maar kennelijk denkt hij daar anders over.
En wat betreft de mevrouw van de UK, die hier zo slijmerig richting Kelder reageert, dit soort artikelen zal uw propagandakrantje met ambtelijke flauwekulstukken inderdaad nooit produceren, wen daar maar aan!
Wonderlijk om de UK er nu bij te betrekken, Peter. Het is eenvoudigweg een kwestie van smaak. Ik heb ook wel eens een bekende Nederlander benaderd voor een interview die daar niet zo chic op reageerde (toegegeven, dat bleef bij één stom mailtje en diegene was meteen duidelijk dat hij niet zou meewerken) maar ik zie mezelf niet zo snel reageren met ‘je kunt doodvallen’. Kwestie van smaak. Daar heeft UK of SK niks mee te maken.
Lijkt me allicht terecht om nu ook Jort’s gegevens op het internet te zetten?! Tip voor een volgende keer: de meeste almanakken zijn gewoon op te vragen op de UB.
Krasse taal niet altijd chique kelderiek, maar ik heb het toch maar op mijn site opgenomen. Is het goed gekomen?