Sinds mensenheugenis is ‘een bestuurtje doen’ een onlosmakelijk deel van het studentenleven. Geen bestuursfunctie vervullen is funest voor je CV en maatschappelijk aanzien als student. Een jaar rondlopen in een trui met op de rug “Bestuur 09/10” is een onmisbare stap richting het ‘totale mens-zijn’.

Zeker voor de intellectueel minder uitdagende studies zoals bedrijfskunde, is het niet hebben van bestuurservaring even onverstandig als een jaar niet douchen voor een sollicitatie. Ondanks dat is het vinden van capabele bestuurdertjes voor je vereniging steeds meer een eenzame tocht door de woestijn.

Sinds het invoeren van een eindeloze reeks studieopjagende maatregelen hebben veel studenten het namelijk te druk met studeren alleen. Voor zover geschikte bestuurders nog gevonden worden hebben ze minder tijd om te investeren in de vereniging. Ga maar na, vroeger studeerde iedereen minstens acht jaar. In die vier extra jaar werd echt niet alleen maar geslapen. Nu worden stok en wortel uit de kast gehaald om iedereen in vier jaar over de streep te jagen. Het moet ergens ten koste van gaan. Om dezelfde reden is het op steeds minder avonden echt lekker vol in de Poelestraat.

Lopende band
Door alle opjagende maatregelen heeft het doen van een commissie of bestuur inmiddels hetzelfde lopende band-karakter gekregen als de meeste studies. Snel die punten pakken terwijl de vluchtauto met draaiende motor buiten staat.

Steeds meer zie je dat bestuurders de kleinst mogelijke moeite doen voor hun verenigingen. Net genoeg om te kunnen zeggen dat ze het gedaan hebben. Het probleem is dat écht je best doen, CV-technisch niet beloond wordt. Er staat niet: “Bestuur CUOS 2008-2009, dramatische wanprestatie”. Voor werkgevers is er ook geen mogelijkheid het te controleren. In economentaal is er sprake van een ‘tweedehands auto-probleem’ (lemonproblem): omdat alleen de student zelf weet of het bestuursjaar (de tweedehands auto) iets voorstelt moet de werkgever (koper) er veiligheidshalve vanuit gaan dat het allemaal niet zo geweldig was als het lijkt.

Eigenbelang
Vandaar dat het ondergewaardeerd wordt als je echt een zinvol jaar hebt gehad. Dat ondergraaft het weloverwogen eigenbelang om je eens stevig in te zetten voor je vereniging als bestuurder natuurlijk enorm. Hoewel niemand het tegendeel nog verwacht, moet het toch geconstateerd worden. De bestuurders van het universitair onderwijs missen het grotere plaatje.

De nadelen van alle opjagende maatregelen zijn dat minder studenten bestuurservaring opdoen. Het gevaar bestaat dat studenten over een paar jaar – na vier intensieve jaartjes studeren – als enorme feuten de arbeidsmarkt opgaan. Als dat zover is zullen diezelfde bestuurders roepen om maatregelen zodat die ‘kinderen’ meer bestuurservaring opdoen.

Verenigingsleven verschraalt
Niet het enige nadeel van de studieopjagende maatregelen. Het eens zo rijke verenigingsleven verschraalt verder en verder. Het aanbod gaat natuurlijk ook steeds minder voorstellen als het slecht geregeld wordt door alle bestuurtjes. Daarvan is het nadeel dan weer dat je als stad minder aantrekkelijk wordt.

Gelukkig voor de RUG is de uitwoonslag van het studentenleven landelijk en zijn we misschien nog het minst ver daarin. Als straks het Bindend Studie Advies ook waarheid is zal het effect helemaal sterk zijn. Een nog verdere terugloop van actieve leden zal te zien zijn. Er moet immers gestudeerd worden! Is dat erg? Nee voor een deel niet.

Er zijn domweg teveel bestuurtjes die zich met allerhande onzin bezig houden. Op iedere faculteit lopen wel een paar studenten rond die om een of andere reden belast zijn met ambtelijke taken als voorlichtingsdagen organiseren.

Tankavonden
Inhoudsloze studieverenigingen die als hoogste doel zien zoveel mogelijk tankavonden te realiseren van publiek geld. Het zou fantastisch zijn als ze daar geen mensen meer voor kunnen vinden. Al die faculteitsblaadjes die stukken van een bedroevend niveau produceren mogen ook verdwijnen, niemand leest dat. Door heel Groningen worden oud papierbakken verrijkt met prachtige magazines met het plastic er nog omheen. Uitzonderingen daargelaten.

En alles dat mij dagelijks flyers in de hand drukt voor het zoveelste oninteressante symposium mag ook naar de eeuwige jachtvelden verdwijnen. Aan de andere kant is het wel degelijk erg omdat als die zinloze activiteiten waarschijnlijk gewoon doorgaan, maar dan georganiseerd door nóg minder gemotiveerde en capabele bestuurders. Voor zover mogelijk.

CV-punten
Wat dan overblijft zijn de besturen die écht wat toevoegen. Waar studenten zich voor in willen zetten uit hogere idealen dan CV-punten pakken. Taakjes die een zielloze ambtenaar ook kan doen. En natuurlijk de besturen die prestige met zich meebrengen. Bijvoorbeeld het bestuur van de KEI of van de grote studentenverenigingen. Die hebben niets te klagen over aanloop omdat de verenigingen van een formaat zijn dat je echt ervaringen opdoet en eventueel wat bijdraagt aan de samenleving.

Ook voor de bundel oud papier die voor u ligt zijn om duistere redenen nog mensen te porren om er voor te schrijven. TIP: Als je merkt dat je geen opvolgers kan vinden voor je bestuurtje: opheffen die handel. Blijkbaar boeit jouw vereniging niemand.

Tekst: Randy Martens
Illustratie: Tobias Rutteman

Stem of voeg toe aan: