Ze groeide op in Roden, een dorpje in het noorden van Drenthe en studeerde een tijdje in Groningen. Na twee jaar was Groningen te klein en verhuisde Ellen ten Damme naar Amsterdam. Ze studeerde daar aan de kleinkunstacademie en was altijd bezig met muziek, Engelstalig. Half november kwam haar eerste Nederlandstalige album Durf Jij? uit. Tot dan toe had ze altijd zelf de teksten geschreven, maar voor dit album kreeg ze hulp van dichter Ilja Leonard Pfeiffer. Met de nummers van deze cd stond ze de afgelopen tijd in de Nederlandse theaters.

Hoe was het om samen te werken met Ilja Leonard Pfeiffer?
Ellen ten Damme: ‘Ik heb hem een keer ontmoet bij een radioprogramma. We hebben toen lang zitten praten en zijn manier van spreken trok me heel erg aan. Een tijd later belde hij mij op met de vraag of ik een tekst van hem op muziek wilde zetten en daar heb ik toen ja op gezegd.

‘Ik heb een aantal dingen in de tekst veranderd en daar is het eerste nummer Durf Jij? uit gekomen. Na dat eerste nummer merkte ik dat Nederlandse teksten best mooi konden zijn en dat Nederlandstalige liedjes helemaal niet zo erg hoeven te klinken als ik altijd had gedacht.’

Hoe is de rest van het album ontstaan?
‘Ik werd gevraagd om een theatertour te doen en dat leek me erg leuk. Ik had nog nooit zoiets gedaan en bovendien denk ik dat het Nederlandstalige genre geschikter is voor het theater. Ik heb Ilja gevraagd of hij nog meer teksten voor me had die ik kon gebruiken. Dat was niet zo, maar hij bood wel aan om er meer voor me te schrijven. We hebben toen overlegd waar ze over moesten gaan en hij is aan de slag gegaan.

‘De teksten die me aanspraken heb ik toen bewerkt en zo is een theaterprogramma van anderhalf uur ontstaan. Ik had nog nooit met iemand samengewerkt voor het schrijven van mijn teksten, maar het is me erg goed bevallen. Je raakt elke keer weer geïnspireerd door de stukken die je binnenkrijgt. Het scheelt ook enorm veel tijd omdat je niet alles zelf hoeft te bedenken, maar kunt voortborduren op de teksten die je aanspreken.’

Hoe schrijf je normaal gesproken je nummers?
‘Inspiratie kan eigenlijk overal vandaan komen. Meestal ga ik achter m’n gitaar of piano zitten en dan komt er altijd wel iets naar boven waar ik over wil schrijven. Ik ga nooit heel bewust over een specifiek onderwerp schrijven. Voor de afgelopen cd ging het andersom. Ik gaf een aantal thema’s door aan Ilja en hij schreef de teksten. Vervolgens moest ik de muziek die bij dat thema past bedenken.

‘Voor mij is het dan weer de uitdaging om de muziek en de sfeer van het nummer aan te passen aan de tekst. Het liedje Koningin van Frankrijk klinkt bijvoorbeeld een beetje nukkig en Ik hoop dat het slecht met je gaat begint vrij vrolijk, maar eindigt explosief. Wat ik wil aangeven is dat ik niet zo maar een muziekje bij een tekst schrijf. Het moet wel bij elkaar passen qua sfeer.’

Veel van de teksten gaan over de keerzijde van de liefde. Zie jij de liefde zo negatief?
‘Ik denk eigenlijk dat die keerzijde wel meevalt. Veel van de teksten hebben een wat cynische ondertoon of zijn grappig bedoeld. Je moet jezelf en zeker de liefde nooit te serieus nemen.’

Is er voor jou een groot verschil tussen in het Engels en het Nederlands zingen?
‘In het Engels is het vooral belangrijk dat een nummer goed klinkt. De melodie moet goed zijn, de tekst valt in eerste instantie minder op. Als je in het Nederlands zingt is het belangrijk dat je minder in clichés denkt. Het risico dat je een smartlap aan het schrijven bent, is namelijk wel aardig groot. Het leuke aan Nederlandstalig vind ik dat je nu meer met de taal kunt spelen, je kunt je beter uitdrukken.’

Met Jan Smit zou je niet zo snel een duet zingen?
‘Haha, nee, niet zo snel. Ik vind het wel een aardige jongen, maar onze muziekstijlen liggen wel erg
ver uit elkaar.’

Je hebt Nederlands gestudeerd in Groningen. Was je vroeger ook al veel met taal bezig?
‘Ja toen ook al wel, maar eigenlijk ben ik het gaan studeren omdat de helft van mijn band het ook studeerde. Het was erg handig dat we in de pauzes muziek konden luisteren en over nieuwe teksten konden praten. Verder bestond mijn studententijd vooral veel uit uitgaan en dansen in kroegen als De Kar, De Troubadour en Simplon.

‘Na twee jaar ben ik gestopt met Nederlands. Ik vond het heel erg leuk, maar ik was bang dat ik ook les ging geven. Ik zag mezelf niet voor de klas staan. Voor mij was studeren meer bijzaak dan hoofdzaak. Ik was veel meer met muziek en mijn bandje bezig.’

Toen ben je maar naar het conservatorium gegaan?
‘Dat klopt. Ik dacht altijd dat ik geen muziekopleiding nodig had – ik was immers al zangeres – maar daar ben ik toch van teruggekomen. Het conservatorium was echter wel wat te eenzijdig voor mij en toen en ik de kleinkunstacademie gaan doen. Die heb ik wel afgemaakt!’

Was de overgang van Groningen naar Amsterdam groot?
‘Dat viel wel mee. Amsterdam en Groningen zijn beiden erg gezellig. Op de kleinkunstacademie waren de mensen wel veel familiairder dan hier. Ze gaan je meteen behandelen als je beste vrienden en aan je zitten en zo. In het begin vond ik dat wel gek, maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend geraakt. Toch blijf ik wel een echte noorderling.’

Gerline van der Giessen en Jacob Roel Meijering
Fotografie: Ewoud Rooks

Stem of voeg toe aan: