Games zijn populair onder studenten. Even snel naar je computer lopen om een koe te aaien (FarmVille op Facebook) of thuis blijven voor een avondje World of Warcraft: niks mis mee. Totdat je er niet meer zonder blijkt te kunnen.

Zelfbenoemd verslavingsdeskundige Keith Bakker (onder andere bekend van het televisieprogramma
Family matters) meent dat Nederland één miljoen gameverslaafden telt. Onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam spreken van een stuk minder verslaafde jongeren, namelijk zo’n 20.000. Gameverslaving is een relatief nieuw fenomeen. Het onderzoek naar deze verslaving staat dan ook nog in de kinderschoenen en de hulpverlening lijkt zich maar mondjesmaat met het probleem bezig te houden.

Wie verslaafd is aan videogames kan vooralsnog maar bij enkele instellingen terecht voor een behandeling die zich specifiek op gameverslaving richt. Bovendien zijn dit vaak particuliere instellingen: de behandeling is duur en moet geheel uit eigen zak betaald worden.

Hulpvraag in Groningen minimaal
Ook in Groningen zijn de mogelijkheden tot behandeling van gameverslaving beperkt. Anke Kornet, communicatieadviseur van Verslavingszorg Noord Nederland (VNN), geeft aan dat de hulpvraag voor gameverslaving minimaal is. Er is door VNN dan ook nog geen specifieke behandeling voor gameverslaving ontwikkeld. ‘Gameverslaving wordt meer in algemene zin als verslaving behandeld’, aldus Kornet.

Ook de studentenpsychologen die verbonden zijn aan de RUG en bij wie jaarlijks zo’n 600 studenten aankloppen voor hulp, krijgen naar eigen zeggen relatief weinig met gameverslaving te maken.

Alles draait om de computer
Ben Elsinga (23), student HBO Verpleegkunde, is ervaringsdeskundige en schreef bovendien zijn scriptie over gameverslaving. Toen Ben een jaar of achttien was gamede hij meer dan goed voor hem was. ‘Ik heb twee jaar lang dag en nacht achter de computer gezeten en daar alles voor opzij gezet.’

Ben ging al op jonge leeftijd op kamers, waardoor de controle ontbrak. ‘Als ik thuis had gewoond was het niet gebeurd.’ Al snel ging hij niet meer naar school en naar zijn werk. Gezellig de kroeg in met zijn vrienden was er niet meer bij: gamen was belangrijker. ‘Alles draait op een gegeven moment om de computer’, vertelt Ben. Zijn ouders vroegen wel eens of hij niet teveel met de computer bezig was, waarop vaak een ontkennend antwoord volgde. ‘Je krijgt er handigheid in dat een beetje te verbergen.’

Waardering
Volgens Ben had zijn overmatige gamegedrag meerdere oorzaken. Hij zat niet lekker in zijn vel en kreeg bovendien een onvoldoende voor zijn stage. Het gamen zorgde ervoor dat hij wel de waardering kreeg waar hij naar op zoek was. Daarnaast is het feit dat online gamers vaak in teams spelen doorslaggevend. ‘Je voelt de druk om door te spelen. Er wordt van je verwacht dat je online bent de hele dag’, zegt Ben. Zijn impulsieve karakter hielp ook nog een handje.

Ben kwam grotendeels op eigen kracht weer van zijn verslaving af. ‘Ik verloor op een gegeven moment iets in het spelletje. Toen was ik het even spuugzat en had ik zoiets van: ik moet maar weer naar school gaan. Dat was heel resoluut, ik heb echt besloten: nu ga ik niet meer achter de computer zitten’, vertelt hij.

Gameverslaving niet officieel erkend
Ben heeft wel hulp gehad, maar die was meer gericht op andere dingen waardoor hij zich even wat minder voelde. Pas toen Ben met zijn scriptie bezig was realiseerde hij zich meer wat er zich in zijn eigen leven had afgespeeld en begon hij er meer over te praten. ‘Dat proces ging ook niet altijd over rozen’, herinnert hij zich.

Ben is van mening dat hulpverleners en onderzoekers hun krachten moeten bundelen. ‘Als mensen er meer vanaf weten, moeten ze dat met elkaar gaan delen, anders schiet je er niks mee op.’ Het grootste obstakel in de ontwikkeling van een behandelmethode is het feit dat gameverslaving in de psychologie niet officieel erkend is. Ondanks dat hij het wel degelijk als een probleem ziet, gebruikt Ben de term gameverslaving liever niet. ‘Als je het woord verslaving hoort denk je meteen: die is ziek. En het prikkelt me nu niet meer’, legt hij uit.

Zonde van de twee jaar?
Op de vraag of hij het niet zonde vindt van de twee jaar die hij – letterlijk – verspeeld heeft, antwoordt hij: ‘Het is zonde, dat klopt, maar dat ik er spijt van heb, nee. Ik ben wel iets sterker in het leven komen te staan. Het is een harde weg om jezelf te leren kennen.’

Tekst: Elske Woustra
Illustratie: Tobias Rutteman
Foto: brymo, Flickr.

Stem of voeg toe aan: