Ergens toen de lente deze maand zijn intrede deed, ondernam ik een uitstapje naar Safaripark Beekse Bergen. Ik heb een bewondering voor dieren die niet helemaal meer strookt met mijn leeftijd. 23 jaar en ik kan nog steeds urenlang vermaakt worden door het kijken naar beesten. Eén keer in de zoveel tijd zoek ik een slachtoffer uit die bereid is zich een dag te vervelen terwijl ik met het enthousiasme van een gehele kinderklas door een dierentuin stuif.
Onder de rook van Tilburg is een prachtig stukje savanne nagebootst waar alle dieren uit mijn ‘Kloffie-kop-koffie-Discovery-dagen’ in levende lijve rondhuppelen. Zo ook de mooiste van allemaal, de leeuw of beter: de mannetjes leeuw.
Rustend op de top van een heuvel kleurden zijn manen goud in het jonge lentelicht. Omringd door tientallen vrouwtjes liet hij iedere passant het hoofd buigen. Meer dan 5.000 kilometer van zijn natuurlijke habitat, omgeven door hekken, een chip in de nek en voor zijn voedsel afhankelijk van wat lullige verzorgers. Het leek hem allemaal niet te deren. Hij was de koning, ook van dit stukje nep-natuur.
Voedertijd; ik stond vooraan toen de verzorger een enorm stuk vlees in het hok legde. In anticipatie op een vreetpartij die zijn weerga niet kende had ik de camera in de aanslag. Mijn vinger trilde omdat ik precies op het juiste moment de sluiter zijn werk wilde laten doen. Het stuk bleef echter onaangeroerd liggen, totdat een grote manenkop in beweging kwam. Rustig at hij de malste stukken van het vlees, terwijl de vrouwtjes verlangend toekeken. Zochten ze toenadering, dan werden ze keihard afgesnauwd. De heersende, zelfverzekerde, nietsontziende houding leek zijn aantrekkelijkheid echter niet te schaden, integendeel.
De houding van deze leeuw kan een leerzame les betekenen voor de hedendaagse vrijgezelle man. Het toekijken van de leeuwinnen deed mij denken aan de manier waarop sommige vrouwen aan de bar staan. Het gebied afspeurend naar zwakke mannetjes waar ze in ruil voor één of twee Bacardi Cola wat aandacht aan schenken. In kleine groepen van 2 à 3 proberen zij oogcontact te maken met mannetjes die, buiten gesprekafstand, verderop aan de bar staan. Gebruikmakend van de overheersende onzekerheid van de man die hem weerhoudt naar haar toe te lopen, maakt ze met haar rechthand een drinkbeweging. Gesterkt door de vrouwelijke interesse leeft de man op, wenkt de bartender en grijpt zijn portemonnee.
Het eerste verkregen drankje moet binnen tien minuten op zijn. Dit is de tijd die ervoor staat om een man op te jutten iets te doen dat niet binnen zijn gebied van comfort ligt. In dit geval, het benaderen van de vrouw aan wie hij net zijn geld heeft uitgegeven. Oncomfortabel als hij is, zal hij wanneer hij bij aankomst ziet dat het drankje op is, meteen een nieuwe voor het vrouwtje bestellen. Als de buit geïncasseerd is wordt het mannetje na een kort gesprek beleefd afgewimpeld. Geen vrouw wil een man die de aandacht moet kopen.
Nadat de leeuw genoeg gegeten had stond hij moeizaam op, maakte vijf passen en hinkte even. Hij had duidelijk last van zijn poot maar verbeet alle pijn. Bij het kleinste signaal van zwakheid zal hij zijn status kwijt raken en daarmee alle gewillige leeuwinnen. Emotie tonen deed hij wijselijk niet.
Misschien een leerzame les voor de mannen die zich bij ieder contact met het vrouwelijk geslacht compleet overleveren aan hun gevoelens omdat dit in Grey’s Anatomy en Sex and the City succes oplevert. Openlijk praten over emoties en je zwakke kanten tonen lijken in deze series de pijlen waarmee cupido het scherpst schiet. In de realiteit gelden deze mannen echter als levend substituut voor een reep chocola, een pak Kleenex en de DVD van Alles Is Liefde.
Ik zal niet ontkennen dat deze relaties nooit eindigen in sex. Vrouwen hebben van nature een groot opofferingsvermogen meegekregen en als ruilmiddel voor maandenlange praat en knuffelsessies geven ook zij wel eens toe in de vorm van de ‘pity-fuck’. Het Engelse woordenboek zegt erover: “Pity-fuck: Anytime a person chooses to have sexual intercourse with another person for the sole purpose of getting that person through an awkward or sad moment”. Niet echt iets waar een man trots op kan zijn, om van de kwaliteit maar niet te spreken. Alsof het nog niet erg genoeg is zal hij vervolgens het mikpunt van medelijden zijn wanneer hij besproken wordt onder het genot van zoete witte wijn tijdens de wekelijkse girls’ night.
Vrouwen hebben deze avonden om te praten over zaken waar wij mannen niks aan kunnen bijdragen. Accepteer dit, laat vrouwen met vrouwen over vrouwendingen lullen en neem de rol van man weer aan.
Toen het zwaard en de speer de belangrijkste wapens waren, waren mannen nog mannen. Mannen boden bescherming. Zij waren een middel voor de vrouw om te overleven en daarom alom begeerd. De kracht van het zwaard en de speer zijn allang verwaterd, maar de voorliefde van vrouwen voor echte mannen nog lang niet. Onthoud dit wanneer je je hart weer eens dreigt uit te storten als een soapacteur of wanneer je de portemonnee trekt om je ego kunstmatig te strelen.
Popularity: 70% [?]





