Groningen werd 15 en 16 januari bedolven onder muzikanten uit heel Europa. Tijdens muziekfestival EuroSonic heerst er een gemoedelijke sfeer in de stad. De verbondenheid onder het publiek was zelfs op straat te merken. ‘Oh, ik ben verliefd!’

EuroSonic is een muziekfestival voor nieuw, veelbelovend talent uit heel Europa. Ze komen naar Groningen om zich aan het publiek te laten horen en aan scouts van de Europese muziekindustrie. De gelukkigen met een EuroSonic-polsbandje kunnen in allerlei kroegen genieten van livemuziek, de mensen zonder bandje kunnen het stappen deze dagen praktisch vergeten.

Zita Swoon
De bekende Belgische band Zita Swoon zorgt voor een knallende opening van het festival. Ze staan in het midden van de zaal op een eiland van snoeren, boxen en muziekinstrumenten. Links dansen twee mooie achtergrondzangeressen met afrokapsels en glamourjurkjes. Rechts zien we twee behaarde hippies op gitaar die door de tweedehands-winkel heen gewerveld lijken te zijn.

Ook de muziek kent grote tegenstellingen: aan de ene kant is het dromerig en melancholisch, maar tegelijkertijd ritmisch en rauw. Ondanks de verschillende stijlen is het één geheel. De muziek begint ingetogen, maar op een gegeven moment lijkt het pilletje van leadzanger Stef Kamil Carlins te gaan werken. Hij begint al dansend wild met zijn armen te maaien en ook het maaien op de gitaar wordt heftiger.

Polarkreis 18
In het Grand Theatre aan de Grote Markt treden daarna Duitsers in witte pakken op. Polarkreis 18 bekend van de hit Allein Allein, speelt melancholische, doch dansbare synthpop.

Precies zoals het programmaboekje doet vermoeden, ‘the most over the top synthesizerpiece in ten editions of EuroSonic’, gaat het hier om een typisch jaren tachtig geluid. Toeschouwer Dick Bol merkt op: ‘De muzikanten gaan helemaal in hun muziek op, maar ze lijken de zaal niet echt mee te krijgen.’

Zeigeist
Het is tijd voor wat rustigs en zweverigs. Zeigeist heet de Zweedse formatie die met lange glow-in-the-dark wimpers, rare jurken en korte sportbroekjes de aandacht van hun muziek afleidt. Gelukkig maar, want deze eentonige electro lijkt op The Knife maar is het net niet. De jurk van de zangeres doet weer denken aan Roisin Murphy, maar is het net niet.

De hele show is het eigenlijk net niet, ze proberen te hard op expressieve wijze het publiek te overtuigen van hun kunstzinnigheid. Daarbij speelt de man met enkel een onderbroek en witte sportsokken aan als enige live op zijn drumstel, de rest wordt afgedraaid en geplaybackt. Een student uit het publiek roept: ‘Ik moet hier nú weg. Nu!’ Maar er zijn ook mensen die de show wel waarderen. Een man met eyeliner zegt theatraal: ‘Die zangeres, ik wil haar een schilderij geven. Prachtige vrouw.’

Lucky Fonz III
De vrijdagavond begint met wat prettige luisterliedjes in de kleinere zalen. In de USVA speelt Lucky Fonz III. Deze Bob Dylan II weet het publiek te ontroeren met zijn piano en gitaargepingel. Bij valse uithalen gniffelen wat mensen maar hij lijkt zich er niet aan te storen en gaat rustig door met het zingen van zijn originele teksten.

Studente Joselien Eijkelenboom heeft al een aantal keer een optreden van hem bezocht. Ze vindt de muziek mooi en ingetogen. ‘Met simpele middelen worden leuke nummers neergezet.’

Tussen al die bescheidenheid door is er nog genoeg plaats voor grappen en interactie met het publiek. Abel, een studente die vooraan staat, wordt het podium op gevraagd om het refrein van het nummer Oh my poor Carolina te ondersteunen. De kans om even op het podium te staan wint het van haar verlegenheid. Ze zingt uit volle borst mee.

I Blame Coco
In de hal van kunstacademie Minerva treedt de dochter van wereldster Sting op met haar band I Blame Coco. Met haar zeventienjarige spillebeentjes en niet erg originele muziek, heeft het geheel wat van de talentenjacht voor jongeren Kunstbende.

Toeschouwer Maurits van Putten beaamt dit: ‘Het is een potentieeltje maar ze is er nog lang niet.’ Toch is de reggaemuziek die ze met haar band maakt lekker om naar te luisteren. Wel is het duidelijk van wie ze muziekles heeft gehad. Bij sommige uithalen klinkt ze precies als haar vader en ook de muziek toont veel overeenkomsten. Hoor ik nou Englishman in New York?

The Tallest Man On Earth
The Tallest Man On Earth uit Zweden blijkt een heel klein mannetje te zijn. Hij compenseert veel met zijn diepe en rouwe stem die door de sfeervolle zaal van de USVA heen dondert. Dit luide karakteristieke stemgeluid vormt een prachtig contrast met zijn melodieuze gitaarspel.

Niet iedereen kan zijn gespleten stem waarderen. Efraim Smeding: ‘Ik vind zijn stem irritant, maar hij is wel lief.’ Iets te lief, hij wacht geduldig als iemands telefoon afgaat en verontschuldigt zich meerdere malen als hij zijn gitaar even moet stemmen.

Wat opvalt, is dat het hele publiek bloedserieus en stoïcijns voor zich uit staart, terwijl het kleine mannetje bedoeld en onbedoeld voor de nodige hilariteit zorgt. Toeschouwer Anna Wolffensperger: ‘Het was wel even lekker rustig na al die electro en rock, een mooi intermezzo’.

Straatconcert
Over intermezzo’s gesproken, om de nachtelijke honger te stillen, blijft menigeen even steken bij de Febo op weg van het  ene podium naar het andere. Opeens begint aan de overkant een groepje straatmuzikanten een funky show weg te geven.

Het werkt als een magneet: voor het eerste nummer is afgelopen, staat er al een hele groep voorbijgangers midden op straat te dansen op hun aanstekelijke swingmuziek.

Room Eleven
Terug in de hal van Academie Minerva gekomen, zien we de show van groot Nederlands talent Room Eleven. Met een mix van pop en jazz weten ze het publiek gemakkelijk mee te krijgen.

Zelf waren ze ook tevreden over hun optreden. Toetsenist Tony Roe: ‘Het is wel even wennen, we zijn op theatertour en daar speel ik op een mooie vleugel. Ik zat al te vloeken omdat het pedaal van het reservekeyboard het niet deed.’ Succesvolle band, maar de meningen over zangeres Janne Schra zijn verdeeld van ‘Oh, ik ben verliefd’ tot ‘ze straalt totaal geen seks uit’.

Guus Meeuwis
Compleet onverwacht treffen we in het stampvolle zweterige zaaltje van Jazzcafé de Spieghel Guus Meeuwis aan. Verbaasd kijkende Denen en Engelsen worden omringd door hossende Nederlanders met zwaaiende armen. Hoeveel groot buitenlands talent er ook in Groningen mag zijn, hier eindigt het festival met: ‘Het dondert en het bliksemt en het regent meters bier!’

Tekst: Wanda van der Zee en Mariska van der Zee
Fotografie: Hanne van der Velde

Popularity: 13% [?]