Een icoon van de naoorlogse generatie politici vertrekt. Het burgemeesterschap van Jacques Wallage zit er na ruim tien jaar op. ‘Het is niet zo dat ik zo snel de politiek in ben gegaan, de politiek is snel in mij gegaan.’

Onder het hoge plafond van Wallages werkkamer is de verhuizing al begonnen. Stapels oude documenten vullen de werktafels. ‘Het is een massagraf voor relatiegeschenken geworden’, zegt de burgemeester grijnzend, wijzend op een wand van metershoge antieke kasten. ‘Er ligt zelfs nog spul in van mijn voorgangers.’

Na ruim tien jaar komt er een einde aan het burgemeesterschap van politieke duizendpoot Jacques Wallage. Hij maakte een absolute bliksemcarrière mee als politicus hier in de stad. Op zijn 24ste was hij al fractievoorzitter van de stedelijke PvdA. ‘Dat had te maken met de ruwe overgang tussen generaties’, verklaart de burgemeester. De generatie die na de Tweede Wereldoorlog de wederopbouw had gedaan was een ‘gesloten cohort’.

Snel carrière gemaakt
Zijn snelle introductie in de politiek was vroeger misschien opzienbarend, nu is dat niet meer zo. ‘In ieder van de fracties zitten wel een aantal jonge mensen.’ Dat Wallage fractievoorzitter werd was haast een ongelukje. ‘Diegene die voorbestemt was voor die post trok zich op het laatste moment terug.’ Een bewuste keuze was het voor Wallage niet om de politiek in te gaan. ‘Het is niet zo dat ik zo snel de politiek in ben gegaan, de politiek is snel in mij gegaan.’

Ook het wethouderschap kwam ongepland. ‘Alleen maar doordat Laurens Jan Brinkhorst (latere minister van economische zaken, red.), per se wilde dat de PvdA fractievoorzitter in het College kwam, werd ik wethouder.’ Na 1981 vertrok Wallage naar Den Haag voor een omzwerving die hem achtien jaar later weer naar Groningen zou brengen voor het burgemeesterschap.

Studenten niet geïnteresseerd in partijpolitiek
In al die jaren is de rol van de student in de samenleving volgens Wallage ernstig veranderd. ‘De studentenwereld was als een soort vuurtoren voor wat de samenleving allemaal aan verandering en licht zag. In mijn tijd waren de studenten een maatschappelijke voorhoede, nu zijn ze net als de rest.’ Toch wil Wallage wil niet beweren dat studenten helemaal niet meer in politiek geïnteresseerd zijn. ‘De studenten hebben absoluut interesse voor een aantal politieke thema’s, maar niet meer voor partijpolitiek, niet meer in politiek in de engere zin van het woord.’

Wallage is trots op het Groningen dat hij achter zich laat. ‘We hebben net op tijd ingezien dat we niet alleen een gezellige stad kunnen zijn. We zijn ook een kennisstad.’ Vooral op het gebied van werkgelegenheid is er veel verbeterd. ‘Als je vroeger staafjes had van een recessie, dan liep Groningen voorop. Meteen. Als je dat lijstje nu maakt hangen we onderaan.’ Verder roemt de burgervader Groningen als zeer veilige stad en een stad waar het aanvullende sociale beleid er mag zijn. ‘We hebben een stad gemaakt met elkaar waar de burgers een heel positief oordeel over hebben.’ Wallage stelt zich bescheiden op. ‘Besef wel dat de burgemeester hierin slechts een factor in is.’

Burgemeesterschap als harnas
Hoewel Wallage zijn vertrek betiteld als het herwinnen van zijn vrijheid, moeten we niet denken dat zijn jaren in het Stadhuis een gevangenschap waren. Wijzend naar een van de vele stapels mappen: ‘Vrij zijn betekent voor mij niet iedere dag die blauwe mappen te moeten doorwerken. Dat je niet meer een soort dienstregeling volgt, met per kwartier een afspraak.’

Ook is de voormalig burgervader blij dat hij weer wat vaker zich kan uiten over politieke zaken. ‘Vrijheid betekent ook dat ik kan zeggen en schrijven wat ik wil.’ Want als burgemeester ben je toch op een zeker manier geremd. ‘Het is een soort harnas. Je bent van alle Groningers, je wordt niet geacht partijpolitiek bezig te zijn.’ Wallage heeft nog ruim de tijd om dat in te halen, want hij is niet van plan te stoppen met werken voordat hij zeventig kaarsjes mag uitblazen. Volgend jaar begint Wallage anderhalve dag per week als voorzitter van de Raad voor openbaar bestuur, maar hij zegt zich ook veel bezig te gaan houden met lezen en boeken schrijven.

Wees een speler, geen toeschouwer
In de herfst van een rijke loopbaan wil Wallage bepaalde ervaringen doorgeven aan diegenen die aan het begin van hun leven staan. ‘Het is belangrijk dat mensen zoals ik aan het eind jonge mensen vertellen hoe het is gegaan en verantwoording afleggen. De keren dat ik dat in gastcolleges heb gedaan vond ik heel leuk’

Wallage roept studenten op om zich breed te oriënteren. ‘Ik weet dat alles in punten wordt vertaald, als een soort permanente hordeloop. Maar je hebt maar één keer in je leven de kans je echt in dingen te verdiepen. Eigenlijk zou ook iedere student naar het buitenland moeten’ Politieke interesse moet zich vertalen in de betrokkenheid bij een organisatie. Bijvoorbeeld Greenpeace; het hoeft geen politieke partij te zijn. ‘Maar zorg dat je geen toeschouwer bent. De hele tribune zit al vol met toeschouwers. Zorg dat je een speler bent.’

Tekst: Randy Martens en Joost Knaap
Foto: Jan Luursema

Popularity: 6% [?]