Zoals bij iedere vakantie kun je door naar uiterlijkheden te kijken afleiden waar iemand vandaan komt. De Nederlanders zijn te herkennen aan de eeuwige oranje Unox mutsen en andere kleding met reclame. Een echte Hollanders ziet er de hele wintersport uit alsof die gesponsord wordt. Daarnaast zijn de Nederlanders te herkennen aan hun voorgebruinde gezichten, zodat ze in Nederland kunnen zeggen dat ze de hele week zon hebben gehad, zelfs als dit niet zo is.

Niet alleen de Nederlanders zijn makkelijk te herkennen, ook een Duitser en een Rus pik je er zo uit. De Duitser kun je herkennen aan zijn ouderwetse doch klassieke skipak en een dikke snor, een echte Gunther. Of je hebt te maken met de ‘hippe’ Duitser. Deze is te herkennen aan een high tech uitrusting. Een helm en mooie ski’s zijn niet genoeg. Wanneer je in de rij voor de lift staat te wachten halen deze types allemaal handige gadgets tevoorschijn om te laten zien dat ze alles van skiën afweten. Russen herken ja aan de stem, maar de vrouwen in het bijzonder aan de kleding. Ze hebben altijd veel te lelijke, glimmende jassen aan die waarschijnlijk ook nog eens veel te duur zijn. Daarnaast maakt het Russen niet zo heel erg veel uit hoe een jas er uit ziet als er maar bont op zit. Bont doet het altijd goed.

Wintersporters zijn niet alleen in te delen op basis van hun afkomst, maar op nog vele andere manieren. Zo heb je bijvoorbeeld de ‘voor de sier’ wintersporters, denk aan Gooische vrouwen. Deze mensen gaan wel op wintersport maar niemand weet eigenlijk waarom. Ze gaan ’s ochtends een keertje met de lift de berg op om daar dan de hele dag in de zon te zitten in hun skikleding, die ze dus duidelijk voor de sier aan hebben.

Dit type wintersporter staat natuurlijk lijnrecht tegenover de ‘fanatiekelingen’. Deze mensen gaan minstens drie keer per jaar op wintersport en nemen ’s ochtends om 9.00u de eerste lift naar boven om tegen een uurtje of 17.00 de laatste lift naar beneden te nemen. Nog liever nemen ze aan het einde van de dag de dalafdaling.

Een niet te missen categorie is die van de zatlappen en de roekeloze wintersporters. Dit zijn de mensen die dankbaar gebruik maken van het feit dat wintersport landen alleen maar halve liters schenken, want waarom zou je niet al om 12.00 zat zijn?! Deze groep zatlappen kan ook worden gerekend tot de roekeloze wintersporters want dit soort mensen denkt ook nog eens dat ze heel goed kunnen skiën. Dit heeft als gevolg dat deze mensen als een soort kanonskogel van de berg af schieten.

Een aparte categorie is de categorie van de ‘imagematige’ snowboarders en skiërs. Dit zijn de skaters van de wintersport. Deze mensen zijn vooral te herkennen aan kleding met felle kleuren, overdreven grote headsets, veel te grote broeken en veel te grote jassen. De jassen van deze mensen zijn oprecht zo groot dat ze soms over hun knieën hangen, je vraagt je af hoe deze mensen überhaupt nog kunnen skiën.

Tenslotte zijn de aller leukste wintersporters de kleine kinderen. Wanneer je een klasje kleine kinderen over de piste ziet slingeren kan je dag niet meer stuk. En wanneer ze niet in een klasje zitten, zie je deze kinderen over de piste heen scheuren alsof het een grote speeltuin is. Zonder vrees schieten ze overal voorbij en springen ze over iedere heuvel.

NB: Ondergetekende is overigens niet in een hokje te plaatsen. Deze persoon skiet en snowboard prachtig en doet op de piste nooit iets verkeerd.

De zaal is gevuld met stripliefhebbers, een merchandise-stand en twee beamers. De beamers vormen het strijdtoneel van vanavond, waar middels diverse duels de snelste stiftentrekker wordt beslist. Dat gaat als volgt. Het publiek bepaalt een onderwerp, de doppen worden van de stiften getrokken, en bedwelmd door een penetrante (doch verontrustend genoeg toch altijd weer licht bevredigende) benzinelucht dienen de tekenaars binnen twee minuten de ander te overtreffen met een fenomenale tekening. Om de strijd wat heter te maken had er wellicht wat muziek bij gekund, aangezien twee minuten wellicht wat lang is voor het publiek. De muziek van The Good, The Bad and The Ugly doet bijvoorbeeld vaak een hoop voor de spanning bij een op het eerste gezicht wat traag duel.

Voor de tekenaars is twee minuten echter weer wat kort, al weten sommige tekenaars verrassend genoeg toch hun eigen stijl te behouden. Laten we het daarom maar aan de kwaliteit van de concurrenten toeschrijven dat ondergetekende er meteen na de eerste ronde uit lag. Het is uiteindelijk de Groninger Siebe de Boer die als terechte finalist uit een bloedstollende finale komt rollen. Siebe wist ‘de begrafenis van Kapitein Iglo’ met een stel vrolijk dansende vissen treffend te illustreren.

Als het er echter op aankomt is zo’n schetswedstrijd wel grappig, maar natuurlijk niet waar je speciaal voor van huis gaat. Vanavond is daarom vooral de avond waarop de nieuwe stripexpositie wordt onthuld in het allereerste (!) stripmuseum van Nederland. Vergeet dat blije gebouw met het veel te hoge cola-of-sinas-met-een-zakje-chips-gehalte tussen de Media Markt en de McDonalds dat zichzelf het Nederlands Stripmuseum Groningen durft te noemen. De Vera is al sinds jaar en dag de enige gelegenheid waar Europese strips de plek krijgen die ze verdienen; namelijk op de muren van een gerenommeerd poppodium.

Bij binnenkomst springen de strips meteen in het oog, de muren zien er op deze manier niet zo kaal uit en momenten dat je niets te doen hebt hoef je niet zo lullig op je horloge te kijken. Waar de hele Nederlandse stripwereld nog steeds met behulp van literaire strips en stripmusea iets te hard probeert serieus genomen te worden, past deze laagdrempelige manier van exposeren beter bij de stripcultuur. Je hoeft immers geen liefhebber te zijn om van een grappige of goed getekende strip te kunnen genieten. Daarmee vallen ook direct de overeenkomsten tussen popmuziek en strips op: Voor de leek is het sfeermakend behang en voor de liefhebber zijn het kleine meesterwerkjes. Daarom komen ze ook veel beter tot hun recht in een ruimte waar beide types komen.

Bij verdere bestudering van de muurschilderingen blijken de overeenkomsten met de popmuziek vaak nog verder doorgetrokken. Zo is er een verstripping van toch één van de beste nummers van Guns ’n Roses te vinden, overigens tegelijk ook een voorbeeld van een zogenaamde comic-jam. Het idee van zo’n comic-jam is dat meerdere tekenaars bezig gaan met één enkele strip, en op die manier elkaar aanvullen of juist uitdagen. Een prachtig voorbeeld is de samenwerking tussen Bart Nijstad en Oskars Pavlovskis, waar Bart de nachtelijke escapade van een eenzame moordenaar op de voorgrond creëert terwijl Oskars zich uitleeft op een psychedelische achtergrond. En aan de andere kant van de zaal is een gevecht getekend tussen twee lichamen waarbij beide vechters door een andere tekenaar zijn getekend.

De expositie bestaat veelal uit creaties uit het Oostblok. Daarmee is het merendeel zwart en cynisch, maar op de goede manier. De strips worden nooit zwaar, en zien er vooral fantastisch uit. Dat geldt overigens ook voor de Nederlandse creaties. Met name Siebe, de eerder genoemde winnaar van de Sketch Battle, heeft in z’n dromerige strip over het weerzien van z’n jeugdliefde Terschelling echt een paar fenomenale kunstwerkjes verstopt. Mocht je binnenkort toevallig dus een tegenvallend afspraakje hebben in de Vera hoeven die stiltes in ieder geval niet zo pijnlijk meer te zijn.

Het Universiteitsmuseum is verstopt in een gangetje in de Oude Kijk in ’t Jatstraat. Er staat wel een bord buiten met informatie over de laatste tijdelijke collectie maar je kunt er ook zo voorbij lopen zonder het museum op te merken. Op het bord prijken de woorden ‘Beyond the stars. Reis naar de oneindige ruimte.’ Dit is een expositie van foto’s van de ruimte met als klap op de vuurpijl een planetarium waarin je de sterren kunt zien.

Van deze expositie waren we niet erg kapot. De foto’s waren wel mooi, maar er hing niets tussen wat niet met Google afbeeldingen te vinden was. Het spannende planetarium waarvoor we in de eerste instantie naar binnen gingen, blijkt in het echt een opgeblazen soort halve bol wat nog het meest doet denken aan een springkasteel minus de felle kleuren. Het staat midden in de expositieruimte, en er hangt dan ook een bordje bij dat de bezoekers verzoekt om stil te zijn als de planetariumshow bezig is. Dit is geen probleem: er zijn namelijk maar twee andere bezoekers in het hele museum.

Naast deze tijdelijke expositie, die te zien was tot 17 januari is er ook nog de vaste collectie. Deze bestaat uit de spreekkamer van Aletta Jacobs, en een museumzaal met allerlei verschillende voorwerpen. Als je naar de eerste verdieping loopt, kom je eerst langs een mooi glas in lood met daarin alle symbolen van de disciplines van de universiteit: een weegschaal voor rechten, een harp voor letteren en wijsbegeerte, een Bijbel voor godsdienstwetenschappen en een esculaap (een slang die om een staf kronkelt) voor de medische wetenschappen. Verder zien we nog het stadswapen van Groningen, een uil die voor wijsheid staat en een haan voor waakzaamheid, toorn, vreugde, verstand en overwinning op duisternis.

In de spreekkamer van Aletta Jacobs is haar originele hutkoffer en bureau te zien, en wat creepy instrumenten die vroeger werden gebruikt bij een bevalling maar verder niets waaraan een simpele museumbezoeker die gewoon grappige dingetjes wil bekijken zijn hart aan kan ophalen. Overigens staat er dan wel weer een kut op sterk water, waar wij absoluut kinderachtig en onvolwassen genoeg voor zijn om het grappig te vinden.

Dan de laatste zaal: dat is een mooie, statige, Harry Potter-achtige museumzaal met hoge houten vitrinekasten. Dit is de interessantste zaal van het museum, hoewel de voorwerpen wel een beetje in een willekeurige volgorde zijn opgesteld. Neem nu bijvoorbeeld de voorwerpen in kast zes: een model van een brandspuit, een apparaat om transport van stoffen in platenbladeren te meten, een schroef van Archimedes, een opgezette zilvermeeuw met experimentele eieren en een televisie. De rode draad is ver te zoeken, maar dit maakt voor de slenterende, makkelijke museumbezoeker niet uit. Er zijn namelijk genoeg mooie en interessante dingen te zien: een aantal menselijke schedels, allemaal van verschillende volkeren: een Amerikaanse neger (zo staat het letterlijk op het bordje), een Hottentot en een Javaan bijvoorbeeld. Aan de muur hangen ook een aantal slangen , er is een mummie en een aangespoelde zeeman in zijn houten kist, die in zijn leven waarschijnlijk een walvisjager bij Spitsbergen was.

Een leuke afsluiter was het gastenboek. Voor ons bezoek, had blijkbaar net een  brugklas het museum bezocht en het gastenboek volgeschreven met boodschappen als: ‘Hoi ik ben Bianca, ik zoek een leuke zonnen bril hihi’, ‘Cedric jonghu!!!!’ en ‘Hoi ik ben een geest ha haha’. Het museum stelt kortom niet zo heel veel voor, maar is prima om even heen te gaan in een vrij uurtje. Studenten hebben immers toch vrije toegang. Erg jammer dat de universiteit Doortje de vinvis wegdoet, want ze had het museum een stuk interessanter kunnen maken. Het museum is vanaf 16 februari weer open, van dinsdag tot en met zondag van 13:00 tot 17:00 uur.

Voor we de high lights van de Groningen door de ogen van een toerist zomaar vrijgeven moeten we toch eerst benadrukken dat het een raar gevoel is om met zo’n toeristen boekje door je eigen stad te gaan. Je hoopt toch stiekem dat je geen bekenden tegen komt, want leg dat maar eens uit! Daarnaast zorgt het boekje er meteen voor dat je je gaat gedragen als een toerist. Je kijkt alleen maar naar de gebouwen om je heen en je let absoluut niet meer op het verkeer. Zo irritant als je toeristen vindt, zo irritant waren wij op het moment dat we de tour deden. Gelukkig werden we opvallende genoeg nog wel een paar keer om de weg gevraagd dus konden we ervan uit gaan dat we er toch niet zo toeristisch uitzagen als dat we dachten. Wat een opluchting…

Tijdens de stadswandeling kwamen we erachter dat Groningen vroeger bijzonder veel Gasthuizen had. Je vindt bijvoorbeeld een Gasthuis in de Peperstaat, op de Rademarkt en in de Pelsterstraat. In deze gasthuizen werden door de eeuwen heen armen, zieken en ouderen verzorgd. Deze Gasthuizen bevatten allemaal kleine hofjes, waar overigens nog steeds mensen wonen en waar je met een beetje fantasie met gemak allerlei Middeleeuwse taferelen voor je ziet.

Nadat we een kaarsje haddeen gebrand in de Sint Josef Kathedraal, waarvan de toren overigens Dronkenmanstoren wordt genoemd, liepen we tegen een bijzonder kunstwerk aan. Iets wat een bewoner van de stad waarschijnlijk niet eens opvalt. Het was ons in ieder geval nog nooit opgevallen. Dit kunstwerk heet ‘De Boom’ en is te vinden aan het begin van de Heresingel. Het is een monument voor H.N. Werkman, deze man was lid van de kunstgroep ‘de Ploeg’. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leverde hij, in bedekte termen, kritiek op het nazibewind met als gevolg dat hij net voor de bevrijding werd gefusilleerd.

Als je de Heresingel uit loopt kom je bij het Hereplein uit, waar wederom een kunstwerk staat waar je met alle gemak aan voorbij fietst. Dit kunstwerk is een door A. Hesselink gebeeldhouwde versie van het schilderij ‘Langs moeders graf’ van de schilder Josef Israëls. Wanneer je dit schilderij googled met je ultra hippe smartphone zul je zien dat het beeldhouwwerk sprekend lijkt op het schilderij.

Van de Heresingel en het Hereplein is de stap naar de Herestraat letterlijk en figuurlijk, wat flauw, makkelijk gemaakt. Op de plek waar nu ongeveer de ingang van de Zara is, is op de grond te zien waar de vroegere stadspoort van Groningen, de Herepoort, gestaan heeft. De poort wordt gemarkeerd door natuursteen. Overigens wordt aan het eind van de Oude Botteringestraat ook een stadspoort gemarkeerd, maar dan door middel van een soort lichtbakken in de grond en aan de gevels.

Een klein hoogtepuntje is de Folkingestraat. Deze straat was het middelpunt van de Joodse buurt, vandaar dat zich ook in deze straat een synagoge bevindt. In deze straat zijn vijf kunstwerken te vinden die met het Joodse geloof zijn te verbinden. Waar deze kunstwerken te vinden zijn is overigens heel beroerd aangegeven, want wij zijn twee keer de straat heen en weer gelopen om ze te vinden. Dus daag jezelf eens uit en zoek deze kunstwerken. De kunstwerken waar het om gaat zijn: Allie van Altena – zonder titel, Marijke Gemessy – Het voorgesneden paradepaard, Joseph Semah – Galgal Hamazalot, Gert Sennema – Portaal en Peter de Kan – Ook hier. Succes!

Een gebouw wat ons studenten natuurlijk het meest interesseert is het Academiegebouw. Voor het gebouw het Academiegebouw werd, was het een begijnhof, een soort vrouwen klooster. In 1614 werd hier de tweede Rijksuniversiteit van Nederland opgericht.  Door de eeuwen heen zijn er drie verschillende versies van het Academie gebouw geweest en de huidige versie is gebouwd in neorenaissance stijl en is in 1909 in gebruik genomen. In de topgevels van het gebouw zijn vijf allegorische beelden te zien. Bovenin de middengevel is de Nederlandse Leeuw en het universiteitswapen te zien. Tussen deze twee afbeeldingen is een afbeelding te zien van Minera, godin der wetenschappen. Daaronder is de belichaming te zien van Scientia en Historia. In de linker topgevel is de belichaming te zien van Prudentia en in de rechter topgevel is de belichaming van Mathematica te zien.

Natuurlijk kunnen we de Martinitoren niet onbesproken laten, het is per slot van rekening de trots van Groningen. Voor het geval je ‘t gemist hebt, je kunt hem vinden op de Grote Markt, hij is 97 meter hoog en hij is te beklimmen. De Martinitoren is vernoemd naar Sint Maarten, de beschermheilige van de stad.

Het bovenstaande is uiteindelijk maar een kleine greep uit wat er allemaal te zien is tijdens zo’n stadswandeling en het is zeker de moeite waard om het eens zelf te ondernemen. Natuurlijk gaat niemand dat meer doen, want laten we wel wezen, wat je wilde weten over de stad weet je nu door dit stuk. Nu maar hopen dat de VVV niet boos wordt…

Mede mogelijk gemaakt door Annick Heit en boekje “Stadswandeling Groningen” van de VVV.

De hoofdcommissaris van een plaatsje in de Turkse periferie heeft de officier van justitie over laten komen uit Ankara. Er is een moord gepleegd in zijn jurisdictie en hij heeft een verdachte aangehouden. De officier komt diezelfde avond nog aan, en een groep politieagenten rijdt de steppe op om het lichaam te vinden. Tijdens de nachtelijke rit komen we er onder meer achter dat de hoofdcommissaris een ziek zoontje heeft, dat de officier van justitie een kleine blaas heeft en dat mensen gefrustreerd raken als ze ‘s nachts door een verlaten landschap rijden en maar geen lijk kunnen vinden.

Het verhaal wordt uitstekend verteld. De acteurs en de scriptschrijver verstaan hun vak uitstekend en de af en toe droge ondertoon maakt de kijker met enige regelmaat aan het lachen. Zo blijkt dat de verantwoordelijke politieagent vergeten is een lijkzak mee te nemen bij de zoektocht naar het lijk. Ook de lijkschouwing wordt buitengewoon expliciet in beeld gebracht, en toch zie je niets. Hilarisch.

Met zijn speelduur van tweeënhalf uur is Once Upon a Time in Anatolia niet de beste film om te kijken als je net een liter water en een glas bier hebt gedronken. Desondanks is de film geen moment langdradig en zal eenieder zich ongetwijfeld uitstekend vermaken.

Once Upon a Time in Anatolia draait de komende weken nog in Forum Images.

Een vrouw waar je van af wilt? Een rijke oom die op sterven ligt en jij aast op zijn fortuin? Goedkoop huisje kopen? Word notaris. Dan ben je bevoegd om deze ‘akten’ zelf op te stellen en zijn ze nog rechtsgeldig ook. “Bij notarieel recht houd je je voornamelijk bezig met belastingrecht, ondernemingsrecht, erfrecht, familierecht en het recht met betrekking tot onroerende zaken.”

Testament

Notarieel recht is een driejarig bachelorprogramma. Omdat het een vrij gespecialiseerde studie is, kun je weinig kiezen. Ideaal voor twijfeltrutjes dus. Naast alle theorie over belastingrecht, erfrecht en personen- en familierecht, leer je ook vaardigheden. Zo moet je een contract kunnen maken of een testament kunnen opstellen. Je volgt vakken als internationaal privaatrecht, belastingrecht 2, verbintenissenrecht en goederenrecht. Het internationaal privaatrecht bepaalt bijvoorbeeld welke wet van welk land telt bij het oplossen van een internationaal conflict. Belastingrecht spreekt voor zich, en verbintenissenrecht houdt zich bezig met verbintenissen tussen rechtspersonen. Een verbintenis is een handeling tussen personen. Goederenrecht behandelt het eigendom van spullen, maar in het geval van een notaris natuurlijk ook van huizen of appartementen.

In de masterfase schrijft je een scriptie en word je geconfronteerd met het indrukwekkende practicum notariële capita selecta. Met dit practicum leer je de verbanden en inzichten van de verschillende vakken van je studie combineren. Ook kun je kiezen uit een praktijkmaster, waarbij je meteen ervaring opdoet op een notariskantoor.

Beroepsperspectief

Bij de vorige editie van ‘studie uitgelicht’ hebben we het niet gehad over het beroepsperspectief. Want laten we wel wezen, wat is nou de kans op een fatsoenlijke baan als je Hongaars hebt gestudeerd? Bij notarieel recht is het echter een apart kopje waard. Als afgestudeerde kun je beginnen op de arbeidsmarkt als ‘kandidaat-notaris’. Als je dan daadwerkelijk notaris wilt worden, heb je nog een lange weg te gaan. Je zult dan namelijk eerst zes jaar stage moeten lopen op een Nederlands notariskantoor en de beroepsopleiding notariaat met succes hebben afgerond. Dat is echter niet je enige kans om over tien jaar in die Audi te rijden. Met de studie notarieel recht kun je namelijk niet alleen notaris worden. Je kunt je ook richten op een carrière in het bedrijfsleven. Als de woningmarkt weer een beetje is aangetrokken kun je waarschijnlijk zo beginnen in de onroerendgoedbranche. En je kunt je ziel verkopen en bij een bank gaan werken

Juridische factulteitsvereniging

Zoals elke zichzelf respecterende studie beschikt notarieel recht over een actieve vereniging. het gaat hierbij dan wel om de vereniging van de gehele faculteit rechten. De Juridische Faculteitsvereniging is echter bijzonder actief en organiseert praktijkdagen, excursies en zelfs sollicitatietrainingen. Bijkomend voordeel is dat je nu iedere dinsdag- of donderdagavond op de bar kunt gaan staan in café het Pleidooi.

Fris geschoren en met oude kleding aan stap ik met volle moed de bus in. Eindhalte 2007. Het jaar waarin ik examen deed. Twee 16-jarige meisjes zitten naast me druk te discussiëren over hun stageplek. “Ja ik wil wel iets in het ziekenhuis doen maar dan verkanker ik het voor mezelf als ik toch iets met wetten enzo wil doen weetje? Want ik ga hierna niet gewoon HBO doen hoor dikke lul..” Met zere oren luister ik het gesprek aan en tast ik in mijn rugtas, niet het ideale moment om m’n koptelefoon te vergeten. Een klein kwartier later stap ik uit en volg ik in tegengestelde richting het tegemoetkomende groepje scholieren dat richting de halte toeloopt.

Het hoekje om zie ik in de verte eindelijk de middelbare school die louter uit bijgebouwen lijkt te bestaan. Na een tijd vind ik de hoofdingang en besluit ik een klein rondje te lopen. Een sterk gevoel van nostalgie overkomt me en zodra ik de kleine mensen langs me heen zie lopen stromen me de gedachtes en gevoelens van die tijd als een lichtstraal binnen. “Wat vindt Carlijn van me? Hoe zou ik mijn haar dragen? Zal ik dat SO’tje van Frans over de vertaling van 20 woorden in godsnaam goed geleerd hebben? En is het niet belachelijk dat we in één week tijd én die Franse overhoring hebben én nog een tekentoets in moeten leveren? Wat ben ik, Einstein?” Oh de heerlijke onschuld van die tijd.

Eenmaal in de cafetaria vallen gelijk alle kliekjes op. Maar vooral hoe gemakkelijk ze nu al in te delen zijn: De overduidelijk studentenvereniging types bij elkaar, de toekomstige tienermoeders buiten rokend en de heerlijke bèta-studie mensen op de wc’s met hun boterham. Zoveel wijsheid kan ik ze meegeven, en zo weinig kan ik erom geven. Nadat ik op het rooster gegokt had waar ik bij wilde zitten (Economie) ging ik me toch maar bij de tienermoeders voegen om een sigaretje te doen. Terwijl ik het genotje aanstak besefte ik me iets dramatisch. Dit is het middelbaar. Roken is hier nog niet cool geworden, er roken hier namelijk alleen nog maar debielen.

Gelukkig werd ik door de bel gered en voegde ik me bij de menigte om bij het lokaal uit te komen. Blik op oneindig en naar binnen lopen. Daar gooide ik het boek open en probeerde onopvallend over te komen, totdat de docent de lijst afging. Met lady fortuna aan mijn zijde haakte hij halverwege af, vinkte iedereen aan en gaf aan dat hij het “allemaal wel geloofde”. Tijd om te studeren zou men denken. Maar niks bleek minder waar want natuurlijk zat ik bij de docent die niet in lesgeven geloofde, maar liever met iedereen in discussie ging. Voordat ik de kaft open gooide ging het al over het broeikaseffect en de consequenties die dat voor onze kinderen ging hebben. Een voortreffelijk scholier ging de leraar tegen met argumenten om en nabij het “Dat geloof ik niet.” en de klassieker “Ja maar dat denk ik niet hoor meneer.” Na een half uur gestaard te hebben op de woorden in mijn boek besloot ik het geheel wat spannender te maken. Ik ben tot dusver niet gesnapt dus dan lijkt het me wel nodig om even een tandje bij te schakelen: oftewel lekker in de discussie mengen.

De hele klas zwiepte op en we zaten met z’n allen heerlijk elkaars argumenten uit te pluizen en drogredenen aan te voeren. Voordat ik er erg in had was de tijd al voorbij en het experiment daarmee ook.

Lichtjes tevreden liep ik terug naar de bushalte. Is een middelbare school een ideale instantie om de studieboeken op tafel te leggen en keihard te blokken? Misschien niet. Maar is het een heerlijke manier om lekker oude gevoelens op te halen en te beseffen hoe wij als studenten een heerlijke tijd hebben gehad en hoeveel heerlijker we het nu hebben? Absoluut. En ach, we zijn allemaal jong geweest.

Onze dag begint op kantoor, aan de Noorderbinnensingel. Hier worden we hartelijk ontvangen door teamleider transport, Bram Hoeksema. Hij zal ons vandaag rondleiden en onze vragen beantwoorden. Na een korte uitleg van wat ons zo ongeveer te wachten staat, lopen we naar de eerste stop: de telefoondienst.

Telefoon

Hier ontmoeten we teamleider Micha, die vertelt dat de telefoondienst het zenuwcentrum van de organisatie is. Alle telefoontjes komen hier binnen voor elke vestiging. Dagelijks worden zo’n 60 tot 80 afspraken gemaakt voor het ophalen van goederen. Op een enorm bord aan de muur wordt keurig bijgehouden wat waar kan worden opgehaald. Zelf spullen brengen kan ook, en wordt veel gedaan.

Transport

Er wordt veel meer opgehaald dan we dachten. Iedere werkdag rijden er vier chauffeurs, die allen zo’n 25 huizen aandoen. Soms voor één enkel meubelstuk, maar soms ook voor iemands gehele inboedel. Hoewel de mensen die bellen zelf al vaak de afweging maken of iets nog verkoopbaar is, hebben de chauffeurs ter plaatse altijd nog het laatste woord. Als zij inschatten dat iets niet meer verkoopbaar is, laten ze het staan. Voor gekochte spullen kun je een uur lang gratis een bakfiets lenen of laten bezorgen, in de binnenstad kost je dit een tientje.

Magazijn

Onze volgende stop is het magazijn, waar net een vrachtwagen wordt uitgeladen. Het is altijd maar afwachten wat er hier binnen komt, vertelt teamleider Bert. Eetkamerstoelen en bankjes krijgt hij het meeste onder handen, maar ook boottrailers, designlampen en complete caravans heeft hij voorbij zien komen.

Ze weten er natuurlijk niet van alles de waarde. Google (en vooral Marktplaats) bieden dan vaak uitkomst. Onbekende bijzondere dingen houden ze eerst in opslag tot ze een beter beeld hebben van de waarde ervan. Echt dure of bijzondere dingen (bijv. schilderijen) gaan naar een veiling, in de winkel verkopen deze niet. Prijskaartjes van boven de 500 euro zul je dan ook niet zo snel tegen komen.

Werknemers nemen zelf ook wel eens wat mee. Ze kunnen een optie nemen op spullen, nog voor ze de winkel in gaan. Kunnen ze het niet betalen, dan gaat het onder dezelfde prijs de winkel in.

Kleingoed

Door naar de afdeling kleingoed, waar huishoudelijke artikelen terecht komen. Een deel hiervan is onbruikbaar en belandt alsnog bij de milieudienst. De rest wordt gesorteerd in grijze bakken met labels als ‘theepotten’ en ‘prullaria’ en vervolgens in een andere ruimte geprijsd.

Met de komst van internet en websites als Marktplaats komen er natuurlijk minder bijzondere spullen binnen, vertelt hij. Het is veel makkelijker geworden om erachter te komen wat iets ongeveer waard is en de meer waardevolle spullen verkopen mensen vaker zelf.

Teamleider Jan Willem vertelt ons nog dat er een keer een bom uit de Tweede Wereldoorlog is aangeleverd, waarvan niet direct duidelijk was of hij al onschadelijk was gemaakt. Die werd dus opgehaald door de opruimingsdienst met een gepantserde wagen. Ook is een keer een menselijke schedel gebracht, die na forensisch onderzoek niet afkomstig bleek van een misdrijf.

Werkplaats

Bram laat ons de werkplaats zien, waar Herman aan het werk is. In principe doet Mamamini alleen aan lichte reparaties, krijgen we te horen. In de werkplaats worden onder meer lampen en koffiezetapparaten getest en wordt alle elektronica nagekeken. En dat gaat grondiger dan je misschien zou denken; als wij de werkplaats bekijken draait er een wasmachine, waar elk programma van wordt getest.

Winkel

Dan lopen we naar de winkel zelf. Teamleidster Lilian vertelt dat er op maandag standaard 50-60 mensen buiten de deur staan te wachten op de opening. Dan staat er namelijk allemaal nieuw spul in de winkel. De vele vaste klanten, waaronder handelaren, weten dit.

Bram vindt het jammer dat handelaren soms de beste koopjes ertussenuit pikken om door te verkopen en vertelt dat hij liever ziet dat er mensen mee geholpen worden die niet veel te besteden hebben. Ze proberen de goederen zo te prijzen dat het voor handelaren niet meer interessant is  (te weinig winst voor hun) maar voor andere klanten nog steeds aantrekkelijk is.

Zonder studenten was Mamamini niet geworden wat het nu is, wordt ons verteld. Ze maken een groot deel uit van de klanten. Ze komen voornamelijk voor 2-zitsbankjes, 4-pits kooktoestellen, kasten, tafeltjes en algemene huisraad, maar ook de kledingafdeling is geliefd voor themafeestjes.

Boetiek

Bram rijdt ons tot slot nog naar Helpman, waar Mamamini een eigen boetiek heeft. Hier leidt Lenetta, teamleidster kledingsorteer, ons rond. Alle kleding en accessoires die bij welke vestiging dan ook binnen komen, worden hier eerst verzameld. De mooiste spullen komen in de boetiek zelf te hangen, de rest wordt later verdeeld over de andere vestigingen.

In de boetiek zelf loopt teamleidster Jolanda rond. Zij laat ons de collectie zien, waar zoals je verwacht broeken, jassen, riemen en hoedjes tegen komt, maar ook sieraden, beddengoed, handdoeken en bruidsjurken. Heel uiteenlopend dus en elke dag gaat er wel een nieuw rek kleding de boetiek in, krijgen we te horen.

Stichting/winst Idealisme

Mamamini is een ideële stichting en doneert alle winst aan goede doelen (afgelopen jaar 39.379 euro). Deze doelen worden elk jaar opnieuw uitgekozen door de werknemers zelf. Fondsen die te maken hebben met milieu, minima of werkgelegenheid kunnen een aanvraag indienen om gesponsord te worden.

Naast het feit dat Mamamini dus de winst aan goede doelen geeft, heeft het ook een sterk begeleidende/coachende functie, vertelt Bram ons nog. Het grootste deel aan personeel is vrijwilliger. Hier tussen zitten een hoop mensen met een bepaalde achtergrond, zoals een verslaving of geldproblemen. Zij missen soms nog een dagelijks werkritme en de discipline die nodig is op de arbeidsmarkt. Na drie jaar zien ze bij Mamamini deze vrijwilligers het liefst weer doorstromen naar de arbeidsmarkt.

Een mooie stichting met leuke werknemers.

Voordat er iets nieuws kan verrijzen moet er natuurlijk eerst van alle oude lelijke rommel af. Het gebouw waar de VVV huisvestte is inmiddels tegen de vlakte, het voormalig Friesland Bank gebouw zal eind februari ook tot stof zijn vergaan. Ondertussen, aan de achterkant van Vindicat, draait de sloopkogel overuren.

Verhuizing Vindicat:

De verhuizing van Groninger oudste studentenvereniging heeft behoorlijk wat voeten in de aarde. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat Vindicat een tijd dakloos zal zijn, er wordt daarom eerst nieuw gebouwd en daarna wordt het huidige pand pas afgebroken. Vanaf 3 maart 1815 heeft Vindicat haar eigen pand Mutua Fides genaamd. Na de Tweede Wereldoorlog begon Vindicat behoorlijk te groeien, bij gebrek aan een pand (het toenmalige pand was afgebrand bij de bevrijding) heeft Vindidcat 9 jaar heen en weer gezworven in het centrum van Groningen alvorens het huidige Mutua Fides aan de Grote Markt  27 klaar was. Op de plaats van het voormalig Scholtenshuis werd in 1954 deze sociëteit geopend. Vindicat zal met de verhuizing 23 meter verderop  alweer haar 8^e Mutua Fides betrekken.

Foto: Ewoud Rooks

Het nieuwe gebouw is ontworpen door architectenbureau De Zwarte Hond, en heeft dezelfde functies als het huidige gebouw. Het krijgt wederom een balkon aan de Grote Markt met daarbij een nieuw dakterras aan de Nieuwe Markt zijde. Het gebouw is vanaf binnen uit ontworpen, de verschillende ruimtes zijn immers het belangrijkste van Mutua Fides.

Nadat de corpsballen goed en wel verhuisd zijn kan de sloopkogel door het huidige Mutua Fides. Wie de nieuwe buren van de Vindicaters worden, is nog een groot vraagteken.

Oostzijde Grote Markt

De complete oostwand van de Grote Markt zal een indrukwekkende 17 meter naar voren komen, zodat de Grote Markt ‘intiemer’ wordt. Door de verplaatsing komt er aan de achterzijde van de nieuwe oostwand ruimte voor een nieuwe markt die de verrassende naam ‘Nieuwe Markt’ krijgt. Opvallend aan de plannen voor de oostwand is het feit dat er al fanatiek gesloopt wordt maar er nog vrijwel geen plannen bekend zijn voor de invulling tussen het nieuwe Vindicat en de Poelestraat. Er zal een doorgang naar de Nieuwe Markt komen maar verder is het nog een groot blanco vel. Navraag leverde op dat de architecten inmiddels bekend zijn en er plek voor horeca en winkels komt, no shit.

Het Groninger Forum

Achter de nieuwe oostwand komt het Groninger Forum, een geheel niet onomstreden cultuurtempel. De strijd om het Forum  duurt al vanaf 2004 en zal waarschijnlijk pas over zijn als het complete gebouw er staat. Het Forum moet een huis van cultuur en informatie worden, met onder andere Forum Images (filmhuis), de bibliotheek en een debatcentrum. Daarnaast zal het Forum de skyline van Groningen mede gaan bepalen, met 46 meter hoog komt het ruim 70 miljoen euro kostende gebouw tot aan de 2^e krans van de Martinitoren. In 2016 moet het gebouw in vol ornaat te bewonderen en te bezoeken zijn, de kans is echter groot dat het  iets later wordt. Zoals dat gaat met grote projecten zijn er altijd vele beren op de weg en strooien allerlei instanties zand in de motor. Vertraging ligt dan ook nu al in de lijn der verwachting.

Al met al moet de gehele oostwand in 2016 klaar zijn. Groningen heeft dan een stukje lelijke binnenstad ingeruild voor nieuwe hippe nieuwbouw. Het zal dan nog wel een paar jaar duren voordat het nieuwe gedeelte zijn publiek gevonden heeft en zich definitief settelt aan de oostzijde Grote Markt. Tot die tijd is het stofhappen aan de Grote Markt.

Facts & Figures oostzijde Grote Markt:

• Kosten: Het totale project kost een slordige 190 miljoen euro.
• Aantal nieuwe gebouwen: 6
• Nieuwe functies: weinig tot geen, vooral opkalefateren van het aanzicht.
• Tijdsbestek: eind 2011 tot 2016

Groninger Forum:
-        46 meter hoog
-        oppervlakte: 17.000 m2
-        kosten: 71 miljoen euro
-        exploitatieraming:
-        kosten: 14.2 miljoen per jaar
-        opbrengsten: 13.9 miljoen per jaar

Het ligt iets uit de route aan de pittoreske Noorderhaven, preciezer gezegd in de Amelanderbocht waar vroeger de boot naar –drie keer raden- Ameland vertrok. Het publiek is iets ouder dan u gewend bent in de Tap en ook iets beschaafder. Het is van oudsher een plek waar kunstenaars, journalisten en politici zich thuis voelen. Waarschijnlijk vanwege de vele donkere hoekjes waar je obscure politieke deals kan sluiten. Tot voor kort was dit dan ook het kroeg-bolwerk van de PvdA waar de lokale machtshebbers de politiek met andere middelen voortzetten. Waarschijnlijk is menig belangrijk besluit hier onofficieel en onder invloed genomen. Het laatste vermoedde u vast al. Na een korte sluiting in 2007 vanwege een wisseling van eigenaar verplaatste het deel van de politiek dat er toe doet zich naar De Wolthoorn.

Het letterlijk eeuwenoude gebouw ademt historie. Eenmaal binnen loop je meteen tegen een restant van de oude stadsmuur op dat onderdeel van het gebouw is. In de kelder is een zeer oude ‘mandelige’ put te vinden, wat betekent dat deze verplicht gedeeld moest worden met de omliggende panden. Vanuit de Hondsrug sijpelt daar kristal helder water omhoog. Uit die put werd vroeger het water gehaald waarmee het Sleutelbier gebouwen werd waar het etablissement natuurlijk zijn naam aan te danken heeft. Nog verder terug werd uit deze put traditioneel Kluun bier gebrouwen, een Groningse biersoort met onverkwikkelijke hoeveelheden onvergistbare bestanddelen schijnt zo goor te zijn dat het niet eens een pagina op Wikipedia heeft. Het kan zijn dat dit de laatste schriftelijke vermelding zal zijn van deze rudimentaire drank.

Recht boven de put in de lage kelder staat het eeuwenoude teken IHS met een kruis daarboven. Dat staat volgens de overlevering van het gebouw voor In hoc signo vinces, wat zoveel betekent als ‘in dit teken zult u overwinnen’. De beroemde uitspraak van de aartsengel Gabriel aan keizer Constantijn waarna de Romeinen Christelijk werden. Het is een herinnering aan de tijd dat onderdrukte katholieken in die kelder verborgen diensten hielden ten tijde van de Republiek der Verenigde Nederlanden. De eigenaresse van De Sleutel probeert samen met architect Jurjen van der Meer van de Zwarte Hond de kelder bij het establishment te betrekken, maar zoals altijd ligt een of andere ambtenaar dwars omdat de kelder niet overal de benodigde hoogte heeft. Het zou zomaar kunnen natuurlijk dat iemand zijn schedel splijt tegen een laag deel van het plafond omdat in de horeca vergunning staat dat het er minstens 1.80 hoog is.

Op de bovenverdieping ligt letterlijk nog graanresten in de hoeken van de tijd dat het een graanopslag was. “We gaan dat ook niet opruimen want dat heeft wel wat”, aldus de eigenaresse Ineke de Boer. Het is bijzonder te zien dat de 400 jaar oude balken de nieuwere overleefd hebben. Die zijn veelal doorgebarsten onder het gigantische gewicht van een verdieping vol graan. Groningen was in de Gouden Eeuw een belangrijk centrum van graanhandel. De slimme kooplieden kochten graan in wanneer het goedkoop was en wachtten vervolgens op een hongersnood ergens aan de Oostzee om vervolgens hun graan voor recordprijzen te verkopen. Misschien moreel verwerpelijk maar veel lucratiever dan de specerijenhandel in het Verre Oosten. Zo’n Martinitoren was natuurlijk indertijd ook een exorbitant kostbaar prestigeproject.

De Sleutel is Bert Visschers favoriete café, hij noemt het een “klein museum”. Dat is niet alleen zo vanwege de historie maar ook vanwege de kunst aan de muren. Er hangen vele schilderijen van de beroemde schilderes Olga Wiese waarvan je ook schilderijen kan zien hangen in De Wolthoorn, waar de schilderes zelf ook regelmatig te spotten is met haar grijze hond. Op het plafond hangen door haar geschilderde panelen die in de Blauwe Engel hingen toen dat nog een chique tent was zoals te lezen viel in het Kroegportret over de Drie Gezusters. Ja dat kunt u zich nu niet meer voorstellen.