Waterfiets
De waterfiets heeft altijd een soort epische status uit de vroege vakantiejaren in het immer zonnige zuiden van Europa. De waterfiets in de Groninger grachten was echter niets vergeleken met dat. Huilen, nee, janken met de pet op. De rotor (het aandrijfmechanisme van de aqua-verhikel) was echt superkut. Veel te klein, waardoor de topsnelheid op een schamele 2.4 km per uur bleef steken. De rotor was zelfs zo kut dat je beter achteruit kon varen, dat gaat sneller. Voor een rondje gracht mag je Tom Boonen wel vragen om te trappen, misschien dat je het dan binnen twee uur redt. Was er dan he-le-maal niets goed aan de waterfiets? Een klein pluspuntje is er wel: de bierhouders achterin waren prima. Van Betty hebben we overigens geen kwaad woord gehoord over de waterfiets, zij genoot met volle teugen. (Huub Kappert)

Kano
Voor acht euro kun je met hart en ziel twee uur lang de Groningse grachten doorpeddelen. De kano is voor de motorisch begaafden prima te besturen. De peddels zijn wel net iets te kort, waardoor natte kleren moeilijk te omzeilen zijn, maar dat hoort er ook een beetje bij natuurlijk. In vergelijking met andere opties beweeg je je bovendien als een speer door het nat. Met slechts een paar krachtinspanningen laat je waterfietsers en zwemmers op je dooie gemak meters achter je. Eerlijk is eerlijk, na een uur heb je het eigenlijk wel gezien, zeker als je de binnenstad al goed kent. Heel veel speciaals, op een paar exotische duiven die zich verschuilen onder brugjes, is er dan ook niet te zien. Bij mooi weer evenwel een leuke tijdbesteding. Ga je liever met z’n tweeën, dan ben je twaalf euro kwijt. (Robin van der Sar)

Zwemmen

Ook zwemmend kun je de gracht trotseren. De voordelen van zwemmen zijn dat het gratis is, je kunt overal makkelijk het water in en uit via de trappetjes, het is goed voor je conditie en je krijgt er een fantastisch lichaam van. Er zijn alleen wel een aantal dingetjes waar je op moet letten voordat je jezelf het water in laat glijden. Een tip is bijvoorbeeld om dicht met je lichaam tegen het wateroppervlak te gaan zwemmen, omdat er nogal veel fietsen, gebroken glas, roestige blikjes en gezonken roeibootjes op de bodem liggen waaraan je je lelijk kunt openhalen. Je moet ook niet letten op de slijmerige laag groene slib die zit vastgekoekt tegen de oever, want daar wordt je niet erg gelukkig van. (Lisanne Wieringa)

Rondvaart

Naast al het overige watervermaak kan men ook traditioneel gaan in Groningen: jawel, dé rondvaartboot! Omdat je Groningen op zo’n andere manier meemaakt op het water, aldus www.rondvaartgroningen.nl. Toegegeven, het is ook knettergezellig zo met zijn allen in een bootje. Wie een need for speed heeft is hier echter niet aan het juiste adres, u tuft toch al gauw met een verbluffende één knoop per uur gestaag door de grachten. Ideaal voor een bedrijfs-, commissie- of een ander sociaalnetwerk-uitje met mensen die je eigenlijk maar matig mag, maar waar eens in de zoveel tijd ‘iets leuks mee doen’ min of meer obligaat is. Als namelijk alle irrlevante gespreksstof al opgedroogd is, maar iedereen nog te nuchter is voor de sappige kantoorroddels kan je nog altijd doen alsof je gefascineerd bent door gebouwen die je drie minuten geleden al zag en voor de komende twee minuten nog gaat zien. Ikzegdoen! (Iris Strangmann)

Bootje huren (Studentenkrant Beste Keus!)

Op een mooie dag heerlijk ontspannen met een bootje door het waterglijden. Dit is wat ons betreft de beste optie uit de test. Ja, het kost je iets meer dan de kanoprijs, maar je krijgt er dan ook veel voor terug; ruimte natuurlijk, jaloerse blikken van passanten op het droge en, niet onbelangrijk, een eenvoudig te bedienen motortje! Zweten hoeft dus niet, terwijl je wel als een speer door het water gaat. Je kunt dus ook een stukje verder gaan, bijvoorbeeld richting het Paterswoldsemeer. Bovendien kun je er met z’n zessen in, waardoor de prijs per persoon toch erg mee valt. Hapje en drankje mee, genieten geblazen! Via de site reserveer je bij twee sympathieke studenten een authentiek stalen grachtenbootje, dat overigens verrassend wendbaar is. Dit kan voor twee uren maar ook per dagdeel. Van te voren boeken is uiteraard verstandig maar ook de impulsieve waterliefhebbers kunnen er vaak nog terecht. Totaal hebben ze drie bootjes in de aan-bieding van verschillende grootte. s´ Zomers ook ’s avonds te huur (tot zonsondergang). Doen! (Robin van der Sar)

Info: www.boothurengroningen.nl

Fotografie: Tim van Veen

Het is weer verkiezingstijd en de beloftes vliegen je om de oren. Met zaken die de gemiddelde student minder kunnen schelen dan een matchend paar sokken proberen partijen de kiezer over de streep te trekken. Ongeveer 65 procent van de studenten brengt geen stem uit. Weet een meerderheid van de studenten heel goed dat de Universiteitsraad er niet toe doet? Of laten te veel studenten het na een verschil binnen de RUG teweeg te brengen?

Ze hebben gelijk hoor, de meerderheid. De U-Raad legt een film van democratie over besluiten die toch wel worden genomen. Alles wat er in de oude vergaderzaal in Oude Boteringestraat 44 gebeurt, dient slechts om van boven opgelegde maatregelen van enige legitimiteit te voorzien. Het College van Bestuur heeft slechts de goedkeuring van één partij nodig om beleid te kunnen maken. En als doorgewinterde bestuurder is het niet erg moeilijk onervaren studenten tegen elkaar uit te spelen. Dat zagen we duidelijk in de besluitvorming rond het Bindend Studie Advies, waarin geen van de studentenpartijen er in is geslaagd concessies bij het College los te peuteren. En dan kan je als studentenfractielid met je iPad en je strop-das nog zo hard van leer trekken tegen de hoge heren, ze geven je een kluitje en wijzen naar het riet.

Nee, dat beeld is toch wel iets te zwart geschetst. De lijsttrekkers van de drie studentenfracties, Maarten de Wit voor de SOG, Gabi Wals voor Lijst Calimero en Berthil Bos voor de GSB zijn strijdvaardig. Maarten: “Vooral dit jaar is stemmen belangrijk. Volgend jaar willen ze het BSA uitbreiden naar 50 punten. We hopen dat studenten zich eindelijk eens bewust worden dat een stem op de medezeggenschap meer is dan het realiseren van pinautomaatjes.”

De huidige SOG fractie heeft zich niet nadrukkelijk tegen de ophoging van het BSA uitgesproken, maar koos ervoor blanco te stemmen. Wellicht neemt de SOG onder Maarten een duidelijker profiel aan: “Je moet studenten motiveren beter te gaan studeren en niet met een machtsmiddel als het BSA. Als ik tegen jou zeg, ik schiet je in je knieën als je geen veertig punten haalt in een jaar, no shit Sherlock, dan gaat iedereen wel veertig punten halen. Dat het BSA werkt stond op voorhand wel vast.”

Lijst Calimero wordt dit jaar aangevoerd door Gabi. Minder oorlogstaal van haar kant: “Het BSA heeft een verwijzende functie. Studenten zijn door het BSA sneller op hun plek. De uitval in het tweede en derde jaar wordt daardoor minder. En het heeft een selecterende functie, op het moment dat je je BSA haalt, dan weet je dat je goed genoeg bent voor je studie.” De gemakkelijkste partij wil Gabi Lijst Calimero niet noemen: “We zijn wel de flexibelste partij. We denken mee met het College van Bestuur. Als het gaat om samenwerking zijn we er.” Waarin de kuikens van Calimero zich echt onderscheiden is met hun voorstel elke docent een basiskwalificatie onderwijs te laten halen en vak evaluaties openbaar te maken. Maar waar ze nog de meeste kiezers mee over de streep trekken is ongetwijfeld hun voornemen de kwaliteit van de koffie uit de automaten te verbeteren.

De studentenpartij met het duidelijkste profiel is de GSB. Deze link-se baarddragers (die van Berthil komt er vast nog) waren de enige die tegen het BSA hebben gestemd. Berthil: “Wat de rest doet moeten ze zelf weten. Wij zijn principieel. De GSB staat voor toegankelijkheid van onderwijs.” De GSB doet meer dan nee zeggen. Als enige partij komen ze met een alternatief om de prestatie van studenten te verbeteren. “Wij zijn wel heel erg voor het idee van matching gesprekken. Matching is zeer intensieve voorlichting. Je helpt studenten de beste keuze te maken. En dát is de grootse component van uitval in het eerste tweede en derde jaar, verkeerde studiekeuze.” Goed idee, matching. Maar de student wil koffie en laptopkluizen en dan haalt de GSB ook dit jaar maar één zetel. Berthil blijft principieel: “Vijf laptop kluizen meer, dat is leuk. Maar matchingsgesprekken vinden we toch echt leuker. Liever één zetel op inhoud dan tien op Max Havelaar.”

Op 21 mei zijn de verkiezingen weer voorbij, dan stoppen we de gekozen leden in de Oude Boteringestraat 44 en worden we niet meer lastig gevallen op het Broer- en Harmonieplein. Toch is het belang van stemmen nog nooit zo groot geweest. Je kan natuurlijk ook je verkiezingspop-up weg blijven klikken en tegen je vrienden verklaren dat je het fantastisch vindt, het BSA van 50 punten in elk jaar. Succes.

Tekst en fotografie: Tim van Veen

Geen bundeling gag-strips dit keer, maar een heuse graphic novel(le), waarin twee korte verhalen over de antiheld staan te lezen. Mark Retera keert ermee terug naar het verleden van zowel zijn personage als zichzelf. In de twee short stories lezen we hoe Dirkjan/Retera zich wanhopig probeert vast te klampen aan de herin-nering van een middelbare school verliefdheid, op een manier die eerder ontroert dan op de lachspieren werkt. Juist daarin zit hem het gedurfde van de strip: Retera heeft zijn vertrouwde formule volledig laten varen en ingeruild voor een integer, kwetsbaar verhaal waarin nauwelijks een grap valt te ontdekken. Voor verstokte Dirkjan-fans zal het resultaat misschien een teleurstelling zijn, maar De Foto en de Mandarijn is zonder meer het sterkste werk dat Retera tot op heden heeft afgeleverd.

Ook teken-technisch verlegt Retera zijn grenzen. Dankzij het format van het langere verhaal, en het trage tempo waarmee dat verloopt, heeft de tekenaar de kans om meer aandacht aan de afzonderlijke plaatjes te besteden. Niet voor iedere lezer zal het verschil direct te zien zijn – het sukkelige figuurtje van de hoofdpersoon is nog steeds uit duizenden te herkennen – maar de twee verhalen maken duidelijk dat Retera een sterk gevoel heeft voor compositie, beeldregie en vooral omgevingen. Let met name eens op zijn sfeerimpressies van de Franse hoofdstad.

Met De Foto en de Mandarijn heeft Retera een strip neergezet die misschien eerder in de smaak valt bij Dirkjan-haters dan liefhebbers, maar waarmee hij bovenal laat zien dat zijn positie als één van Nederlands prominentste striptekenaars alles behalve onverdiend is.

Tobias Rutteman

Zij hebben de inmiddels zestien jaar oude kroeg overgenomen op 4 april 2004. Voordat Roezemoes bestond, zat er ook al een café in hetzelfde pand. Jolanda vertelt dat sommige oud-studenten van in de vijftig, zestig hier nog steeds komen met hun studerende kinderen en vertellen “waar wij vroeger altijd kwamen.

”De naam van de kroeg komt van het gezellige achtergrondgeluid dat je hoort als je hier een drankje komt drinken of een hapje komt eten. Wat Roezemoes eigen maakt, is dat ze heel veel Hollandse stamppotten serveren. Jolanda zegt dat ze op het gebied van eten wel met de trends meegaan, maar dat de stamppotten altijd blijven. Ook ‘typisch Roezemoes’ (zo staat het ook op de menukaart) is de Groningse rijsttafel, waar overigens helemaal geen rijst in zit. Dit is een pannetje kapucijners met spek, geserveerd met gesnipperde ui en appelmoes. Voor €8,50 heb je zo’n pannetje, en het is perfect katervoedsel: zoutig en vettig.

Het pand waarin Roezemoes zit stamt uit het einde van de 16eeeuw. Alleen de balken in het pand zijn nog origineel. En de kogelgaten. In de buitenmuur zijn kogelgaten te zien van het Beleg van Groningen in 1672, door de bisschop van Münster. In het voorjaar staan er dan ook regelmatig voor de voorgevel van het gebouw groepjes toeristen de kogelgaten te bewonderen. Ook Lucky Fonz III is blijkbaar een liefhebber, want hij schijnt afgelopen zomer regelmatig gespot te zijn bij Roezemoes op het terras, wat veel teweeg bracht bij het vrouwelijke personeel.

Vroeger werd er in Roezemoes vaak live-muziek gespeeld maar daar zijn ze mee opgehouden omdat de muziek rond half negen begon en dan zaten er nog mensen te eten. Vincent: “Dat ging elkaar bijten. Bovendien is het een oud pand, dus de geluidsisolatie is gewoon niet heel goed.” De achterburen waren daar niet blij mee, en dus is er maar voor gekozen om met de muziek te stoppen. Wel kun je op vrijdagavond nog altijd pokeren in Roezemoes en lopen er eenpaar Roezemoes-bowlingteams rond.

Roezemoes is niet echt een typische studentenkroeg. Het trekt een heel veelzijdig publiek. De prijzen zijn wel echt ‘eetcafé’: het duurste gerecht op de kaart kost 15 euro. Het Gedempte Zuiderdiep komt steeds meer als uitgaansgebied op de kaart te staan, nu er weer meer barretjes en kroegjes opengaan. Roezemoes draagt hier zeker aan bij.

Tekst: Lisanne Wieringa
Foto: Tim van Veen

De plakkaten worden niet gemaakt omdat het commercieel zo vreselijk verantwoord is, of omdat het aan de vergadertafel geopperd is onder het kopje ‘brainstormen’, maar gewoon omdat het kan. De heren proberen met de posters in te springen op de actualiteit, maar vooral om mensen na te laten denken. Dat daarbij de posters op meerdere manieren geïnterpreteerd kunnen worden is alleen maar mooi meegenomen. “De boodschap hoeft niet meteen duidelijk te zijn, men-sen mogen best een beetje nadenken over wat ze zien”, aldus Martijn.

De vraag is natuurlijk hoe de posters tot stand komen. Martijn: “Heel simpel eigenlijk, wanneer iemand hier op de vloer een goed idee en een half uurtje tijd heeft is de volgende poster zo geboren. Even printen en op-hangen maar! Alles mag, er zijn geen regels of voorrangsposities. Er zijn ook geen afspraken over hoe lang een poster hangt.” Gerard Jan vult aan: “Dat is soms best irritant. Heb je net een geniale poster gemaakt, komt Martijn twee dagen later met een andere poster die hij erin hangt. Maar ja, dat is ook weer het leuke.”

De posters zijn ook nuttig om wat dingetjes uit te proberen; zo hebben de boys met een poster over het Groninger Forum een A0 formaat uitgedraaid, door de papierversnipperaar heen gehaald en vervolgens weer aan elkaar geplakt. Opvallend goed te lezen van een afstandje en een leuk format volgens omstanders.

De vraag is: Is dit kunst of kut? Om-dat de poster steeds wisselt is het lastig een eenduidig antwoord te ge-ven. De gemiddelde kwaliteit van de posters is echter dermate hoog dat de term ‘Kunst’ hier zeker op van toepassing is.

Huub Kappert

de; m –mies minderjarig lichaam (0 – 2,5jr) om erotische handelingen op te oefenen, zonder het risico op afwijzing of vernedering. Niet te verwarren met de Canadese folkrockgroep.

A: “Zeg Robert, wat vind je van onze crèche test dummies?”
B: “Mmm Mmm Mmm Mmm”

Meteen in de eerste scène krijgt de kijker het zwaar te verduren; een leerling op de basisschool ziet in de pauze dat zijn juf zich in haar klaslokaal heeft verhangen. Al gauw komt de Algerijn Bachir Lazhar op het toneel als vervangende leraar. Langzaam wordt duidelijk dat zowel Lazhar als het bestuur van de school te maken heeft met een trauma dat het liefst zo diep mogelijk wordt weggestopt. In het klaslokaal wordt het verbergen natuurlijk steeds moeilijker, en langzaam stellen de leraar en de leerlingen zich meer en meer voor elkaar open.

De film draait voor een behoorlijk deel op de acteerprestaties; het wordt pijnlijk duidelijk dat zelfs minderjarige Fransozen beter acteren dan onze toneelspelende BN’ers. Dat de film constant blijft boeien heeft echter vooral te maken met de manier waarop de scènes plotseling kunnen wisselen in gemoedstoestand. Met basisschoolkinderen zit er geen adempauze tussen een grappige opmerking en een bloedserieus gesprek. Het ene moment wordt er gelachen om het belachelijke woord ‘defenestration’ (‘iets of iemand uit het raam gooien’), een tel later rouwt de klas om de zelfmoord van hun juf.

In een verhaal dat zich makkelijk laat raden is het de kinderlijke spontaniteit die de spanning moet bewaren. Dat werkt gelukkig uitstekend, zonder daarbij zoetsappig of onrealistisch te worden. Uiteindelijk weet Monsieur Lazhar de kijker daarmee vaak genoeg te verrassen om met veel plezier te blijven kijken naar een flinke dosis ellende.

Johan Stolk

Naast theatermaakster is Paulien Cornelisse ook columniste bij NRC Next. Elke week schrijft zij hier over haar bevindingen over de Nederlandse taal. In 2010 toonde zij aan dermate veel inspiratie te hebben om haar eerste boek te schrijven: ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’. Daar zijn inmiddels meer dan vierhonderdduizend exemplaren van verkocht.

In deze opvolger van ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ beschrijft Cornelisse nog een reeks spreektaalkundige verschijnselen die haar in de loop der tijd zijn opgevallen. Hierbij laat ze weinig ongemoeid. Zo komt de nuance tussen porno-Duits en nazi-Duits ter sprake, een Thais restaurant in Geneve genaamd Chez Porn en ook wat nou precies leuk-leuk is. Misschien niet de dingen waar je altijd al een verklaring voor hebt willen hebben, maar het is evengoed best vermakelijk.

Vlotjes keuvelt Cornelisse dan ook een boekje vol met geestige dingetjes en ludieke observaties. Af en toe worden de stereotypes en verfrommelde zegswijzen naar mijn smaak wel erg kritisch afgebrand maar gelukkig presenteert ze het allemaal erg vanuit zichzelf en niet als algemene waarheid. Tijdens optredens in televisieprogramma’s en in het proloog van het boek benadrukt de schrijfster dan ook dat zij zichzelf niet wil neerzetten als taalpurist. Mensen die elk foutje uitmelken, zijn volgens Cornelisse namelijk “een beetje treurig, en hebben vast slechte seks en vies eten gehad”.

Erg vernieuwend en spectaculair is het dus allemaal niet, maar heb je iets met taal dan kun je met ‘En dan nog iets’ zeker wel twee of drie uurtjes doden in de trein. Echt onthouden zal ik het allemaal niet, maar volgens mij is dat ook helemaal niet de bedoeling.

Annick Heit

Rhythm & Blues Night 2012
Datum: 28 april
Locatie: De Oosterpoort, Groningen
Beschrijving: Rhythm & Blues Night is een festival dat al bijna een kwart eeuw de internationale top van de blues onder een dak brengt. Elk jaar bezoeken zo’n 3000 bluesliefhebbers dit evenement in De Oosterpoort.

INDIAN SUMMER
Datum: 16 juni
Locatie: recreatiegebied Geestmerambacht, Broek op Langedijk
Beschrijving: Indian Summer is een festival met een eigen sfeer, een eigen publiek en een avontuurlijke muzikale aanpak. Het is een onderscheidend festival met een mix van pop-rock en dance. Opvallend aan dit festival is dat het ook ruimte biedt aan liefhebbers van de 80’s & 90’s. Ook heeft het een 3FM Serious Talentstage en zelfs een theater. In een speciale ‘festival area’ komt het groene karakter en het creatieve hart van het festival volledig tot uiting.

Parkpop
Datum: 24 juni
Locatie: Zuiderpark, Den Haag
Beschrijving: Parkpop is het grootste gratis popfestival van Europa en ieder jaar staan er grote namen op het programma. Naast muziek is er ook een markt met meer dan 200 kramen aanwezig, waar je onder andere zeldzame collectors-items, posters en kleding kunt vinden.

Melt!
Datum: 13 juli t/m 15 juli
Locatie: Grafenhainichen, Duitsland
Beschrijving: Melt! is het enige Duitse festival dat indierock verbindt met elektronische beats. Het festival programmeert een mix van live optredens en DJ’s, pop, rock en elektronica. Het bijzondere van het festival is de locatie. Het vindt namelijk plaats in een openluchtmuseum van enorme machines uit de twintigste eeuw.

18 Hours
Datum: 14 juli
Locatie: Balkhaventerrein, Zaandam
Beschrijving: Dit 18 uur durende underground festival doopt het Balkhaventerrein om tot een waar speelparadijs voor liefhebbers van techno, techhouse, minimal en deephouse. Dit festival is geïnspireerd door het Duitse nachtleven dat 18 uur lang door gaat.

APPELSAP (alleen al voor de naam zou je erheen gaan)
Datum: 31 juli
Locatie: Oosterpark, Amsterdam
Beschrijving: De organisatie van dit festival is in samenwerking met MTV. Appelsap positioneert zich als een vernieuwend, multicolored, kwalitatief muziekfestival. Appelsap wil meerdere stijlen vanuit zijn Hiphop-roots samenbrengen voor een groter publiek.
Naast hiphop en soul krijgen elektronische muziek en hedendaagse jazz dit jaar een definitieve plek op dit festival. Het festival wil het kleinschalige gevoel behouden en zet dit naast kwalitatieve muziek, de sfeer en gezelligheid boven aan de prioriteitenlijst.

Into The Great Wide Open
Datum: 7 t/m 9 september
Locatie: Vlieland
Beschrijving: Tijdens Into The Great Wide Open staat muziek centraal, maar het is vooral de context die het festival bijzonder maakt. Verrassende randprogrammering, beeldende kunst en film bieden de ruimte om optimaal van Vlieland te genieten. Zowel publiek als artiest is bezoeker van het eiland waar de zee de grens aangeeft en niet de dranghekken. Liefhebbers van alternatieve popmuziek zijn bij dit festival aan het goede adres.

Else-Marike Kepel
Illustratie: Johan Stolk